سیب ترش

خودم را در آغوش می کشیم

2011-09-11T05:32:00.003-07:00

خودم را در آغوش می کشیم
اینجا
کنار دیواری سرد
کنار قابی خالی
خودم را
محکم به آغوش می کشم
شاید
تنهایی بردارد دست از سرم
آه اما
فقط
تنهاییم را با خودم تقسیم کرده ام !

واراند- 5 خرداد 1390

بچه شدن در نقاشی های قهوه ای

2011-05-31T21:09:00.000-07:00

سعی می کنم از کنار دیوار قدم بزنم . آفتاب برنده و تیزه !... انگار که آسمون هم شمشیرش رو از رو بسته برای آدمها توی این خرداد گرم . سعی می کنم همینطور که کنار دیوار و توی سایه قدم برمیدارم به اینکه چقدر بدون او تنها.................. نه ! بهتره زنجموره نکنم ... حتی برای خودم ... هدفونم رو توی گوشم محکم می کنم .... آدل میخونه .... آروم و مستمر .... هرچقدر دور باشی .... هرقدر تنها باشم ... بازم همیشه دوستت دارم .... حوصله ام سرمیره ... هدفون رو از گوشم می کشم ، میپیچم توی کوچه ی لاله .... گالری آپادانا .... حیاط پرگلش... لحظه ای .. فقط برای چند لحظه حس می کنم رها و آزادم ... نه از فکر تنهایی .... از اینکه چقدر همه چیز کسل کننده و حوصله سربره .... نقاشی های قهوه ای روی بومهای بزرگ نماهایی از پشت پنجره رو نمایش می داد.... نماهایی که پسرها و دخترهای خردسالی رو در حال بازی توی حیاطهایی وسیع نشون میداد.... یک آن .. بچه شدم ... رفتم میون اون بچه ها و با اونها بادبادک هوا کردم ، جیغ زدم ، خندیدم و همدیگر رو هول دادیم .... اما فقط چند لحظه طول کشید و بعد دوباره میون سالن سفید گالری بودم با نقاشی های قهوه ای روی دیوارهای سفید.
از گالری بیرون میام ... خورشید پایین رفته .. خیلی پایینتر از اونی که شعایی رو بتونه از میون درختها و ساختمونها به خیابونها و پیاده روها بتابونه ..... پیاده گز می کنم تمام خیابون آپادانا رو ...... به ویترینها نگاه نمی کنم ، دلم می خواد جایی برم و فنجونی قهوه بخورم اما بازم تنهایی یقه ام رو میگیره و ول نمی کنه .... کنار بستر خشک زاینده رود روی یه نیمکت آهنی میشینم ... چشمهام رو می بندم و دلم میخواد بچه بشم و برم توی اون حیاط شلوغ ... توی اون نقاشی های قهوه ای اما زنده .... و اونجا زندگی کنم .... بدون تنهایی.... بدون دلتنگی.
.
.
دلتنگی های واراند ، 10 خرداد 1390

http://www.apadanagallery.com/index.php

باش تا صبح دولتت بدمد

2011-02-28T22:51:00.000-08:00

دوستت خواهم داشت
آنچنان كه
درخت، برگش را
پرنده ، لانه اش را
گل، گلدانش را
.
.
دوستت خواهم داشت
حتي اگر
آغوشم
روزها و روزهــــــــــا
از حجم دلپذيري
كه : تو هستي
خالي باشد
.
.
.
تنها آروزي رسيدن فرداست
كه
اميد مي دهدم
"باش تا صبح دولتت بدمد."
و من صبر مي كنم تا " با تو " صبح دولتم بدمد!
.
.
واراند- 9 از اسفند ماه 1389

ضمیر سوم شخص مفرد مذکر

2011-01-15T22:08:00.000-08:00

حسودی می کنم؟!!!!
نه اینکه حسود باشم !
یا این که
آدمی باشم
که حسرت بدل باشد
مثل:
آه... سانتافه ی فلانی رو دیده ای ؟
اوه .. آقای بهمانی ویلاشونو چند خریدن ؟
نه!
حسود نیستم
شاید
البته
غبطه بخورم
به آدمهای خوشبختی که
با دستی که در دست یار دارند
خوش آمد گفته میشوند
آدمهای خوشبختی که
همه چیز دارند
اعتبار ... آرامش .... و از همه مهمتر
تایید مادرم !
تایید مادرم که می گویم
اعتباریست که آنرا الهی میداند و دیگر هیچ !
تایید مادرم
بر خواهرانم و برادرم هست
اما من .... ؟
من هیچگاه
تایید مادرم را نخواهم داشت
مادری که این همه دوست می دارمش
مرا تایید نخواهد کرد
بزرگترین پسرش
که نه حسود است
نه پرتوقع !
او به قطعه ای از زمین
و مقداری از آسمان قانع است
بزرگترین پسر مادرم را می گویم
که او هیچگاه تاییدش نخواهد کرد
حالا که فکر می کنم
می بینم
حسودی می کنم
حسودی می کنم
به
خواهرها و برادرم
که با آسودگی از یار می گویند
آه اما ... من !
هیچگاه نخواهم توانست
به مادرم بگویم
امشب یارم می آید ... برایش شام چه میپزی ؟
و او ( یارم)
تنها
یک ضمیر سوم شخص مفرد" مذکر" است
که در گفتگوهامان
تنها
بهترین "دوستم" خواهد بود
نه کسی که
دستش را در دست بگیرم و به مادرم بگویم
این همان سوم شخص مفرد است
که هم "مذکر" است .... هم" یار" من است.
.
.
واراند – 25 دی ماه 1389

فراموشکاری .. دلتنگی و از این قبیل ...!

2011-01-10T05:16:00.000-08:00

جمعه بود ، مامان از دیشب بیحال بود . نه این که بیحالِ بیحال ... اما انگار چند روز پیاده روی کرده باشه دلش می خواست همه اش بخوابه .
.
.
جمعه ها رو دوست داشت و نداشت ! .... یه جورایی طولانی و کش داربوده همیشه . یکم توی خونه چرخید و وسایلشو مرتب کرد. یکم توی اینترنت سرک کشید. بعد دید داره ظهر میشه. لباس پوشید و رفت خرید کرد و برگشت . مامان هنوز خواب بود. گوشت چرخ کرده رو از فریزر در آوورد . پیازها رو خلال کرد و سرخ کرد و گوشت رو گذاشت توی ماهی تاوه تا با اب خودش بپزه . پاستاها رو توی قابلمه ی بزرگی ریخت و صبر کرد تا خوب بپزه . پاستاهای پخته رو با گوشت و سس گوجه فرنگی غلیظی که درست کرده بود مخلوط کرد و همه رو با پنیر موتزارلا پوشاند و گذاشت توی فر.
.
.
بعضی وقتها به این فکر می کنم که چطور نبودن کسی رو میشه تحمل کرد اما بودنش رو نمیشه ! بعضی وقتها هم نبودن کلی یک نفر رو میشه تحمل کرد و عادت میشه واسمون اما ندیدن کسی که میدونی هست اما دوره مثل خوره روح و روان آدم رو میجوه ! منظورم اینه که بیشتر ماها اگر از کسی که دوستش داریم دور باشیم و بدونیم که اون توی یه شهر یا کشور دیگه اس .... ممکنه هر روز بهش فکر کنیم و دوریش واسمون تحمل ناپذیر بشه و دوست داشته باشیم هی بریم جایی که او هست و ببینیمش و باهاش باشیم و دلتنگیمون رو رفع کنیم .
اما اگر کسی رو از دست داده باشیم ، یعنی این که به قول مسلمونها به لقااله پیوسته باشه ! نبودنش فقط چند وقتی نارحتمون میکنه و بعدش یا عادت میشه یا یادمون میره ! چرا اینجوریه ؟
.
.
.
مامان رو بیدار کرد. و میز رو چید . با هم غذا خوردند کمی صحبت کردند . حرفهایی از این دست : باید فردا برم فلان قسط رو پرداخت کنم .... یا ... قبض آب و برق رو با کارت پرداخت کنیم بهتر یا ببریم یکی از این دفاتر نمی دونم چی چی ؟ .. یا.....
مامان غذاش رو تموم کرد و رفت که دوباره بخوابه . کمی نگرانش شد . تا بحال اینطور نشده بود . مامان سنی نداشت اما از این می ترسید که شاید این کارها نشونه هایی از یک بیماری باشه ... کمی بیشتر فکر کرد و سعی کرد همه اش مثبت فکر کنه و ذهنش رو از منفی بافی رها کنه .
کتاب جدیدی رو که به پیشنها دوستش خریده بود ، باز کرد و شروع به مطالعه کرد . یک ساعتی که مطالعه کرد خوابش گرفت . به اتاقش رفت . پرده ها رو کشید و روی تخت ولو شد.
.
.
توی صف اتوبوس ایستاده بودم . سعی میکردم به آدمای اطرافم کمتر نگاه کنم . نمی دونم چرا وقتی توی یه همچین جایی هستم ... مثل صف اتوبوس .. یا توی یه بانک شلوغ یا .. وقتی مدرسه و دبیرستان میرفتم .... همه اش دلم می خواست به آدمهای دوربرم نگاه کنم . به خطوط چهره اشون دقیق بشم و مثلا پیش خودم حدس بزنم اون آقا چند سالشه ... یا اون خانوم چه دماغ خوش ترکیبی داره .... اما وقتی سنم بیشتر شد دیدم این نگاه کردنها بد تعبیر میشه گاهی و اتفاقهایی ممکنه بیوفته که حتی به .... بیخیال شدم و هدفونم رو توی گوشم چرخوندم و خودم رو آهنگی که میشنیدم مشغول کردم .
اما انگار یه انرژی از یه منبع نامعلوم گردن من رو چرخوند و به قسمتی که چند خانوم ایستاده بودند نگاه کردم . خواهرم ! ... خواهرم و پسرش! ..... خواهرم کنار زنهایی غریبه توی صف اتوبوس ایستاده بود و پسرش هم کنارش بود ..... از تعجب خندیدم .... معمولا وقتی کسی تعجب می کنه یه صدای عجیب و غریب از خودش بیرون میده اما من خندیدم ! .... او هم خندید ... لبخند زد حتی گونه هاش مثل ده سال پیش برجسته شدن ..... از خوشحالی نمی دونستم چیکار کنم .. مدتها بود که ندیده بودمش و دلم میخواست همونجا بدوم طرفش و بغلش کنم .... اونقدر دلم تنگ شده بود که میخواستم به مردی که کنار ایستاده بود نشونش بدم و بگم این خواهرمه ... مدتهاست ندیدمش .... و پز بدم که ببین چقدر خوشگله ... خوشگلترین خواهرم ! .... اما نمیدونم چی شد که من سوار اون اتوبوس نشدم .... همه سوار شدن و عده ای هم نشدن....... اما خواهرم و پسرش سوار شدن و من از پشت پنجره اون رو دیدم که باز لبخند میزد..... ورفت .. همراه اتوبوس رفت ..... بغض از توی سینه ام بالا اومد و به گلوم رسید ترکید .... اشکم سرازیر شد و دلم میخواست فریاد بزنم که این چه رسمشه .. بعد این همه سال ....؟! ... اما اتوبوس رفته بود و من با صدای بلند گریه میکردم ... های های های .....
.
.
.
مامان شونه اش رو تکون داد.... "بیدار شو .. بیدار شو...." از خواب پرید و سعی کرد یادش بیاد که کجاست .. هنوز توی صف اتوبوس؟ .. نه توی اتاق خودش بود .. توی تخت خودش .
"خواب بد دیدی؟ داشتی گریه میکردی ؟".... فکر کرد آدم که با خواب بد یا کابوس گریه نمی کنه جیغ میزنه ... اما این خوابی نبود که بشه باهاش جیغ زد یا ناله کرد فقط باید گریه می کرد با اون !
فکر کرد ای کاش خواب نبود و خواهرش بود .. زنده بود ... حتی اگر کیلومترها بینشون فاصله بود و حتی اگر کشور دیگه ای زندگی می کرد .... اینجوری مطمئن بود که باز می بیندش و دلتنگش میشه .. هر روز ...نه این که به نبودنش عادت کنه یا فراموشش کنه ... بعد خواب اون رو توی یه صف اتوبوس بین آدمهایی غریبه ببینه .... شاید هم اون اتوبوس ... مسافرهایی داشت که قرار بود به خواب همه ی کسایی که دوستشون داشته اند و زمانی با هم خندیده و غذا خورده بودند ، برند و کاری کنند که یادشون نره زمانی اونها هم بودن و نباید فراموششون کرد .
.
.
دلش خیلی تنگ شده بود ... خیلی ... سعی کرد سر میز شام به موبایلش توجهی نکنه ... از صبح تابحال هیچ خبری از اون نبود .... وقتی بدونی کسی توی یه شهر دیگه اس و می تونی بازم ببینیش خیلی خوبه .. اما وقتی اونقدر نزدیک نباشی که وقتی تلفن زدی یا مسیج دادی و جوابی نگرفتی ، بتونی یه تک پا بری و ببینی حالش خوبه یا نه ... این خیلی بده .. زجر آوره .... سعی کرد منفی بافی نکنه .. مثل امروز صبح وقتی مامان همه اش خواب بود .
تلفن لرزید و مسیجی رسید. با این که میدونست مامان از این کار خوشش نمیاد اما موبایلش رو برداشت و مسیج رو خوند. "سلام .. چطوری؟ مهمون نمیخوایین ؟ ".... و زنگ در بصدا در اومد !
.
.
واراند- میانه ی دی ماه 89

دختر کبریت فروش

2010-12-29T05:40:00.000-08:00

باد سرد موذی از لابلای شال گردن خاکستری ظریفی که به دور گردن بسته بود به زیر لباس و گردن برهنه اش می خزید ، دستکش به دست نداشت . انگشتهای یخ زده اش رو در هم فرو کرد و جلوی لبهاش گرفت . نفسش را ها کرد میان انگشتهاش تا کمی گرم بشند.
زوجها ... مردها و زنها .. آدمهای تنها . تک و توک ... به تندی از میان پارک یخزده از سرما و درختهای خشک و بی برگ می گذشتند تا زودتر به خانه های گرمشان برسند .
پارک خلوت و ماتمزده بود . زمستانها همیشه همینطور است . اما از این خلوتی و ماتمزدگی بیشتر خوشش می آمد تا تابستانهایی که با سرو صدا و قیل و قال مسافرهایی که بلند بلند حرف می زدن یا توریستهایی که عکسهای دسته جمعی می گرفتند یا دختر و پسرهایی که سرخوشانه خنده های بلند سر می دادند، همراه بود .
گذرگاه های پارک خلوت و کم نور بود.... شمشادهای کنار باغچه ها بنفش تیره شده بودند .
روی یکی از نیمکتهای نزدیک به رودخانه ، زنی با چادر مشکی نشسته بود ... سعی کرد وقتی از روبروی او رد میشود زیاد به او خیره نشه تا باعث کنجکاوی او بشه .
زن ، روی نیمکت نشسته بود و چیزی می بافت . شاید دستکش یا شالگردنی . به نظر اهل خراسان می آمد . صورتی گرد و چشمانی بادومی داشت . شاید هم افغان بود . یک هزاره . که با هزار امید و آرزو به این مملکت اومدن تا شاید زندگی بهتری داشته باشند.
از زن دور شد و سعی کرد از هوای سرد و خلوتی پارک لذت ببره !
"یه لواشک میخری؟ آدامس هم دارم اگر بخوای "..... خیلی پایینتر از سطحی که انتظار داشت پسرکی رو دید که یک کاپشن نیمدار( کهنه) تنش بود . بسته ای لواشک و یک بسته ی بزرگ آدامس را به طرف او دراز کرده بود . دستهاش از سرما کبود بود. معلوم بود هیچ از سرما و البته خلوتی پارک لذت نمیبره .
اولین چیزی که به فکرش رسید این بود که این پسربچه این وقت شب در این پارک خلوت چه کار می کنه ...! که خب معلوم بود چه کار می کنه .
او یکی از کسانی بود که قرار بود در این مملکت گل و بلبل.... خوش و خرم و در رفاه زندگی کنه . معلوم نبود مدرسه میره یا نه . و یا اصلا آرزویی در اون سرکوچکش دارد یا نه !
پسربچه از او گذشت و به طرف نیمکتی رفت که زن تنها روی آن نشسته بود .
در دل دعا کرد کاش زن از او لواشکی یا یک بسته آدامس بخرد..... اما پسرک کنار زن نشست .
کمی راهش را در گذرگاهی که از پشت نیمکت زن می گذشت کج کرد .
زن و پسرک با لهجه ای شیرین اما خیلی آهسته صحبت می کردند . زن کمک کرد تا پسرک دستکشهایی که بافته بود رو دستش کند .
دلش می خواست بخندد و خوشحال باشد .... که حداقل پسرک در این زمستان سرد دستکشی دارد که به دست کند و مادری که با وجود فقر از پسرکش دل نمی کند و او رو میان امواج جامعه ی بیرحم رها نکرده ... اما دلیلی برای خوشحالی و خندیدن نداشت .... فقط آهی کشید و خدا رو شکر کرد که او به سرنوشت دخترک کبریت فروش دچار نمیشود.
.
.
پ ن : یادتونه دخترک کبریت فروش رو ؟ وقتی بچه بودم همیشه نزدیک کریسمس که میشد همه ی دنیا خوشحال بودند و شادی از در و دیوار بیرون مرزهای این کشور می بارید .. اما تلویزیون ملی ! ما رو همیشه با پخش کارتون دخترک کبریت فروش در شب کریسمس و البته روح کریسمس ( داستان اسکروچ ) غافلگیر می کردن و تقریبا گند میزدن به همه چیز !
.
.
سال نوی مسیحی مبارک .... واراند – آخرین روزهای 2010 مسیحی

فاصله

2010-12-02T01:02:00.001-08:00

فاصله ای که بین من و توست ،
به کوتاهی یک نفس است!
.
به کوتاهی پرواز یک پروانه،
بر روی یک برکه آبیست !
.
به کوتاهی صداییست.
که در گلو میشکند.
.
به کوتاهی بغضیست،
که فرو خورده میشود.
.
به کوتاهی پلکیست که فرو می افتد.
به کوتاهی بوسه ایست که لبی را فرو می بندد.
به کوتاهی دستیست که کوتاه و آرزویش بر نخیلست !
به کوتاهی گامیست که به تو نمیرسد !
.
.
نمیخواستم شرحی بنویسم ،
برفاصله ای
که بُعد مکان برتو و من حادث کرده.
می خواستم شرحی بنویسم ،
برای امیدی که به وصل تو دارم .... ه
آه..... اما ..... فاصله ... هرچه مشروحش کنی ،
به درازای شبی تاریکست، در بیابانی که هیچ کورسویی در آن نیست!
.
.
واراند 12 ابان 1389

Anniversary

2010-11-13T07:35:00.000-08:00

به همین زودی یکسال گذشت ، میگند وقتی بهت خوش میگذره و هر روز واست یه هدیه ی تازه داره ، ساعتها به روزها میرسه ، روزها به هفته ها و هفته ها سال میشه و تو بیخبری از دقایق و ساعتهایی که برتو گذشته .
به همین زودی یکسال گذشت ... گرچه چهار ماه گذشته ( میبینی جدایی مکانی ما به چهار ماه رسید !!!) رو به سختی و دلتنگیهای مدام و اشک و گاهی هم لبخند گذروندیم .... اما یکسال از بودنمون با هم گذشت .... و امیدوارم این بودن تا زمانی که باید ادامه پیدا کنه .. نه به اجبار ... نه به تظاهر..... نه به تحمل و دلسوزی ... فقط به گذشت و عشق و دوستی و فداکاری ...( یه خورده شعاری شد .... ببخشید ... الان اونقدر هیجان زده ام که دلم می خواد این جملات رو با صدای خودم می شنیدید)
ازت متشکرم .. به خاطر آرامشی که باتو دارم .... به خاطر صبوریت و مهربونیهات ... به خاطر این که اجازه دادی تا از بودنت و لحظه هایی که باهات بودم (و خواهم بود ) لذت ببرم .... و روزها و هفته های خوبی برام ساختی ... با این که می دونم و می دونی اون کسی نیستم که همیشه می خواستی .. اما خوب خدا همیشه همه چیز رو با هم توی کاسمون نمیذاره .. نه ؟.... به جرات می گم .... تو هدیه ایی هستی که وقتی قلبم رو از تلخی های گذشته و سیاهیی که مثل یک بختک افتاده بود روی اون .. آزاد کردم ... خدا بهم داد... امیدوارم لیاقت داشته باشم .
.
.
.
واراند ... 22 ابان 1389... یکسالگی با تو بودن

امتیازهایی که من از آنها محرومم

2010-11-08T23:49:00.001-08:00

چند سال پیش وقتی کوچکترین خواهرم عاشق شد و خواست تا کنار کسی که دوستش داره زندگی کنه ، برای هیچ کس تعجب آور نبود که چرا او همچین چیزی رو می خواد ، نباید هم تعجب آور باشه ، چون اساس نگاه همه ی ماهایی که در فرهنگ ایرانی رشد کرده ایم بر همین مبنا استواره ، زندگی یک زن و مرد کنار هم و تلاش برای رسیدن به این هدف ، خواهرم حتی باعث شد تا مادر و پدرم خودشون رو آب و آتش بزنن برای رسیدن او به مرد دلخواهش ، به کسی که مطمئنا نه در حد او بود و نه در حد فرهنگ خانوادگی ما ، اما او از یک مزیت بزرگ استفاده می کرد .
مزیتی که باعث شد به راحتی دیگران رو به این که او هدفی والا و انسانی داره متقاعد کنه .
هدفش ، تشکیل یک خانواده ی تعریف شده بود. خواهرهای بزرگترم حمایتش کردند و برادرم به او و همسر آینده اش کمک کرد تا بتونن زندگی بهتری داشته باشند ، مادرم بهترین وسایلی که بیشترشون حتی برای شروع یک زندگی دو نفره لازم نبودن رو برای او تهیه کرد و او رو با خوشحالی به خانه اش فرستاد.
وقتی در اینباره فکر می کنم ، از تفکرات اونهایی که بدون داشتن هیچ تجربه ای و یا برخورد با مشکلات کسانی مثل ما می گند همجــ نســ گــراها در ایران راحتند و در کمال خوشبختی و سعادت بدون دخالت کسی می تونن زندگی کنن ، خنده ام می گیره .
چرا من نباید به عنوان یک فرزند یک برادر و..... یک همجــ نسـ ـگـ ـرا ، بتونم با تایید خانواده ام با کسی که می خوام زندگی کنم؟ ( اصلا کاری به مشکلاتی که بین یک زوج پیش میاد و یا این که فرهنگ همجنســ گـرا های ایرانی با زندگی مشترک منافات داره ، ندارم )
مشکل اینجاست که وقتی خانواده ی آدم مثل خواهرهایی که ادعا می کنند تو رو از جونشون بیشتر دوست دارند هم می دونن تو چه گرایش جنسیی داری و می تونن سنگ صبور و مرهمی برمشکلاتت باشند هم.... نمی تونن در احساساتی که ریشه در خودخواهی و حس مالکیت بر نزدیکان داره ، غالب بشند و تو رو در رسیدن به هدفت یاری کنن .
خود من نمونه ی بارز قربانی این احساسات هستم .
خواهرهای من مدتهاست که می دونن برادری دارند که مثل برادر دیگرشون تمایلی به ازدواج با یک زن نداره ، دست بر قضا و جبر روزگار هم باعث شد تا از شهر و کسی که دوستش داشت و در کنارش احساس آرامش می کرد دور بشه ، اما هیچ کس هیچ تلاشی برای این که بتونم کنار کسی که دوستش دارم باشم ، نمی کنه !
نه این که انتظار داشته باشم اونها من رو برگردونن ، اما وقتی نگرانیها و تلاشهای من رو برای بازگشت به شهری که فقط اونجا می تونم در کنار کسی باشم که مدتهاست انتظار داشتنش رو می کشیدم ، می بینن ، خونشون به جوش میاد و این تلاش رو مذبوحانه می بینن .
از نظر اونها با هم بودن یک زوج از یک جنس فقط برای مدتی کوتاه امکان پذیره و هیچ دلیل منطقی و عقلانی جز دلایل احساسی و جنسی نداره و این اتفاق هر جایی ممکنه بیوفته !
چطور ممکنه ؟ مگه عشق و احساس و دوستی اونم از نوعی که ما بدنبال اون هستیم ، جنسی توی بازاره که بتونیم هر لحظه اون رو جایی پیدا کنیم ؟
این رو بارهای به خواهرهام گفته ام ، به مادرم سر بسته گفته ام و طفلکی فکر می کنه من عاشق زنی هستم که میتونم هرلحظه بخوام و اراده کنم باهاش ازدواج کنم و مالکش بشم !
اما خیلی دلم می خاود این رو ازشون بپرسم ، ازنظر انسانی و احساسات خانوادگی فرق من و خواهر کوچکم در چیه که او رو در رسیدن به هدفش کمک کردین و خم به ابرو نیاوردین اما چرا من نمی تونم بگم : خواهش می کنم کمکم کنید تا به کسی که دوستش دارم برسم و بتون مثل چند ماهی که قبل از ترک شهر او با هم خوش بودیم و آرامش داشتیم بازهم زندگیی به روشی که برام بهتره داشته باشم ؟
اما خانواده هایی که ما در اون رشد کردیم ترجیح میدن ما رو همیشه وابسته به خودشون نگه دارند و سعی کنن تا تو همیشه به نوعی ( مالی ، احساسی یا ...) درگیر مسایل و حواشیی باشی که اونها باعثش می شند.
هیچ کس به غمی بزرگ که کسانی مثل ما دارند توجه نمی کنه !
همه فکر می کنن اگر تو این روش رو انتخاب کردی ( واقعا انتخاب ما بوده ؟ ) خودت هم جور همه چیز رو به جون بخر و تلاش کن ، اما وقتی هم تلاش کردی و تونستی اونجوری که باید زندگی کنی پاشون رو می کنن توی یک کفش که حالا که می تونی زندگیی مستقل داشته باشی چرا مثل بقیه نیستی ؟ چرا نمی خوای ازدواج کنی تا مثل بقیه باشی و ما هم توی سر و همسر پز بدیم که می بینی پسر/ دخترمون بدون نیاز به کمک ما تونسته گلیمش رو از آب بکشه بیرون !
فکر کنید اکر من هترو بودم و تصمیم می گرفتم تا ازدواجی تعریف شده بکنم .... درست مثل برادرم که حتی هزینه ی تهیه ی آپارتمانش رو پدرم داد ، با کبکه ودبدبه به خونه ی بخت می رفتم و تا آخر عمر هم ممنون پدر و مادر خودم و همسرم می بودم که در این راه پرمشقت کمکم کردن!
اما حالا از تمام مزایایی که یک فرزند/ یک برادر می تونه داشته باشه در یک خانواده محرومم ، چون اگر سقفی می خوام ، خانه ی پدر هست! اگر غذایی می خوام ، دستپخت مادرم هست ! .... و تویی که تا بحال نتونسی ازدواج کنی و حتما حوصله ی زن داشتن رو نداری و حتما احساساتت هم کشته شده تابحال و یا حتما از نظر جنسی مشکلی داری! ( از دید مادر و پدرم ) چه نیاز داری که بخوای تنها باشی و یا توی شهر دیگه ای باشی ؟
اما شاید یک روز ، یکی از همین روزها ازشون سوال کنم.... که چه فرقی بین یکی مثل و من یکی مثل خواهر کوچکم هست که او از تمام حمایتهای خانواده بهره گرفت اما من نمی تونم حتی انظار داشته باشم که کسی درک کنه چرا می خوام به شهری که میتونم کنار " او " باشم برگردم !
..
.
واراند – نیمه ابان 1389

فتح تو

2010-10-30T00:17:00.001-07:00

تو را فتح می کنم.
نه آنطور که چنگیز ،
دیوار چین را فتح کرد.
نه آنطور که تیمور ،
سمرقند و بخارا را فتح کرد.
تو را فتح کرده ام ،
اما ،
خودم بیخبرم ،
از غارتی که با فتح تو به قلبم رفت !

.
.
واراند 7 اَبان ماه 1389

ترکم می کنی یا ترکت کنم ؟ *

2010-10-16T00:18:00.001-07:00

ترکم می کنی یا ترکت کنم ؟ *

شاید سخترین کار تو دنیا ترک کردن کسی یا جایی باشه که دوستش داریم . برای منی که همیشه درگیر نوستالژیهای دوران کودکی و نوجوانی ام بوده ام این ترک کردن بزرگترین و رنج آورترین تصمیمی بوده که گرفته ام و هیچ وقت هم به نتیجه ای عالی نرسیده .
در واقع در بیشتر موارد ترک کردن کسی یا جایی این من نبوده ام که عزمی راسخ جزم کرده باشم برای ترک کردن ، ترک شده ام و این سختتر از ترک کردن است !
.
وقتی اهواز زندگی میکردیم ، بچه که بودم، خانه مان جایی بود که خانه هاش با دیوارهای پرچینی شمشادهای همیشه سبز از هم جدا میشد ، میراثی از منطقه ای نظامی از دوران پیش از انقلاب که سعی کرده بودند در دهه ی 60 و اوایل دهه ی 70 به همون سبک سیاق نگهش دارن ..... وقتی ما از اونجا به اصفهان کوچ کردیم اونقدر شخصیت و هویتم شکل گرفته بود که به سختی دل بکنم از شهری که هر کوچه و خیابانش رو میشناختم و گرمی کلام مردمش برایم آهنگی خوش داشت .
در اون کوچ من تصمیم گیرنده نبودم ..... بعد تحصیلاتی نیمه کاره و بعدتر خدمت سربازی من رو دوباره به شهری کشوند که انگار سرنوشت قصد نداشت من رو از اون جدا کنه .... بعد از 21 ماه بودن در گرمایی کشنده و سرمایی دلپذیردوباره به شهری که همه به آن کوچ کرده بودیم ، بازگشتم ... و بعدتر از اون ... دوباره به اهواز آمدم که پر از خاطره بود برای من و این بار گرچه چیزی جز مزار خواهری از دست رفته انتظارم رو نمیکشید.... اما شوقی داشتم که نگو و نپرس !
اگر از منطقه ی خانه های نظامی نوشتم برای این بود که بگم وقتی به اون شهر بازگشتم بارها و بارها برای پررنگ کردن خاطراتم به محل زندگی کودکیم سرک کشیدم و با اینکه دیگر آن پرچینها نبود و حتی دروازه ورودی نیز دیگر نبود ، اما آنقدر این ترک کردن برایم سخت بود که از دیدن دوباره ی آن محل و اطمینان از این که نزدیکش زندگی می کنم لبخند به لبم می آمد !
.
8 سال در اون شهر زندگی کردم ، روزهایی بود که دلم برای مادرو خواهرها و البته پدرم پر میکشید اما آنقدر دلتنگیهام پررنگ نبود که من رو به دل کندن از اون شهر و ترک کردن چیزها و کسانی که دوستشون داشتم وادار کنه .... در اون شهر عاشق شدم .... جدال کردم با دلایل جدایی که باید خیلی زودتر اتفاق می افتاد و سرسختانه باهاش جنگیدم که اتفاق نیوفته و هیچ آگاه نبودم که این جدایی سالهاست که بین من و او اتفاق افتاده و من یک طرفه به این ترک ناشدگی آویخته ام ! .... با دلایلی که برای خودم تصور کرده بودم و موقعیتهایی که برای آویزان کردن او به این رابطه فراهم کرده بودم .... بعد یک سال قبل از این که حتی خواب ترک کردن شهر و رابطه و دوستانم رو ببینم .... با کسی دیگر آشنا شدم و در قلبی که بسته بودم تا عشق قدیمی و رنگ باخته به بودنش در قلبم ادامه دهد ، باز شد و تابلویی که با سماجت به دیوار دلم و قلبم کوبیده بودم آنقدر پوسیده شده بود که با اولین دم و بازدم تمام رنگهاش فرو بریزه و به دوستیی تازه سلام کنه !
گرچه به خاطر تمام دلایلی که شاید نوشتنش مثنوی هفت من کاغذ بشه نمی خواستم رابطه ی قدیمی ام رو ترک کنم( رابطه ای که فقط دوستیی ساده درش باشه و دیگرهیچ !) .... و حتی او هم جرات به این کار نداشت ، (او هم انگار نمیخواست آغاز کننده این ترک کردن باشه ! ).... عشق تازه کم کم پررنگ شد و برای خودش جا باز کرد.
.
اما ناگهان .... بعد از 9 ماه که این حال و روز خوش میگذشت ... جبر زندگی و اتفاقهایی ناخواسته ، باعث شد ، روش زندگی ... دوستان و کسانی که دوستشون داشتم و از همه مهمتر شهری که درش آرامش داشتم و بعد از اون کسی که فکر می کردم می توانم در دوریش همه چیز رو به همون حالتی که در کنارش و نزدیکش بودم حفظ کنم ... را ترک کنم !
ترک کردنم ... شاید با تصمیم خودم بود اما حتی این بار هم این من نبودم که خواستم ترک کنم .... دلایلی که باعث شد ترک کنم چیزها و کسانی رو که دوست داشتم آنقدر تحت فشارم کذاشتند تا بالاخره در یک روز داغ اواسط تابستان شهر، دوستان و کسی که در کنارش آرامش داشتم با رفتن من از اونجا من رو ترک کردن ! ترکی که رابطه ی قدیمی و پوسیده که یک جورایی دست از سرم برنمیداشت یکی از دلایلش بود و با نبودن فیزیکیم رابطه ی زنگار گرفته و دلیل اش به کلی ترکم کرد !
.
شاید کسی تا بحال رفتن خودش و تصمیم به ترک جایی رو اینطور تعبیر نکرده باشه ... اما من با جرات این کار رو می کنم .... چون شاید سخت گرفتنهای ما باعث بشه این سختی و دوری و اندوهی که ترک باعثش میشه سختتر و تحملشش دشوارتر بشه .... اما با جرات می گم که من آدمی نبوده ام که بتونم کسی رو ترک کنم .. فراموش کنم ... یا از اتاقی بی پنجره که در پس ذهنم ساخته ام تا افکار و یادهایی که باید فراموش بشند رو در اون بگذارم ، استفاده کنم ..... ترک کردن شهری که پر از خاطره بود برایم و کسانی که می دونم هیچ ماندنی نیستند و شاید دیر یا زود همدیگر رو با مهاجرت .... یا حتی مرگ از دست بدیم .... اونقدر برایم سخت بوده و هست که بگم حتی با رفتنم که معنی ترک کردن میده .. این من نبوده ام که اونجا و اونها رو ترک کردم .. اونها من رو ترک کردند!
.
.
هیچ وقت ترک کردن برای من نتیجه ای عالی در پی نداشته ... همیشه گفته ام چرا آدم باید یک رابطه رو ترک کنه یا جایی رو که درش آرامش داره رو ترک کنه ...؟ و همینطور شده که همیشه خودخواسته یا شاید هم سرنوشت من رو به جایی که هیچ از ترکش خوشحال نبودم و پیش کسانی که روش زندگیم رو تعریف می کردن بازگردوند! .... پس چرا با سرنوشتی که اینچنین هوای من رو داره ( یا شایدم نداره ؟!؟) بجنگم ؟

واراند – 21 مهرماه 1389
.
* عنوان مطلب برگرفته از مطلب بهاره رهنما در شماره 406 مجله چلچراغ است.

بی دلی

2010-09-22T23:53:00.001-07:00

آدمها
بدون دل زنده نیستن
ادمها
گم میشند
توی صحرای بی دلی
آدمها
پرت میشند از لب کابوسهاشون
وقتی دلشون گم میشه
آدمها
می افتند از زاویه ی شکسته ی رویاهاشون
وقتی دلشون رو جایی جا می گذارند
و فراموش میکنند
که بی دل
کابوس می بینند
و
رویایی نخواهند داشت
تا زاویه های شکسته رو پر کنند !
.
.
.
یادم رفته بود بی دلی
گم شدن توی صحرایی بی عشق و رویاست !
یادم رفته بود
چه دردی دارد بی دلی
می دانم
دلم را کجا جا گذاشته ام :
دلم را جا گذاشتم توی چشمهای تو
می دانستم ... اما خودم را گم کردم توی صحرای بی دلی
.
.
واراند آخرای شهریور 1389

بهتر میشد اگر او هم می بود

2010-09-14T22:40:00.000-07:00

- وقتی خیلی اظهار دلتنگی و سرگشتگی بکنی ، دوستهات خسته میشند …. تقصیر کسی نبوده که تو تصمیم عجولانه ای گرفتی و خواستی بری به جایی که شاید می دونستی تنهایی و ممکنه نتونی جمعی رو که اینجا باهاشون خوش بودی و زندگیت رو بهتر میکردن …. داشته باشی …. نذار کسی پشیمونیت رو ببینه و نذار غصه و ناراحتی بهت غالب بشه …. قوی باش پسر … زندگی بازی های خودش رو داره باید باهاش کنار بیایی .
وقتی تلفن رو قطع کرد ، سعی کرد به حرفاش فکر کنه …. به این که اون راست میگه یا نه …. واقعا اظهار دلتنگی های هر روز باعث دلخوری و دور شدن دوستهامون میشه ؟
.
.
کمی بیشتر فکر کرد و سعی کرد ، ذهنی رو که این روزها روی هیچ موضوعی متمرکز نمیشد رو وادار کنه تا روی این موضوع متمرکز بشه …. شاید …! خود او هم از شنیدن زنجموره ها و ناله های هر روزه ی کسی در مورد این که اشتباه کرده و کاش اینجوری نمیشد و کاش اونجوری نمیشد حتما خسته میشد ….. یادش بود که چند سال پیش همین دوستی که این جملات رو براش سرهم بندی کرده بود ، مجبور به ترک شهر دیگری شده بود و چندین ماه کارش همین بود که تلفن روبرداره و گریه و زاری کنه …. اظهار پشیمونی نمیکرد که شیراز رو ترک کرده … ناراحتیش از روابطش با پارتنری بود که جز آزار و اذیت روحی براش عایدی دیگری نداشت .. یادش نمیامد که آیا اون روزها از این دوست خسته شده بود یا نه … فقط می دونست حق با او بود! ه
اما …. نمیخواست توجیه کنه … نمی خواست توضیحی برای خودش بیاره که کارهاش درسته و حتما دلایل اون با دلایل دوستان دیگه اش فرق داره …. که حتما همینجور بود …. اما …. به اون جملات خیلی فکر کرد به اون قسمتی که ناله و زنجموره باعث دور شدن دیگران میشه …. و از این موضوع مطمئن بود که نمی خواد حالا که کیلومترها از کسی که دوستش داره دوره و این دوری ممکنه تبعات ناگواری داشته باشه …. خودش هم به زودرس شدن این تبعات دامن بزنه و باعث بشه این فاصله خودش رو بیشتر نشون بده …. پس .. سعی میکنه آروم باشه …. مسیجهای زنجموره ای نده .. تلفنهاش مرتب باشه و فکرش رو متمرکز کنه … و برای هیچ کدوم از دوستهایی که روزهای خوبی براش ساخته بودن آه و ناله و فغان نکنه .. کاری که کرده ، اشتباه یا درست …. باید تکمیلش کنه .. و این تکمیل شدن جز با برگشت به جایی که درش آرامش داشت میسر نیست.
.
.

کنار زاینده رود قدم میزنه …. هوای خنک رو که بوی پاییز میده رو به ریه هاش میفرسه … سعی می کنه دوباره به این فکر نکنه که قدم زدن بدون " او" هیچ لطفی نداره …. به این فکر می کنه که با " او" بهتر میشد اگر می بود!ه
.
.
دلتنگی های واراند …19 شهریور 1389

همین مرا بس است ! ه

2010-09-04T22:37:00.001-07:00

دلتنگیهایم را
به باد می گویم
به گوش ات میرساند یا نمی رساند
به او گفته ام !
.
.
بگوید یا نگوید
می دانم
میدانی
.
.
امروز....،
همین مرا بس است ! ه

.
.
واراند 13 از شهریور 1389

ستاره

2010-08-29T22:51:00.001-07:00

هر شب
ستاره ای بر آسمان می کوبم
گاه ستاره .. تا صبح صبر می کند
اما .... فردا شب
به جای ستاره ام که نگاه می کنم ... نیست !
تا مرا
به سیاره ایی که تو بر آن نشسته ای
با گل سرخی که عاشقش هستی !
راهنما باشد !
ستاره محو میشود
و من
امیدوارانه
هرشب ستاره ای می کوبم
تا مرا در این آشفته بازارِ سرآسیمه
راهنمایی باشد
برای رسیدن به تو!
.
.

واراند سوم شهریور 1389

منظر زنده رود

2010-08-25T06:49:00.001-07:00

بدون تو
منظر زنده رود
خاکستریست .... تنهاست !
بدون تو .... هیچ آسمانی پرنده ندارد
آبی نیست
ابرهاش سایه ندارد !
بدون تو
سنگفرش کنار زنده رود
محو میشود
و انتهایش به ناژوان نمیرسد !
.
.
.
.
واراند – اول از شهریور 1389

بمان

2010-08-10T23:49:00.000-07:00

تمام مدتی که لباسها رو تا میزد و توی ساک می چید ، ظرف و ظروف آشپزخونه رو با روزنامه های باطله بسته بندی می کرد و با دقت توی کارتنهای خالی میچید ، و فرشها و قالیچه ها رو لول و طناب پیچ میکرد و وقتی با کمک " او" تابلوهای نقاشی و قاب عکسها رو بسته بندی می کرد تا توی کامیونت خرد و خاک شیر نشن ، سعی می کرد .... سعی می کرد به این موضوع که چه بار سنگینی رو باید از اون روز به دوش بکشه برای روزها ، ماهها و یا شاید سالها .... فکر نکنه .... چند سال طول کشید تا بتونه کسی رو که در کنارش احساس آسودگی و آرامش می کرد .... نه دقیقا اما تقریبا .... پیدا کنه ؟ ... " او " کسی بود که سالها دلش می خواست باهاش باشه ... اما حالا اونقدر همه چیز بهش سخت شده که مجبوره " او " رو رها کنه و به شهری بره که همیشه دوستش داشته اما انگار دیگه جذابیتی براش نداره .... تمام مدتی که داشت کارهایی که باید موقع رقتن از شهری به شهری دیگه انجام داد رو می کرد سعی میکرد ..... سعی می کرد جلوی اشکهاش رو بگیره ..... کامیونت آمد ... تمام کارتنها .... اثاثیه ..مبلها و میزها یکی به داخل اون برده شدن ... وقتی همه چیز بارگیری شد وکامیونت رفت .... توی گرمای 50درجه خونه ی خالی هیچ دلهره آور نبود .... خالی بود و مغموم روزهایی که شاهد عشق بازیها و زندگی شیرین دو نفره بود ... " او" در آغوشش کشید ... سعی کرد بهش دلداری بده ... و برای آخرین بار بین دیوارهای لخت و آشپزخانه ای بدون بوهای خوش و اتاق خوابی با پنجره ی بی پرده و کمدهای دیواری خالی همدیگه رو بوسیدند .. بوسه ای طولانی و غمگین که طعم تلخ جدایی و رها کردن میداد ..... ناهار از یک بشقاب خوردند.. روی میز رستوران ریورساید ... جعبه ی دستمال کاغذیی بود که " او " با انگشت به اون اشاره کرد و بعد برش داشت .. به طرف اش گرفت و روی اون رو خوند.... " بمان " اسم تجاری دستمال کاغذی بود .... و کاش فقط این خواهش رو قبل از این که کامیونت بیاد و تمام اثاثیه ی کذایی رو با خود ببره از او کرده بود .... کاش !
کاش می تونستیم زمان رو به عقب برگردونیم ... دلم واست تنگ شده.

.
.
.
دلتنگی های واراند .... 20 امرداد 1389

home sweet home

2010-07-10T09:14:00.001-07:00

گرما ، عرق ، بیخوابی های شبونه ، زودبیدارشدنهای غیرقابل کنترل حتی روزهای تعطیل ، دلتنگیهای مدامی که این روزا گریبانگیرم شده و مثل بختک افتاده به جونم و هی ضرباهنگش با یه ترجیع بند خسته کننده تکرار میشه .... : قید همه چیزو بزن و برو خونه .... خونه .. همونجایی که نفس بابا و ماما و هرازگاهی خواهرهات و بچه هاشون و بعضی وقتا داداشت با خانوم دوست داشتنیش توی اون می چرخه .... خونه ... همونجایی که شبای بی ستاره اش رو دوست داری و پره از منارها و گنبدهای مسجد و کلیسا ... و عاشق محله های مختلفشی که هزار تا عکس ازشون گرفتی .... خونه .... گرچه مدتهاست که خونه ی من با تمام اشیا و اثاثیه ای که با علاقه خریدمشون اینجاست .. توی این نقطه ی جنوب غربی و گرم و سوزان که بازدمت توی تابستونهاش مثل نفس جهنمی میشه و زمستونهای کوتاهش با نسیمهای خنکش آدم رو به وجد میاره و تمام گرمای سوزنده ی تابستون رو به باد فراموشی میده .... اما ... مادرم همیشه میگه کجا خوشی؟ جایی که دل خوشه .... سه روز سرکار نرفتم .. پنجشنبه مرخصی گرفتم .. دور از جون شما این بدن رو به اضمحلال درد کشنده ی کلیه رو نشونم داد ! ... چند روزی باهاش دست و پنجه نرم کردم و باهاش ساختم تا روز آخر هفته که اصلا سرکار نرفتم .... جمعه و شنبه هم که به برکت عید مذهبی تعطیله ... توی این دوروز تنها نبودم .... همون دلیل موندنم کنارم بود و نفسش و سایه اش توی خونه می چرخید وما چندین ساعت خوب رو توی خونه ایی که هوم آروم کولرها و خنکای نشات گرفته از مصرف کردن صدها کیلو وات برق یارانه ای ، باعث شده بود گرمای بیرون رو فراموش کنیم با هم بودیم و خوش ! .... آشپزی کردیم ... سبزی پلو با میگوی سرخ شده و سالاد کاهو.... چای ، قهوه و مـ.شــ.روب خوردیم کتاب خوندیم .... چهارچارشنبه و یک کلاه گیسِ بهاره رهنما ، من و " او " زنگها برای که به صدا در آیند همینگوی ، فیلم تماشا کردیم .. گفتیم .. خندیدیم و از گذشته حرف زدیم ...... و خوشحال بودیم ...و درد جسمی به کل فراموش شد ... . به نظرم همین کافیه .. ... گرچه دلتنگیهام تمومی نداره و ترجیع بند با ضربآهنگش دایم تکرار میشه ... اما هرچی باشه اینجا خونه ی منه ! با بویی که از چرخیدن " او " درش پخش میشه و صدایی که از " او " توی درو دیوارهاش باقی می مونه .... دلخوشی به داشتن آغوشی که وقتی دلتنگیهات پایان نداره می تونی داشته باشی و کمی اونها رو التیام ببخشی خودش بزرگترین نعمته ... پس سعی می کنم قدرشو بدونم و از خدا بابت فرصتی که بهم داده تشکر کنم .

.
.
پ ن : خداییش تعطیل بودن شنبه ها یکی از معدود نعمات دنیوی هست که باید همه ازش ممنوم باشند .... تعطیلی شنبه مستدام باشد !ه
دلتنگیهای واراند – 19 تیرماه 1389

سخت گرفتنهاي من

2010-06-03T08:43:00.001-07:00

خیلی وقتها به این فکر می کنم که رابطه می تونه خیلی راحت و آسون باشه .... نه این که به راحتی سر کشیدن یه لیوان آب ! ... اما شاید ماها نباید اون رو زیاد سخت بگیریم تا همه چیز روال معمول خودش رو طی کنه .... اما خُب یه وقتایی هست که تو نمی دونی چرا نمی تونی رابطه رو کنترل کنی و همچین که به خودت میایی می بینی تا نابودی اون – رابطه – یه قدم بیشتر فاصله نداری ..... شاید نمی خوای این اتفاق بیوفته چون مطمئنا آدمی که باهاش در ارتباط هستی واست مهمه و به طبع اون نوع ارتباطی که با اون داری هم مهم میشه .... اما همین مهم بودن ..... مهمترین دلیل همین نزدیک شدن به یک قدمی نابودی همه چیزه !
یکم پیچیده شد نه؟ .... دوست دارم راحت تر بگم اما واقعا خودمم می مونم توی این که چطور باید بگم : هرچی سعی می کنم رابطه ام رو سخت نگیرم نمیشه .... سخت گرفتن هرکسی مدل خاص خودش رو داره ... سخت گرفتنهای من ... خیلی ساده هستن .... میتونم خیلی وقتا ازشون بگذرم .... خیلی وقتها هم واقعا ازشون می گذرم .. وگرنه تا بحال باید کلا عطای رابطه داشتن رو به لقایش می بخشیدم و خلاص! ... اما موضوع اینه که آدمی که باهاش در ارتباطم اونقدر شیرین و دوست داشتنی .... ساده و بی شیله پیله اس و اونقدر صادقه که انعکاس حرفهاش توی چشمهاش دیده میشه .... پس دلایلم برای این که بیشتر سخت گرفتنهام رو بندازم توی اون اتاق بی پنجره ی پشت ذهنم تا خاک بخورن و پوسیده بشن قانع کننده هستن.
.
.
از یه منظر دیگه .... وقتی تو خیلی وقتا ، چشمهات رو روی خیلی چیزا ببندی یا چیزایی که میشنوی رو از گوش دیگه در کنی ... یا واکنشی به کنشهایی که فکر می کنی در موقعیت مناسبی انجام نشده اند نشون ندی ... کم کم یه عادت میشه واسه آدمی که باهاش در رابطه هستی که حرفهاش رو نسنجیده بزنه .... رفتارهاش رو سبک و سنگین نکنه .. اون وقته که تو به مرز اشباع میرسی و دیگه ظرفت برای جا دادن تمام این چیزها جا نداره... اما خیلی وقتها هم میشه به کنشهایی که از دیدگاه خودمون نامربوطه ..درست نیست و نباید انجام بشه .... به دیده ی مختصات ذاتی و رفتاری دیگران نگاه کرد و اونقدر سخت نگیریمشون تا راحت تر بشه با دیگران ارتباط داشت و از این ارتباط لذت برد ... مثل ارتباطی که من الان دارم ... و اونقدر ازش لذت میبرم که بعضی وقتها باورم نمیشه دوباره این اتفاق برای من افتاده !ه
.
.
به هر حال ... سعی می کنم سخت نگیرم ... نه این که بیخیال باشم ..سخت نگیرم .... و اگر کسی رو دوست دارم به خاطر دوست داشتنش از خیلی چیزا بگذرم .... دارم تمرین می کنم اما باور کنین از کلاغ پر رفتن توی میدون مشق سختتره ! ه

واراند – وسطاي خرداد ماه 89
پ ن : يادتون پارسال اين روزا چه غوغايي بود واسه انتخابات واينا ؟! يادش بخير ... و ياد تمام اروزهاي بربادرفته مون بخير... فکر کنم اين پي نوشت هيچ ربطي به موضوع پستم نداشت! شومااا به بزرگي خودتون ببخشين !ه

لحظه های گریز پا

2010-05-04T09:46:00.001-07:00

روبروی من ، پشت میز کامپیوترش نشسته وبا صفحه ی فیس بوکش ور میره .
وقتی بهش نگاه می کنم ، باورم نمیشه که همین چند ماه پیش چقدر دلم می خواست بدستش بیارم .... و وقتی این اتفاق افتاد باورم نمیشد که اتفاق افتاده ! ... .وقتی داره توی نت می چرخه ...هر از گاهی میمیک صورتش عوض میشه و من عاشق این عوض شدنهای لب و دهن و ابرو و چشمهاشم ..... عاشق ادا در آووردنهای بچگانه اش هستم .
یه مشتری میاد داخل .... بلند میشه تا ببینه چی می خواد .
نگاهش می کنم باز .... از کنار ... تُپُل و دوست داشتنی .... بهش زیاد می گم که دوست داشتنیه ... بعضیها می گند ... نگو ! ... نگو که چقدر خواستنیه .. شاید به خودش غره بشه ! .... اما چرا نگم ... من فکر می کنم وقتی چیزی رو دوست داری باید بگی دوستش داری ... مثلا شما وقتی یه نقاشی می بینید نمی گید .. چقدر زیباست و خواستنیه ؟ خُب در این مورد هم صدق می کنه دیگه ... چرا که نه !؟ بگذار اون بدونه چقدر دوستش دارم تا قدر این دوست داشتن روبدونه ... و بگذار به خودش غره بشه ... چه اشکالی داره؟
مشتری میره و او برمیگرده پشت میز کامپیوترش.
یه مسیج رو که توی باکسش هست ، واسم می خونه ... با هم می خندیم و احساس می کنم که چقدر خوشبختم ... حتی اگر برای همین لحظه ای که درش هستم احساس خوشبختی می کنم ... چرا نگذارم این احساس تداوم داشته باشه و خودم رو رها کنم در موج اون ؟ مهم نیست که فردا چی میشه ... چون فردا میرسه و ممکنه اتفاقهایی بیوفته که ما هیچ انتظارشون رو نداریم ... پس منتظر فردا نمیشم ... بلند میشم .... میرم بالاسرش .... به بهانه ی این که به مانیتور نگاهی بندازم ، سرم رو خم می کنم و بوسه ای سریع از لبش می گیرم ... بگذار از همین لحظه لذت ببریم و منتظر فرصتی برای یه بوسه ی داغ و طولانی نشیم .... شاید فردا فرصتی برای این بوسه نباشه ..... خلاص !
.
.
پ ن : این خلاص رو از یکی از دوستهام یاد گرفتم .... بنظرم جالب میاد ... انتهای همه ی جمله هاش یه خلاص اضافه می کنه... حالا چه جاش باشه چه نباشه ... اما من سعی می کنم جاشو پیدا کنم ... خلاص !
.
.

تو نیکی میکن و در دجله انداز...ه

2010-04-21T10:00:00.001-07:00

هوا یه جورایی خاصه. برای بهار شاید کمی غیر طبیعیه. نه این که توی بهار نباید هوا اینجوری باشه ، اما وقتی اینجا ، گوشه ی جنوب غربی ایران زندگی کنی ، وقتی آخرای فروردین هوا ابری بشه ، بارون و تگرگ بیاد و کیفورت کنه ، یه جورایی خاص میشه . عجیب و غریب میشه ،
آجرای کهنه دیوارهای آپارتمان قدیمی ، هنوز مرطوب و خوشگلند. توی هوا یه موج خنکی هست که توی موها می لوله ، میره توی یقه ی لباست و قلقلکت میده . گرچه همه می دونن که این خنکی و خوبی هوا پایدار نیست اما همه خوشحالند ، حتی گربه ها !
از جلوی ردیف خونه های دو طبقه ی شبیه هم با آجرچینی های قدیمی و پله های سنگی ، که خودمم توی طبقه ی دوم یکی از اونها زندگی می کنم ؛ می گذشتم ، بوی سرخ شدن سبزی توی هوا پیچیده بود ! یه نفر توی آشپزخونه ی کوچک همین خونه ها داشت سبزی سرخ میکرد ، دلم ضعف رفت . دلم خواست ! اما خوب حالا کی بره سبزی بخره ، پاک کنه ، بشوره و خرد کنه تا یه غذای خوشمزه اش بپزه ؟! از سبزی های آماده و منجمد هم خوشم نمیاد.
گرچه آدم تنبلی نیستم ، اما خب بعضی وقتا هیچکس حوصله ی این کارها رو نداره . به هر حال داشتم بیخیال شام مورد علاقه ام ، کوکوسبزی ، میشدم .....
از جلوی آپارتمان خانم بابایی که می گذشتم ، خاطرم اومد که او سبزی تازه و آماده تهیه می کنه و می فروشه ..... وقتی دیدم او و دو خانم دیگه از همسایه ها ایستاده اند جلوی فنس خونه شون و دارن صحبت می کنن ، سلام کردم .... هر سه زن با رویی باز و لبخندی که لبخند مامان رو به یادم آوورد ، جوابم رو دادن . پرسیدم " سبزی کوکو آماده دارید ؟ " که خانوم بابایی با ناراحتی گفت : " نه ! آماده نیست ، فردا شب بیا ببر .... تو که نزدیکی همین دو پلاک بعدی نیستی طبقه ی بالا ؟ " .... تعجب نکردم .... – باید می کردم ؟! – جای تعجب نداره وقتی تنها زندگی می کنی خودت حواست نیست اما همه حواسشون به تو هست !
.
.
آخرین لیوان رو هم روی حوله ی آشپزخونه گذاشتم تا خشکش کنم ، تقه ای به در خورد . در رو باز کردم ، خانوم بابایی با یه بسته سبزی کوکوی تازه پشت در بود و با لبخندی که انگار همیشه روی لبش بود اون رو گذاشت توی دستم ، نمی دونستم چی بگم ، گفتم : " اجازه بدید پولش رو بیارم " خندید ، بلند ! .... " نمیخواد ! تو هم مثل پسرم میمونی .... دیدم دلت خواسته انگار ، واست آماده کردم ... هر وقت چیزی خواستی بگو .. تعارف نکنی ! " ....... بعد از پله ها یکی یکی و آهسته پایین رفت ... من موندم و بسته ی سبزی توی دستم و خوشحال از این که هنوزم آدمهایی پیدا میشند که مهربونیشون رو توی سبد بگذارن و چشم داشتی هم نداشته باشند ،
مادرم همیشه میگه ک اگه به کسی مهربونی کنی یا دلش رو بدست بیاری ... خودت یادت میره اما مهربونی یادش نمیره که یه روز دوباره پیشت برگرده ! .... و شاید یه روزی ، یه جایی .....
.
واراند – آخرین روز از فروردین 1389

روز جهانی زن

2010-03-07T22:56:00.001-08:00

مبارک باشه .... واسه تمام زنان ایران ... و جهان .. چه اونهایی که در بندند چه اونهایی که برای احقاق حقوق بشر تلاش می کنند و برای اونهایی که دیروز برنده جایزه اسکار شدند !

وه .... چه خوشبختم من !

2010-02-28T07:18:00.001-08:00

از سر انگشت تو ،
لبخندت ،
میسُرَد ،
روی لبهای من .
غرق میشوم ،
در نگاهت.
.
.
وه ... چه خوشبختم من .
حتی اگر ،
تنها برای امروز باشد .
وه ... چه خوشبختم من.
.
.
.

واراند – 18 بهمن 1388

لذت غذا خوردن و برخی توضیحات لازمه !

2010-02-21T08:39:00.001-08:00

لقمه اش رو فرو داد و آه بلندی کشید . ... ه
" چقدر خوشمزه اس !..... " ه
همیشه از غذا خوردنش لذت می برم . لذتی که مثلا از شنا کردن یا نقاشی کردن می برم . مادرم همیشه وقتی غذایی خوشمزه درست می کرد – هنوزم این کار رو وقتی همه دور همیم می کنه - که با استقبال ما روبرو می شد خیلی خوشحال بود – بگذریم از مربا ، ترشی و بقیه چیزهایی که درست می کنه ... - .... نه این که ما آدمایی شکم پرست بوده باشیم ..نه ! ... اما خوب به خاطر فرهنگ مادرم و البته شکمو بودن قومشون !... دستپختش حرف نداره .... که البته فکر می کنم این خصوصیتش رو من هم به ارث بردم .... حالا .... من هم مثل مادرم از غذا خوردن کسی که دوستش دارم لذت می برم .... مثل وقتایی که دیگران نقاشی هام رو تماشا می کنن یا نوشته هام رو می خونن و لذت می برم ... فرقی نمی کنه نظرشون منفی باشه یا مثبت ... من لذتم رو می برم .
" از وقتی باهات آشنا شدم چاقتر شدم ..... این رو از روی سایز شلوارم می فهمم !.... " ه
خندیدم .... فکر کردم خوب چه اشکالی داره ؟ من همیشه یه آدم کوپول می خواستم که غذا خوردن رو دوست داشته باشه و سلیقه اش توی انتخاب چاشنی ها و دور چینهای غذاها بهم ایده بده ... و حالا پیداش کردم ... وقتهایی که میتونیم با هم باشیم محدود میشه به شبهای آخر هفته و جمعه هایی که به سرعت می گذره ..... منم از این فرصت کوتاه برای نشون دادن هرچه بلدم استفاده می کنم و با هم لذتش رو می بریم ..... او هم خیلی چیزها داره که به من یاد بده ... فوت و فن عکاسی .... کتابهایی که هنوز نخوندم .... خوب دیدن اطرافم و خیلی چیزای دیگه .
بهش نگاه می کنم ..... لقمه اش رو جابجا می کنه.... دلم واسه ی حالت لبهاش وقتی سعی می کنه بازشون نکنه ضعف میره .... به تفاوت آدمها و سلیقه ها فکر می کنم و بیخودی لبخند میزنم ....
"چرا می خندی ؟ غذاتو بخور " ...... ه
می خواستم یه خیارشور ظریف و خوشبو رو گاز بزنم که دستم توی هوا موند.....
" همینجوری ... " ه
بعد دستپاچه شدم ... بیخودی ! ...ه
" من که دارم می خورم ! " ....ه
گرچه راستش رو نمی گفتم ... بغیر از تفاوت آدمها و سلیقه ها ، به این که یه روزی فکر می کردم ، دیگه مشتاق تجربه های جدید نیستم و شاید هم دیگه نمی تونم با کسی که علایق مشترک و دلبستگی های همجــ نس داشته باشم ، آشنا بشم ، هم ، فکر می کردم .... ه
فکر می کردم اونقدر تجربه دارم که دیگه حوصله ی کشف علایق ، سلیقه ، تفکرات و ذهنیات یه آدم دیگه رو ندارم .... شاید در پس ذهنم ، البته این موضوع رو انکار هم می کردم ولی تظاهر می کردم – بازهم شاید – که دیگه نمی تونم – این نمیتونم خیلی تاکیدیه ! – جایی برای کسی توی قلبم باز کنم و تلاش کنم که بشناسمش و این رو بخوام که بازم ذهنم و دلم رو از روزمرگی ها نجات بدم . ه
مدتها اینجور فکرمی کردم و این موضوع مثل یه تئوری احمقانه به من چسبیده بود .... اما ناخودگاه ذهنم ، چون می دونست که من چیز دیگه ای می خوام ، مجبورم کرد تا با کسی در این رابطه صحبت کنم ... کسی که از من چند سالی کوچکتره اما مطمئنا اونقدر می فهمه که تونست من رو از اشتباه در بیاره .... بنیامین خیلی جدی بهم گفت : تا وقتی که قلبت روباز نکنی و خودت نخواهی ، حتی نمی تونی با آدمی که باعث بشه احساس عشق و لذت از داشتن یه رابطه ی سالم در تو بوجود بیاد ، برخورد کنی ! .... قلبم روباز کردم .... و خواستم و اون آدم رو پیدا کردم .... به همین سادگی .. به همین خوشمزگی !
" خُب بعد ناهار چیکار کنیم ؟ "ه
یه قاشق از ماست موسیر خوشمزه ایی که مادرم این بار توی جعبه ای که هر وقت می رم اصفهان بدون که بفهمم کی پر شده ، گذاشته بود .... خوردم .
"آخ بهت نگفتم ؟ آخرین فیلم الک بالدوین و مریل استریپ رو گرفتم .... میشینیم اون رو نیگاه می کنیم. " ه
"خوبه !" ه
و دوباره حواسش به بشقابش که هنوز یک سومش پر بود از پلو جمع شد. به دستهای توپولش و مچها و ساعدهای چاقش که به خاطر من دیگه اصلاحشون نمیکنه نگاه کردم . احساس کردم قلبم از شادی داشتن و بودن کنار او فشرده میشه .
چقدر خوب بود که بازم می تونستم این احساس رو تجربه کنم ... البته با کمی جرح و تعدیل ! .... جرح و تعدیلش شاید به خاطر روزای بود که از سر گذرونده بودم ... روزایی که هنوز ردشون رو توی زندگیم احساس می کنم و با هیچ عملیات حفاری ، کنده کاری ، برش زنی و هیچ چیز دیگه ای از بین نمیره .. شاید هم نباید انتظار داشته باشم که از بین بره ... چون به هر حال هر رابطه ای اثری از خودش به جا میذاره و ما باید اونقدر واقع بین باشیم که بتونیم اون رو قبول کنیم و باهاش کنار بیاییم .
جرح و تعدیلش واسه این بود که تا پیش از این همیشه فکر می کردم ، پارتنرشیپی ( رابطه ) باید شانه به شانه باشه ... شاید اصطلاح من نتونه حق مطلب رو ادا کنه ... منظورم اینه که فکر می کردم بهتره وقتی دو نفر پارتنر میشن همیشه کنار هم باشند تا بتونن همدیگه رو خوب بشناسن و تماس فیزیکی باعث بشه تا احساسشون بهم قویتر بشه . اما تجربه بهم ثابت کرد که می تونه اینجور هم نباشه .
نگاهش کردم .... دیدم داره به لیوان خالی نگاه میکنه ..... لیوانش رو پر کردم و لبخندی تحویل گرفتم.
"چقدر خوبه که می فهمی چی میخوام ! "ه
خندیدم و فکر کردم فهمیدنهام محدود به نیازهای شکمیت نمیشه .... مربوط به همه چیزت میشه ! ه
قاشقم رو توی بشقابم چرخوندم ودوباره به بودن او توی آخر هفته ها فکر کردم .... فکر کردم اگر این بودنها توی تمام روزها و شبهای هفته اتفاق می افتاد ، چه اتفاقی برای رابطمون می افتاد و روی شدت علاقه و پررنگی احساس ما چقدرتاثیرمیگذاشت ؟ .... سعی می کنم منطقی باشم ، متعصّبانه و طبق کلیشه های موجود به نتیجه نرسم ..... و نتیجه ای که بهش رسیدم این بود : ه
شاید اگر هر شب کنارهم بودیم ... با هم غذا می خوردیم.. فیلم تماشا می کردیم ... بیرون می رفتیم و شاید عشق بازی می کردیم .... میشد یه عادت .. مثل خیلی از رابطه های دیگه ... مثل روابط هتروسکشوالی و ازدواج های قرار دادی بین زنها و مردها و الزام به این که روزها و شبها کنار هم باشند و کارهای تکراری انجام بدن ... تا کم کم دچار روزمرگی بشند و چون می ترسند اگر بخوان حتی برای چند روز به غار یا چاه تنهایشون برند ، طرف مقابل دچار شک و دو دلی بشه و بترسه که رابطه اش رو از دست بده . ..... بعد جدلها ، شکها ، بی اعتمادی ها و دست آخر بریدن ریسمانهای رابطه – حتی ظاهری – اتفاق می افته ....در حالی که می تونه اینجور نباشه .... اگر یکم خودخواه نباشیم .... سلطه گر نباشیم و نخواییم که تمام ثانیه و دقایق با کسی که در رابطه هستیم ، مال ما باشه .
"تو هنوز غذاتو تمام نکردی ؟" ه
به بشقابم نگاه کردم که پُر بود از ذهنیاتم و توضیحاتی که به خودم داده بودم .... خندیدم به بشقابی که دیگه اشتهایی نداشتم برای خالی کردنش ..... چشمم از نگاه کردن به او سیر شده بود و خودم از تماشای لذت غذا خوردن او ..... وای که چقدر شیرین حس دوست داشتن کسی از ته دل ..... و .. وای که چه خودخواهانه می خواستم این حس رو فراموش کنم. ه

واراند- بهمن ماه 1388

تنبلی

2010-01-21T06:27:00.001-08:00

دلم می خواد
توی تختم
زیر پتو
کز کنم
بغلتمو دستم رو کج ..... زیر بدنم تا کنم.
اونقدر ...که درد بگیره
و هیچ تلفنو موبایلی
زنگ نزنه
یا اگرم بزنه
مجبور نباشم دستمو راست کنم
بلند شمو جواب بدم !
.
دلم می خواد
یه هفته دوش نگیرم
ریشم رو نزنم
دندونهامو مسواک نکنم
اونقدر که
زیر ناخنهای دستو پام
سیاه بشه و
پوستم کبره ببینده !
.
دلم می خواد
یه روز ( که تعطیلم نباشه ) اونقدر بخوابم که
خسته بشم
اما تختمو ول نکنم
بعد ... ه
نزدیک ظهر
شایدم بعد از ظهر
با موهای ژولیده
و بدنی کرخت
توی ماگِ مورد علاقم
یه کافی میکس داغ درست کنم
و تا شب
بی هیچ کار خاصی
روی مبل لم بدمو
به هیچی به فکر نکنم ... ه
.
اما مگه میشه ؟

واراند آخرین روز دی ماه 1388

منظر نگاه من

2009-11-29T00:27:00.000-08:00

روی پلکهام
تصویر تو را نقاشی می کنم
وقتی میخوابم
تو
روی پلکمی
وقتی بیدارم میشوم
تو
باز هم روی چشممی
اینطور
تو
همیشه
روبروی من
و
منظر نگاه منی !

.
.
واراند 8 آذر 1388

غیر منتظره

2009-11-19T00:45:00.000-08:00

..
تا بحال شده یه چیزی رو بخوایین .... نه مثل یه اتوموبیل .. یا یه حلقه ی طلای خوش ساخت ... یا این که یه شلوار جین مارک یا این جور چیزا ...! یه کسی رو بخوایین .... اما فکر کنین ... خوب – ممکنه – اون همــ جنـــ سگـــ را نباشه .... بعد بیخیالش بشین و بعد یکهو بعد از مدتها ..... !!!!!
..
از کارگاه معرق برمیگشتم .... خیلی خسته بودم ....
..

از صبح توی دفتر دایم بالاو پایین رفته بودم ..... مشتری ها رو مجاب کن .... فاکتور خرید صادر کن .... صورتحسابهای عقب افتاده رو ثبت کن ... خلاصه نفهمیده بودم کی ظهر شده ... کی ناهار خوردم .....
اما چون به خانوم فرخی قول داده بودم آخر هفته ها برم پیشش و بهش در کارهای معرقش کمک کنم .... باید می رفتم ..... زیاد به موضوع این تابلوی معرقی که کار می کنه – خانوم فرخی رو میگم !- علاقه ندارم .... گرچه هنر حد و مرز نداره و نباید در اون خوب و بد کرد ... اگر هنری رو دوست نداری و توی ماهیت و ذات وجودیت نیست لازم نیست اون رو خلق کنی .. اما وقتی خلقش کردی .... متعهد میشی باید ازش دفاع کنی ... نقدش رو بپذیری و دوستش داشته باشی..... به هر حال سه ساعت چوب های عناب ، گردو ، زبان گنجشک رو برای کپی یه نقاشی قهوه خانه ای از داستانهای مذهبی رو بریدم ... مثل پازل کنار هم قرار دادم ... چسبوندم و – البته - از زیبایی اش لذت بردم.
..
..
هوا دیگه خنک شده... نه این که مثل جاهای دیگه درجه حرارات خیلی کم شده باشه ..... اما هوا خنک شده ... یه خنکای ملس ... که توی یقه ات می لوله و قلقلکت میده ..... هوس کردم کمی پیاده روی کنم ..... توی خیابون اصلی شروع به پیاده روی کردم .... همینطور که قدم میزدم فروشگاه ها و مغازه ها رو دید میزدم .... درست کنار نمایندگی قدیم ماسیس ..... یه فروشگاه کتاب و لوازم هنری توجه ام رو جلب کرد
..
..
توی زندگیم چند تا چیزن که حسابی من روبه خودشون مشغول می کنن :

خرید لوازم آشپزخونه !
خرید کتاب !
دیدزدن وسایل و لوازم هنری و نوشت افزار- مخصوصا مداد های جور واجر فانتزی که بد جوری نوستالژی واسم داره .
توضیح واضحات!!!! : ( خب من مال نسلی هستم که فانتزی ترین مدادی که توی دوران دبستانم داشتم مدادهایی بود که سر یه عروسک با موهای افشان به جای مداد پاکنش بود !..... وقتی ابتداییت رو توی دوران جنگی بگذرونی که وارداتِ گوشت یخ زده و مرغ برزیلی و برنج تابلندی در اولویت باشه ... جایی برای داشتن چیزایی که بچه های این روزا دارن ، نمی موند!)
عکاسی !
و البته پسرای توپول !
..
..
رفتم جلوی فروشگاه ایستادم .... چیز زیادی نمیشد دید.. شیشه ها سکوریت بود و عملا چیزی پشت اون شیشه ها نبود ... جز چند تا بنر تبلیغاتی ..... رفتم داخل ... شروع کردم کتابها رو ورنداز کردن ..... چند کتابی رو که لیست کرده بودم رو داشت اما فعلا قصد خرید نداشتم ..... داشتم واسایل نقاشی و رنگها و مارکها رو تماشا می کردم
- می تونم کمکتون کنم .. چیز خاصی مد نظرتونه؟
سرم رو بلند کردم ..... فروشنده ، حدودا 25-26 ساله با لبخندی گرم و البته شونه های پت و پهن و گونه های گوشتآلو ..... لبخندی زد و دوباره جمله اش رو تکرار کرد .
..
..
نمی خواستم خرید کنم اما تقریبا هرچی اسکناس توی کیفم بود رفت توی صندوق فرشگاه اون آقا توپولی !
خوشحال از این که تونستم چند دقیقه ای بمونم و باهاش حرف بزنم و بی خیال این که چیزهایی که خریده بودم ممکنه حالا حالاها بکارم نیاد .... تمام راه تا خونه ام رو پیاده رفتم .
.
.
1 ماه بعد :
امروز سعید پیشم بود .... سعید دوست خوبیه ..... آشناییمون به چند ماه قبل برمیگرده ... اما این روزا بیشتر می بینمش .... بعد از رفتنش بهم تلفن زد .
- ببین خونه ای ؟
- آره ... چرا ؟
- جایی نمیری ؟ می خوام با یکی از دوستای صمیمی ام آشنا بشی .... فکر می کنم بتونین دوستای خوبی واسه هم باشین
- باشه بیا .. خوشحالم می کنی.
..
..
وقتی در رو باز کردم و دوست سعید رو دیدم ... دهانم از تعجب باز موند .. اونقدر که دست و پام رو گم کردم و به تته پته افتادم ..... اونقدر که احساس کردم گوشها و گونه هام آتیش گرفته و داغ شده ...... دوست سعید ..... همون کسی بود که من به بهانه ی خریدی بی مورد نیم ساعتی باهاش حرف زده بودم و خودم رو توی فروشگاهش معطل کرده بودم ...... چه دنیای کوچیکی ..... اون همون کسی بود که فکر می کردم هیچ مایه ای از همـــ جنـــ سگـــ رایی توی وجودش نیست.... اما زهی خیال باطل .... تا امروز .. توی این ماه .... این بهترین اتفاقی بود که واسم افتاده و به فال نیک می گیرمش !.
..
..
همیشه به اونایی که براشون کامینگ اوت کرده ام ( بیرون آیی ) می گم چشماتون رو باز کنین .... شاید برادرت .. خواهرت ... و حتی و عمو یا خاله ات یه اقلیت جنـــ سی باشه ... شاید اونی نباشه که تو یه عمر فکر کردی هست .... درست مثل فروشنده ی خوش بر و رویی یه فروشگاه لوازم هنری که فکر می کنی آخر استریته .... اما مثل خودت در اقلیته ..... و متظر نگاه و اشاره ای بوده تا بگه ... سلام .... چه خوب میشه اگه باهم اشنا بشیم !

واراند – 22 اَبان 1388

هیچستان

2009-11-07T00:12:00.000-08:00

به هیچستان رسیده ام !
به هیچستانی که نشانی اش
گمان می کردم
به آبادی میرسد .
اما
می دانم
برای سالهای آینده هم
نشانی را اشتباه آمده ام.
ساکن هیچستان خواهم شد .
در این آبادیِ
بی بار و بر!
.
.
.
واراند- 16- اَبان 1386

من آگاهانه گول می خورم !

2009-11-05T09:32:00.000-08:00

انگشتم را
روی غبار روزهایی می کشم که تو
سعی می کنی
آنها را از خاطرت پاک کنی
اما آن روزها
آن همه حک شدنها روی پستی / بلندی روزها
مگر میشود که پاک شود ؟
مگر میشود ؟
میشود که تو
مرا از تمام روزهایی که غبار آلود کرده ای
پاک کنی
که فراموش کنی
که هروقت عشقت کشید!
مرا رها کنی
که به سفر بروی
که تنها باشی
که خود را به فراموشی بزنی
که یعنی :
هیچ اتفاقی نیافتاده !
انگشتم را روی ذهنم می کشم
تا تصویر تو را روی غبار روزها بکشم
اما انگشتم فرو می رود
انگار دنیایی خیالی پشت آن غبار جا خوش کرده !
و تو از آنسوی غبار- که سعی می کنم پاکش کنم -
لبخندی محو می زنی
مرا گول مزنی !
و من خود خواسته " گول " می خورم
تو حیله باز ترین معشوق دنیایی!
و من
متعجب از کردار روزهایی که خود را به فراموشی می زنند
در رفتن و ماندن مانده ام
دل خوش می کنم
به چند خطی که می نویسم – که حس نوشتن آن را هم در غبار روزها گم شده !-
دل خوش می کنم
که تو را دارم
در پس غبار روزهایی که سعی می کنی
پستی /بلندی هایش ر ا از ذهن ات پاک کنی
اما نمی توانی
و من آن بالاها
ایستاده ام
و آگاهانه " گول " می خورم !
...........................................
14- اَبان 1388 خورشیدی
واراند
.
.
.
پ ن : دوباره پیغامگیر تلفن رو فشار می دم و صدای تو پخش میشه ......صدای تو .... توی ته صدای تو خنده ای بچه گانه اس... انگار میخندی به گول خوردنهای همیشگیم ..... اما کمی که دقت می کنم غم رو هم حس می کنم ..... حس می کنم که می خوای فرار کنی .... اما به کجا ؟ به آغوش کی پناه می بری ؟ ...... مهم نیست ... روزهای زیادی گذشته .... تو هر وقت خواستی ، هر کاری دوست داشتی کردی ..... مهم نیست ... تو برمیگردی و می دونم که بی هیچ توضیحی ..... می خندی و بازم من رو گول می زنی .

مهر ماه که می رسد

2009-10-06T11:30:00.000-07:00

مهرماه که می رسد
قلبم از هیجانی ، شاید
بی دلیل ،ه
برای دیگران
و پر دلیل ،ه
برای خودم
می تپد و
زندگی را با تمام خوبی ها و بدی هایش
در آغوش می کشد.
......................................
امروز 15 مهر ماه است و من
تنها
در اتاقی که دیوارهایش آبی نیست .
که پرده هایِ ذهنش آویخته نیست .
که کفپوشش از جنسِ بیزاری است .
که پنجره اش رو به روزهای دلتنگی های کهنه
باز می شود ،ه
تنها
نشسته ام .... و
به گذار روزهایی می نگرم که ،ه
روزی به آنها خواهم خندید و خواهم گفت :ه
چه زود تمام شد ، روزهای خاکستری ، چه زود ....ه
......................................
مادرم از چندین شهر ، دورتر ،ه
مرا تبریک گفت
برای تولدی که تنها جشن خواهم گرفت.
شاید امشب ،
اندام مادرم از خاطره ی زایش من
درد خوش آیندی را به او یاد آور کند.
ولی به او نخواهد گفت که من ،
بزرگترین پسرِ او
در آغوش دخترانی که نشان می کند
هیچ گاه آرام نمی گیرد !ه
شاید هیچ گاه نداند ،ه
به او نخواهم گفت ،ه
نمی خواهم در میان روزهای تاریک و روشنی که دارد
از پروراندن من در زهدانش
پشیمان شود و چشمانش را بر من ببندد.
......................................
مگر نه اینکه
تنها آمدم و تنها ادامه می دهم
پس چرا غمین باشم که سرنوشت
با مویی پریشان و دستاری آویخته بر شانه
برای تمام مخلوقات خداوندگاری که
برای دل خودش آنها را خلق کرد ،ه
تنهایی را روی سر برگ زندگی نوشته است و
لبخندی حزن آلود می زند و
روزهای تولد هر کس را به خاطر دارد و
با انگشت او را نشانه می رود و می گوید :ه
هی ! تو ! تولدت مبارک !ه
...................
خواهرهام برایم پیغام فرستادند
که " تولدت مبارک و هر چی بخوای خدا بهت بده !!!!!"ه
من چه می خواهم از خدایی که
مرا آنچه باید( شاید هم نباید ) آفرید
تا هرروز شکایت کنم به او
کِی تنهاییم را به باد خواهم داد ؟ه
کِی دیوارهای اتاقم را آبی خواهم کرد ؟ه
کِی آغوشم با حجمی دلپذیر پُر خواهد شد و
...... شبها ،ه
ماه شاهد تنهایی ام در بستری خاکستری نخواهد بود ؟ه
......................................
از خدا چه بخواهم ؟ه
هر چه فکر کردم هیچ نخواستم .
هیچ .
خلایق هر چه لایق !ه
و من امشب متولد می شوم
تا تولدم را در تنهایی جشن بگیرم
سی و سه سال ،ه
تنها
به اندازه ی بالا و پایین افتادن یک قطره
از یک فواره ی قدیمی
به دارازا کشید!ه
آه ، به خاطر آوردم ،
از خدا خواهم خواست هیچ آغوشی را خالی نگذارد.
برای خودم چیزی نخواهم خواست.
شاید لایقش نیستم
شاید لایقش نیستم
اما از خدا خواهم خواست ! ه
هیچ آغوشی خالی نماند!ه

واراند
15 از مهرماه 1388 خورشیدی

مهرمــــــاه

2009-09-24T08:38:00.000-07:00

آخ ... مهرماه...!

اهواز که باشی

2009-08-12T23:44:00.001-07:00

اهواز که باشی
تنت لیز میشه از لزجی عرقی که نمی دونی از کجات سرازیر میشه
به جاهایی که دلت نمی خواد خیس بشه !ه
اهواز که باشی ....
بوی کارون دیگه
بوی رطوبت و هوای دم گرفته نیست
کارون
مثل تمام چیزهایی که اینروزها
فقط بوی تعفنشون به مشام میرسه
بوی تعفن گرفته
بوی تن کسی که ذهن سبز مردم رو سیاه کرد!ه
کارون هم
مثل یک روبان سبز تنها شده
که دلش می خواد بره و بره
تا برسه به جایی که
دروغ نباشه
برخورد با جسم سخت نباشه
زورگویی و خواب و آشفته نباشه
اهواز که باشی
گرد و غباری که این روزها ملی شده !ه
سایه ای تیره میندازه
روی هر چیزی که فکر می کنی
باید از برق آفتاب اَمرداد
تابناک باشه !ه
اهواز که باشی
از گرما لیز میشی ... نوچ میشی
اما دلت می خواد که بازم اونجا باشی
تا از گداختگی صورتهایی که چشمت رو سیر می کنند
سیر بشی و بازم لیز بشی

واراند .... اصفهان .... 22 اَمرداد 1388

انگشتی که به دهان ماند و دلی که سوخت ...!ه

2009-06-13T00:34:00.000-07:00

تا ساعت 8 صبح 23 خرداد از قول بی بی سی فارسی .. میر حسین %1/32 و ریسس جمهور م . ش . ن . گ ( به قول ابراهیم نبوی .... 65%.... چرا ؟
از کوچه "پشت مطبخ "می رم به میدون شاه که کتاب بخرم .... یه لحظه ی خاطره ی اون روز عصر .. عصر چهارشنبه 20 خرداد که با خواهرهام و خواهرزاده هام به میدون رفتیم تا حرفهای خاتمی رو در حمایت از میرحسین گوش بدیم .... همه ی ما امیدوارم بودیم .... امیدوار به جریانی که به راه افتاده بود و همه رو به سوی خودش می کشید و امید میداد ... شاید کاذب اما امید می داد که دیگه دشمنی دولت جمهوری اسلامی با اسراییل در افواه جار زده نمیشه و آرزوی محو شدن کشور و ملت دیگه ای رو نخواهند داشت ..... امید به این که زنان به حقوقشون نزدیکتر میشند و شاید کسایی به سریر قدرت بشینند که ارزش مردم و رای اونها رو بیشتر بدونن ... اما انگار نشد .. انگار نمیشه و انگار هیچ امید دیگه به اصلاحات نمیره .... وقتی وارد میدون شدم دلم گرفت ... بعض از راه گلوم راه باز کرد و به چشمهام رسید و منی که توی خانواده به آدمی خود دار معروفم اشکم سرازیر شد .. یاد جمعیتی افتادم که اون روزچهارشنبه اینجا چه غوغایی بپا کرده بودن و چقدر شیرین بود دیدن مردمی از همه قشر حتی غیر مسلمونها که چقدر مشتاق تغییر و تحول هستند ..... اشکم به خاطر این نبود که چرا میر حسین رای نیاوورد ... بیشتر دلم به حال خودم و بقیه ی آدمایی سوخت که چه امیدوارانه منتظر "نه" به احمدی نژاد بودند .... و یاد اصرارهام به مادر و پدرم افتادم که بعد از سی سال که رای نداده بودند .. بعد از اون رای اجباری "آری " به جمهور ی اسلامی ...... مجبورشون کردیم .... من و خواهرهام که بیان و رای بدن ... تا اصلاحات پیروز بشه و تحجر و اصولگرایی شکست بخوره ..... اما نشد و انگاربازهم باید منتظر باشیم تا با کارتونهای نیک آهنگ کوثر به این دولت و رییسش بخنیدم و با نوشته های ابراهیم نبوی گریه کنیم ... اگر دست خودم بود ... و اگر های خیلی زیاد دیگه دست و پام رو نمی گرفت از این " خوک دونی " به قول سمیرا میرفتم و اون رو به مردمان بی سواد و نالایقی می سپردم که ترجیح میدن یه هتاک و دروغگو رییس دولتشون باشه .. اما افسوس .... دلم می سوزه برای اصرار به پدر و مادرم ....!ه

دلتنگی های واراند .... فردای 22 خرداد 1388

ننگ رشد هموفوبیا!

2009-02-13T22:54:00.000-08:00

ابتدای دالانی که در انتهایش ، از منبعی ، نوری می تابید و می چرخید و با هر بار چرخش رنگش عوض می شد ، ایستاده بود ....... با دستانی که از بدنش فاصله داشت ...... لُخت بود و پاهایش از سرمای اطرافش مور مور میشد. ذهنش بیدار بود اما جز سیاهی اطرافش و نوری که از انتهای دالان می تابید چیزی به چشمش نمی آمد. ..... توی خواب .... ترسید .... بچه بود .... بچه ای که موهای بلند داشت اما از اونها متنفر بود ..... نه این که دلش بخواهد چیز دیگری باشد اما انگار در قانونی که هیچ کجا ننوشته بودن ... موی بلند داشتن مثل ترسو بودن ... مثل موش بودن .... مثل خیلی چیزای دیگه بودن ، مثل دختر بودن ..... بود! .... دلش موی بلند نمی خواست ، چون دلش نمی خواست بشنوه .... دخترا موشند مثل خرگوشند ... پسرا..******.!!!! ............ در انتهای دالانی که منبعی نور از آن می تابید ... شبحی از یک نفر دیگه جلو می آمد... نمی دید اما ضمیر ناخود اگاهش می دانست موهای شبح ، نارنجی با تارهای قرمز است ..... دخترکی که لباسی پرنسسی با تورهای سپید و صورتی تنش بود .... اونقدر جلو آمد تا صورتش را به وضوح دید .... دیگه نمی ترسید ... انگار که انرژیی از جایی او رو تحت اختیار گرفته بود انرژیی که نمی دونست از کجا میاد ... اما می دونست که با دیدن صورت دخترک..... این انرژی واقعی شد و دیگه از تاریکی و سرما و تنهایی نمی ترسه ! .... دخترک اسم قشنگی داشت ..درست به قشنگی لباسی که پوشید بود و موهایی که نه نارنجی ِ نارنجی بود و نه قرمز ِ قرمز !.... اسم دخترک فرنوش بود !
.
.
چشمهاش رو در تاریکی باز کرد و به عمق تاریک اتاقش چشم دوخت ، اتاقی که هیچ عروسکی درش نبود جز اونی که فرنوش واسه تولدش هدیه آورده بود ... سالها پیش .... ..... مدتها پیش ، شاید زمانی که فقط یک دختربچه بود ، به اندازه ی الان ، از تاریکی و تنهایی وحشت کرده بود ، اما هر بار با تصویری که از صبح فردا در کلاس برای خودش می ساخت تاریکی و تنهایی اتاقش خوش آیند می شد .
......................
وقتی کنار فرنوش می نشست و دستهای کوچک و سپیدش را نگاه می کرد که خطهای کج و معوج روی دفتر می کشید و ریز ریز می خندید ، از خندیدن او ، کیف می کرد مثل این که یک آب نبات را ، از آنهایی که رنگی بودند مثل رنگین کمان ، توی دهانت مزه مزه کنی و حس کنی توی دهانت آب میشه و شیرینی اش می مونه روی زبانت ! و بعدتر ... که دفتر فرنوش رو دزدکی نگاهی می انداخت از دیدن اسم خودش و اسم فرنوش توی یه قلب بزرگ که هیچ وقت خدا دو طرفش قرینه نبود لبهاش جمع میشد و ضربان قلبش بیشتر میشد ... اما هیچ وقت به روی خودش نمی آوورد .... عشق رو نمی فهمید و هنوز براش زود بود که بفهمه تفاوتش با اون دختربچه ای که دستهای کوچک و سپید داشت ، جلوی هرچه عشق ورزی هست ، رو خواهد گرفت .... فقط در قلبی که اسم او و فرنوش درش بود غرق میشد و بازهم با نگاه کردن به او مزه ی آب نبات رنگین کمانی رو مزه می کرد که یواش یواش توی ذهنش آب میشد و کیفورش می کرد ......
..........................
نگاه کردن به فرنوش همیشه همین حس را به او می داد و وقتی توی اتاقش تنها میشد فقط با فکرکردن به او می تونست تنهایی و تاریکی را تحمل کنه.
.
.
بعد از سالها ، فقط گاهی به او فکر می کرد ... وقتی تنها میشد یا این که از خواب میپرید .... همیشه نه !... شاید در پس ذهنش می ترسید از این که خاطره اش رنگ و روی خودش رو از دست بده و تکراری بشه .... شاید هم از روز بعد از آخرین کادو ایی که به او داده بود .... و بعدتر ... او – فرنوش - کادواش را پس فرستاده بود ! ..... شاید تنها دلیلش گذشتن ازمرز ممنوعی بود که بعد از سالها انتظار و دو دلی .... از آن گذشته بود و او رو متعجب ، از خود بی خود و ترسانده بود !
و بعد تر پشیمان شده بود ....... که چرا دوستی که این همه عشق به او داشت رو با یک بوسه ترسانده بود !؟
..................................................
بسته ی خوشگلی بود ، با روبانی قرمز آتشی که لکه های مشکی ، جابجا ، خوشگلی اش رو بیشتر کرده بود ، اشک در چشمهاش حلقه زد ..... گذاشتش روی پاهاش و گره اش رو باز کرد ، عطر گرون قیمتی که برای او خریده بود ، روی بستری از گلبرگهای خشک شده ی رُز قرار داشت. شیشه ی عطر رو برداشت ، یک کاغذ تا شده ، زیر اون بود. چند جمله بیشتر نبود ، مرتب وتمیز.... :
تو می تونستی بهترین دوست من باشی ..... اما من و تو از جنس هم نیستیم ... خداحافظ برای همیشه .... من از بودن با تو هر جایی که باشم .... میترسم !
..............................................
بعد از سالها .... نه خیلی زیاد وقتی او رو در خیابانی شلوغ در کنار مردی که مطمئنا لیاقت لبخند زیبا و دستهای سپید و کوچکش را نداشت ، دیدش ...... که با گره ای در ابرو و دو خط عمیق که از کنار پره های ظریف بینی اش تا گوشه های گود افتاده ی لبهای خوش فرمش امتداد داشت و موهایی که دیگر نه نارنجی بود نه قرمز ....- موهایی که مثل بیشتر زنهایی مثل او بود ! - ..... قدم میزند ..... نه تعجب کرد و نه بهتش زد .... حالا ... او دستی حلقه شده در بازو داشت و بوسه اش را بر لبانی میزد که از او نمی ترسیدند و ...ورنمی چیدند! ..... و حجمی خوش آیند را در آغوش میکشید که روزی آرزویش را داشت ..... همراهش نه گره ای در ابرو داشت و نه به تعهدی تن سپرده بود که از ترس تنهایی روزهای پیری و..... نه از روی تمایل به امتداد نسل ، شکل گرفته بود ! ..... همراهش می خندید و از هرچه ترس بود خود را آزاد کرده بود و گرچه موهایی نارنجی یا قرمز نداشت ... اما میشد او را بدون هیچ ترسی در آغوش کشید و چشمهاش رو در جستجوی جواب سوالات بسیاری که در ذهنش داشت .... اما به زبان نمی آورد کاوید و نترسید ..... از هیچ نترسید ... چون او نیز همچون خودش بود!
.
.
حالا او دیگر می دانست .... به کسانی که از بودن در کنار کسی می ترسند ..... که هیچ پناهی ندارد جزتکیه بر کسی که سالها عشق خاموشش را در دل پرورانده ...... و از دیده شدن در کنار کسی می ترسند .... که هیچ نمی خواهد جز پاسخ به محبتی که شاید ممنوع باشد ! ..... چه می گویند .... او حالا ... بعد از سالها کسی را داشت که از جنس خودش بود و مطمئنا دیگر به کسی که – شاید - ندانسته ، اندیشه ی هــ موفوبــ یک بودن را یدک می کشد .... .. دلباخته نمیشد...... و...... ننگ تشویق به رشد همــ وفــ وبیا را به جان نمی خرید.
واراند – 29 آذر 1387
........................................................................................................................
پ ن 1 : یه نظریه در بین همــ جنســ گراها وجود داره ، مبنی بر این که وجود هموفوبیا در بین دگرجنسگرا نشات گرفته از رفتارهای اشتباه خود همــ جنســ گراهاست .... البته شاید از جهاتی درست باشه اما اگر خوب دقت کنیم ... دلایل خیلی زیادی وجود داره که مثلا یه همــ جنســ گرای جوان و بی تجربه دلباخته ی یک دگرجنسگرا میشه .... علاقمندیی که راه گریزی از آن نیست و واقعا نمیشه جلوش رو گرفت! ..... یکی ازدلایلی که همــ جنســ گراها درایران برای شناخت بیشترخودشون تلاش می کنند همینه که : دگرجنسگراها رو متوجه این قضیه بکنن که اگر عشقی هرچند زود گذر و کاذب و یک طرفه از یک همــ جنســ گرا حس کردند ، از این واهمه نداشته باشند که احتمالا مورد تجاوز قرارخواهند گرفت ...... بلکه میشه به راحتی او رو( فرد همــ جنســ گرا ) متوجه این قضیه کرد که گرچه دارای حسی مشترک با او نیستند اما می تونن دوست باشند و او باید کسی رو از جنس خودش برای عشق ورزی پیدا کنه ! .... البته کاملا واضحه که وظیفه ی دگــ رجنــ سگراها نیست که مشی زندگی و روش رفتاری همــ جنســ گراها رو بهشون آموزش بدند اما تا اونجایی که به ایشان ( دگرجنــ ســ گراها ) ربط داره می تونن بدون این که واهمه ای از دوستی با یه همــ جنســ گرا داشته باشند ، او رو کمک کنن تا راه صحیح رو پیدا کنه ..... و همه اینها فقط به خاطر اینه که همــ جنســ گراهای ایرونی در هیچ کجای این سرزمین پهناور نه جایی دارند که هم احساس خودشون رو پیدا کنن و نه کسی هست که در این باره کمکشون کنه ...... ماهایی که در این محیط مجازی هستیم و تونستیم همدیگه رو پیدا کنیم و با هم مراوده ی دوستانه داشته باشیم که در گاهی اوقات به روابط خصوصی تر هم می انجامه رو .... نگاه نکنید .... خیلی از همــ جنســ گراها هستند که به اینترنت دسترسی ندارند و نمی تونن به راحتی واسه خودشون دوست خوبی از جنس خودشون پیدا کنن... نمی گم اینترنت همه چیزه .... اما در خیلی اوقات راه خیلی خوبی برای پیدا کردن یک دوست بوده هم بین همــ جنســ گراها و هم بین دگرجنسگراها ...... به هر حال .... در حال حاضر به نظر میرسه تنها راه تقلیل هموفوبیا در بین دگرجنسگراها همینه ..... راهنمایی و روشن کردن همــ جنســ گراهایی که به اشتباه بر اثر فشارهای روحی و تنهایی رو به دگرجنــ سگــ راها میارن و نه طرد کردن و ترسیدن از اونها !
پ ن 2: این مطلب برای وبلاگی نوشته شده که بیشتر خواننده های اون هتروســ کــ ـشوال هستند .... پس اگر توی پی نوشت اول احساس کردین که توضیح واضحات دادم ..باید ببخشین
تذکر به خودم : انگار این پی نوشت خیلی طولانی شد .... ببخشید !

یک عنصر نامطلوب

2009-02-09T00:49:00.000-08:00

همه چیز خیلی عالی بود .... یه خونه ی گرم و نرم ... این رو همسر همکارم موقع برگشتن گفت ... یه خونه ی گرم و نرم ...... البته نه به دید من ..... با تابلوهای خوشگل کپی شده و چند پوستر خطاطی که قاب کرده بودند و جابجا روی دیوارهای کِرم رنگ آویزان بود ....هیچ وقت از مبلهای استیل با دسته های چوبی خراطی شده و میز ناهارخوری بزرگ و حجیم دوازده نفره ! خوشم نیومده ... اما خوش سلیقگی خانوم خونه باعث شده بود زشتی مبلمان و جاگیری میز ناهارخوری بزرگ اصلا به چشم نیاد .... امیر اردلان تازه ازدواج کرده و ما رو به خونه ی جمع و جورش دعوت کرده تا شام رو با هم بخوریم و گپی بزنیم .
همسرش تهرانیه و جنوب براش بدون وجود همسرش( امیر اردلان ) مثل قفسی می مونه که هیچ منفذی نداره .... این رو خودش گفت و من هم حرفش رو تایید کردم - که بله اگر دلخوشیی مثل داشتن همراه و شریکی مثل همسرت نداشته باشی موندن اینجا عمر تلف کردنه ! - .... از هردری حرف زدیم .... میز شام قبل از ورود ما چیده شده بود ..... غذاها بیشتر آبپز شده بودن واز غذاهای سرخ شده خبری نبود ...... ولی سالاد خیلی خوشمزه بود ..... قرمه سبزیی که من میمیرم براش روی هر میزی ..... واقعا بی مزه بود ! .... نه این که بخوام پشت سرش صفحه بزارما .... خدا کورم کنه اگه نمک نشناس باشم ! ..... اما خوب باید خیلی تمرین کنه تا قرمه سبزی اش به دهن من مزه کنه !
شام خوردیم ..... حرف زدیم و حرف زدیم ... زدیم !..... تا رسیدیم به این که .....
همه چیز عالی بود .......... اوه بله ! تا این که ....... به خاطر این که تنها عضو مجرد این مجموعه من بودم ... و خوراک خوبی برای کنجکاوی های زنانه و متلکهای مردانه ! .......مورد توجه قرار گرفتم .
هیچ وقت از بودن در جمعهایی که همگونیی با اونها نداشتم معذب نمیشدم ..... گرچه بیشتر وقتها از رفتن به جایی که می دونم کسایی که اونجا هستن هیچ سنخیت فکری و رفتاری با من ندارند امتناع می کنم .. اما این به خاطر همـ ـجنســـ گرا بودنم نیست ........مثل همین جمع دی شب .... اونها مردها و زنهایی بودند که تعهد اخلاقی و قانونی به هم داشتند تا با هم زیر یه سقف زندگی کنند و در عرف و چشم جامعه موجه بودند ..... اما من چی ؟
من یه همـ ـجنســـ گرا بودم .... که می خواد خودش باشه ..... به اصولش پایبنده و نمی خواد کسی باشه که حق کسی رو ضایع کنه ...... ! اما با چی روبرو میشه ؟ با سوالهای بیشماردر مورد این که چرا ازدواج نکردم .... با متلکهای وحشتناک در مورد خرابی جلوبندی ! و اینا !.... ای وای خدای من ! ... چی باید جوابشون می دادم ؟
تمام راحتی من توی اون خونه ی گرم و نرم ! و جمع خانوادگی و صمیمی تبدیل شد به حسی که تا اون موقع بهش بی اعتنا بودم . ه
حس متفاوت بودن با اجتماعی که درش زندگی می کردم .ه
بیشتر دوستام می گند چه نیازی هست که بگیم همـ ـجنســـ گراییم ... چه نیازی هست که کامینگ اوت کنیم و یا خودمون رو شرح بدیم .... ؟
اما فکر نمی کنین اگر اونها می دونستند که من همـ ـجنســـ گرایی هستم که دلم نمی خواد زندگی زنی رو با تمام ارزوها و آمالش برای در آغوش کشیدن یه عشق رو ....تباه کنم .....دیگه از من نمی پرسیدند ... راستی شما چرا تا بحال ازدواج نکردین؟ ... یا این که دیگه متلکهای چاله میدونی نمی شنیدم ؟
می دونم که واقعا نیازی نیست که مثلا در اون جمع که زنها و مردها از نظر خودشون کامل و نرمال هستند بگم که چی هستم و این کار رو هم نکردم اما در عوض نقابی که همیشه همراهمه و نامرئی ... زدم به صورتم ..خندیدم و گناه ازدواج نکردنم و دور بودن از خانواده رو انداختم به گردن شرایط بد اقتصادی .... پیدا نشدن مورد مناسب و ... و .... و ...... و اونقدر از خودم بدم اومد که دلم می خواست همون موقع بگم واسه چی ازدواج نمی کنم !ه
.
.
.
هیچ آرزویی نمی تونم بکنم ........ چی آرزو کنم ؟
آرزو کنم مردم فهمیتر از این بشند که هستند ؟
خوب اونها که تقصیری ندارن... جای هیچ کسی نمیشه بود و نمیشه درک کرد که هر کسی چه شرایطی می تونه داشته باشه .ه
آرزو کنم می تونستم مثل دیگران دگر جنسگرا باشم ؟
چیزی که من توی این جامعه می بینم ..... مجموعه ای از دروغهای بزرگ به خود و دیگرانه ..... مردهای بایســـ کشوالی که نمی دونن چی می خوان - نه این که بگم بایسکشوالی امری مذموم و ناپسنده اما من نمیتونم باهاش کنار بیام علی رغم این که فکر می کنم این افراد هم مثل ما دارای حقوقی هستند اما واقعا مشکلی برای اونها در جامعه نمی بینم ! - ...... صبح از آغوش همسرانشون جدا میشند و شب در آغوش پسری خودشون رو غرق می کنن و بهش می گند عشق ! ....... مردهای دگر جنـــ سگرای متاهلی که برای تفریح و ارضای جنسی خودشون مفعول واقع میشند ! ( حالا نه این که مفعول شدن هم بد باشه هاااااا اما هم من هم شما می دونیم که هتروها کلا رابطه ی جنســــ ی رو در بین هم جنســـ ان نکوهش می کنن و اون رو سخیف می شمرند .... اما ...!!!! ) ..........زنهایی که ازدواج کردن ..... بچه دارند ولی معشوقهای متاهل دارند و یواشکی در آغوش او سُر می خورن و دلشون رو خوش می کنن که دارند زندگی می کنن .... دخترها و پسرهایی که توی خیابونهای تیره و کوچه های تیره تر توی هم می لولند و هیچ هدف و آینده ای ندارند.
آرزو کنم حقوق همـ ـجنســـ گرایی قانونی شمرده میشد ؟
چه حقوقی ؟ این که ما بتونیم به عنوان شهروندان بدون نقاب در جامعه زندگی کنیم ؟
زهی خیال باطل ..... توی جامعه ای مثل فرانسه و آمریکا که دموکراسی به بهترین شکلش اجرا میشه هم نمیشه امیدوار بود که حقوق اقلیتهای جنسی پایمال نشه چه برسه به کشور جمهوری اسلامی ایران در بلاخیز ترین نقطه ی عالم و جهان سومی ترین سرزمین خدا !ه
.
. واقعا ما چی می خواییم ؟ هیچی ! ... فقط این که وقتی به مرد یا زنی میرسید که از سن ازدواجش گذشته.... که تنها زندگی می کنه ..... زنی که لباسهای معمول زنانه نمی پوشه ..مردی که ناخنهاش بیش از حد معمول سوهان خورده و مرتبه ! ... دختری که موهای به کوتاهی یه پسر بچه ی دبستانی داره یا پسری که تی شرتهای صورتی و سبزو زرد می پوشه و موهاش رو رنگ می کنه ! .... چپ چپ بهش نگاه نکنید ..... ازش فاصله نگیرید .... و او رو با سوالهاتون گیج نکنید یا با متلکهاتون نرنجونید
ما هیچ حق و قانونی نمی خواییم ..... هیچی ! .... فقط از ما نخوایید تا حقوق دیگران رو علیرغم میل باطنیمون زیر پا بگذاریم . باور کنید ما عناصر نامطلوب این جامعه نیستیم !ه
واراند – 9 دی ماه 1387
پ ن : این نوشتار هم برای یه وبلاگ دیگه نوشته شده بود که خوانندگانش هترو هستن .... پس لطفا از این جور نوشتن من شوکه نشین

پنجره های ساده ی دوستانه

2009-01-27T21:23:00.000-08:00

پشت همین پنجره هایی که هر روز صبح از جلویشان می گذرم ،
زنان و مردانی هستند ،
که روز را با لبخندی (شاید دروغین ) به هم آغاز می کنند .
و حوالی ظهر ،
زن
خود را عطر آگین می کند.
با عطری که (مرد اش ! ) خریده !
به فروشگاهی می رود.
شاخه ای گل می خرد .
به قراری دوستانه می رود .
آه..... اما کلید را اشتباه به دوست داده !
مرد / دوست !
چه می خواهد جز خواهش تن !
و زن ...سرخورده و مغموم ،
دریغ می ورزد .
چه ، در قراردادی ملال آور ،
تن را به مرد( اش ! ) تفویض کرده !
زن دریغ می ورزد ...
و پنجره را روبه روشنایی های دوستانه ی شعف آور می بندد
تا تن اش در امان بماند !
..........................

مرد
اما
اورا معشوقی نیمه راه می داند
که دریغ می ورزد از عشق بازی تن !
مرد ، در لغتنامه ی ذهنش ،
معنایی برای خودداری مایوس او نمی یابد ،
و او نیز
به دنبال معشوقی از تن گذشته ،
خسته از بحث های روزمره ی بی حاصل
در باره ی کتابهای خوانده شده
نقاشی های دیده شده
مکانهای رفته شده
..
......
او را در میان غبار روزهای کسل کننده رها می کند.
لبخندی به لب می آورد .
معشوق / دوست / زن را ، فراموش می کند .
بینی اش را از هوای عطر آگین اطراف پر می کند.
فندکش را آتش می کند ،
وآن را، ه
فندک را ،
به لبهای خوش فرمی که سیگاری را در میان گرفته اند نزدیک می کند ،
"آتیش بدم خدمتتون "!!!! ... !

....................................
واراند ---- روزهای آخر پاییز 1386

دلبـــــــــــــــــر

2008-12-14T20:43:00.000-08:00

تو رو بر میگردانی

می گویم ... :
باز هم میایی ؟
به خانه ای که همه جایش بوی تو را می دهد
.
.
تو رو برمیگردانی
نه نمی گویی
جوابی نداری بدهی
جوابی نداری
گرچه می دانم
دیگر لبخندت را از روی دلخوشی نخواهم دید
اما تمام آنچه را برایم به ارث گذاشه ای را
تمام خنده هایت
تمام نگاهی که لبریز
بود
از دلدادگی
تمام حجم دلپذیری که بارها در آغوش کشیدم
را
قاب می کنم
بدون شیشه ! ه
و آویزانش می کنم - به دیواری .... که
تکیه
نخواهی داد دیگر به آن-
تا هر وقت دلم خواست
انگشتم را
آغشته کنم
به رویایت !
.
.

مهم نیست
رو برگردان
مهم نیست
جوابی نده !

.

مهم این است
که هنوزهم
می خندی
در قاب روی دیوار
و لبریز از دلدادگیست
نگاهت !
گرچه دیگر دلبرت نیستم
.
.

واراند – آخر پاییز 1387

تصورات مردی با یک کت چرمی

2008-12-09T21:12:00.000-08:00

سیگاری روشن کرد و به پایه ی فلزی سرد تکیه داد .... دود سیگار پیچ خورد و بالا رفت و توی هوای سرد گم شد ...... یقه ی کت چرمی اش رو بالا کشید ..... پایه ی فلزی مرطوب بود و سرد ..... مه رقیقی از سطح رودخانه ی گل آلود و کُند .... بلند میشد و به کناره نرسیده در هوای نمور محو میشد ...... زن و مرد جوونی روی یکی از نیمکتای پارک نشستن ، زن از داخل کیفش دو تا ساندویچ بیرون آوورد ..... مرد با لبخند به زن نگاه کرد و یه گاز بزرگ به ساندویچش زد ...... زن اما .... خیره شده بود به جایی که معلوم نبود کجاست ..... شاید یه فضای خالی بین جایی که نشسته بود با جایی که شاید دلش می خواست باشه ! ...... پک دیگه ای به سیگارش زد و به تصورات خودش خندید ..... برگشت تا روی نیمکت دیگه ای که وقت آمدن ، دیده بود خالیه بشینه اما دو تا پسر جوون ...خیلی جوون .... نیمکت خالی رو اشغال کرده بودن ...... یکی از پسرا با ولع سیگار می کشید و دیگری دستش رو حلقه کرده بود دور بازوی پسر بغل دستش و کتاب جیبی کوچیکی که انگار دیکشنری یا یه همچی چیزی بود رو می خوند ..... پسرسیگارش رو با انگشت اشاره و شصت پرت کرد کنار سطل زباله ای که خالی بود و انتظار می کشید شاید کسی زباله هایی که دور و برش روی زمین ریخته بودن رو بریزه توی شکمش ...... چه انتظار عبثی ! ..... مرد ایستاده بود روبروی زن ، خم شد و شانه ی زن را محکم تکان داد.... زن ساندویچ نیم خورده رو انداخت زمین ..... ایستاد ..... کیفش رو روی شانه انداخت و دست مرد رو پس زد .... مرد برگشت.... نگاهشان به هم گره خورد ..... مرد لبخند کجی زد و به دنبال زن رفت ......نیمکت خالی شد ..... پسری که کتاب می خوند آن را بست و کنارش روی نیمکت گذاشت.... پسر، سیگار دیگری لای انگشتاش بود ..... نیمکت پر شد ...... دخترکی با چکمه بلند و کت ضخیم و سگی در آغوشش روی لبه ی نیمکت نشست .... دخترک نگاهی به چپ و راست کرد سگش رو روی نیمکت گذاشت .... موبایلش رو در آوورد و شماره ای گرفت ...... پسرها بلند شدن ..... دخترک نگاهی زیر چشمی به هر دوشان انداخت .... دخترک چند اسکناس لول شده از از جیب کتش در آوورد ..... پسری که سیگار میکشید توی دست دخترک چیزی گذاشت و اسکناسهای لول شده رو توی جیبش چپاند ..... چیزی که در نور کم پارک نمیشد دید ..... شکلاته یا یه همچین چیزی ..... فکری از خاطرش گذشت .... اگر شکلات می خواد چرا از این پسر ..اینجوری ....!!!!!! .... .. از تصوراتش خندید ..... خوب معلوم بود که شکلات نیست ! ... اما بزار فکر کنه که شکلاته ..... کسی ضرر می کنه ؟ دخترک رژشش رو توی آیینه ی کوچک و در نور کم تجدید کرد ..... سگش رو بغل کرد و سوار هیوندایی شد که کنار خیابون منتظرش بود ..... مرد، زن رو به پارک برگردوند ..... زن اخم کرده و عبوس بود ... بینی اش سرخ بود و چشمهاش می درخشید ..... سیگارش تمام شد ...... از پایه ی فلزی جدا شد و فیلتر رو انداخت توی سطل زباله ی خالی ! .... زن حرفی نمیزد ...مرد دو لیوان چای داغ خریده بود ... بخار چای از روی لیوانهای کاغذی بلند میشد و در هوایی که نمورتر شده بود محو !...... پسرها کنار خیابون ایستادن ...... مدل ماشینی که توی تاریکی کنار خیابون جلوی پای اونها ترمز کرد معلوم نبود ... دقت هم نکرد ..... به کسی چه ربطی داره کی مخارج روزانه اش رو چطور درمیاره ...... پسری که سیگار می کشید ، لگد محکمی به ماشین زد ..... راننده از ماشین پیاده شد ... توی دستش قفل فرمون بود ..... پسری که دیکشنری یا یه همچین چیزی رو که می خوند گذاشته بود توی کوله ای که اول متوجه اش نشده بود ..... دست پسر دیگر رو گرفت و کشید .... راننده از اون طرف ماشین فحش های آب نکشیده میداد ..... پسرها با عجله توی کوچه ی کنار پارک پیچیدن و ناپدید شدن ..... نشست روی نیمکتی که سگ کوچیک دخترک یه طرف اون رو با شاش اش خیس کرده بود ..... سگه خوشگل بود .... چه اهمیتی داره ...... خیلی چیزا توی این مملکت از شاش سگ کثیفترن ..... سگه خوشگل بود و همین کافی بود ! ..... مرد دست زن رو گرفته بود ..... زن چای اش رو نخورد.... لیوان کاغذی از لبه ی نیم کت چپه شد و زیر پای اونها رو خیس کرد .... زن بلند شد و رفت ..... مرد اما .... هنوز سرجاش نشسته بود ...... زن کنار خیابون بود ..... ماشینها هی بوق می زدن...... یه پراید هاچبک جلوی پای زن ایستاد ..... زن چند قدم ازش فاصله گرفت اما راننده دست بردار نبود ..... یه پیکان جواد ! ایستاد کنار پراید ...... خیابون شلوغ بود و باریکتر از حد معمول ..... ماشینها با بوق ممتد از کنار زن و پراید و پیکان رد میشدن ..... یه پژو محکم زد به عقب پراید هاچبک ..... پراید آکاردئون شد ...... زن برگشت توی پارک .... مرد رفته بود و لیوانش رو انداخته بود کنار سطل زباله .... زن نشست روی همون نیم کتی که قبلا نشسته بود ...... سعی کرد از اونجا دور بشه ...... دور .... ذهنش رو از پیشداوری ها و قضاوتها رها کرد ...... دور شد و رفت کنار رودخانه روی یه نیم کت زه وار دررفته نشست مردی میانسال با پالتوی بلند مشکی کنار زن نشست ..... زن نگاه کوتاهی به مرد انداخت ..... مرد میانسال سیگاری آتیش زد و به زن داد و زن تمام دود سیگار رو فرو داد توی ریه هاش ............ مرد از روی نیم کت بلند شد و زن دنبالش راه افتاد ..... ماشین کوپه ای که فاصله اش بیشتر از اونی بود که بشه چیزی ازش فهمید جز کوپه بودنش ! خیابان رو. دور زد ........ندید که زن روی صندلی جلوی کوپه لمیده و سیگار میکشه ..... ............... و نتونست فکر کنه که اون مرد میانسال کی بود !ه

.
.
.
.
.
.
ساختمون تاریک و ساکته ..... کمی از نیمه شب گذشته ..... آپارتمان تاریکتر از بیرونه ... پرده های سنگین و ضخیم هیچ نوری رو به داخل راه نمیدند ..... با احتیاط از هال می گذره ...نور باریکی از لای در اتاق خواب بزرگتر روی موکت افتاده ..... هال پُرِ از بوی عطر زنانه ای که خاطره ای مبهم رو براش زنده می کنه .... نه خیلی دور ...... بوی قهوه ی تازه دم کرده و بوی عطر زنانه ..... اتاق خواب بزرگتر.. ...... عطر زن ..... کیف زنانه روی کاناپه ...... هال پر از نور شد .. دستهای گرم ، صورت یخ کرده اش رو لمس می کنه و لبهای ماتیک مالیده ، بوسه ای روی گونه اش می گذاره !.... مرد میانسال پیپش را روشن می کنه و با لبخند به در آغوش کشیدنها و بوسیدنهای مادر و پسر نگاه می کنه ..... کت چرمی اش را در میاره و با چشمهاش می خنده ..... مرد میانسال عادت داره هیچ وقت خبرهای خوب را یهو به هیچ کس نگه حتی خبری مثل رسیدن مادری از جایی دور ....... به تصوراتش خندید ..... به چیزهایی که نباید فکر می کرد اما بعضی وقتا توی ذهنش پیاده روی می کردن اونقدر که خسته اش می کردن و خودش رو تسلیمشون می کرد..... خندید به این که بوی عطر مادرش خاطره شده بود ...... خندید به این که مرد میانسال هنوز هم می تونه اون رو غافلگیر کنه .... خندید و به این فکر کرد که ، کاش خیلی وقتا اونچه که تصور می کنیم ، همون چیزی که انتظارش رو داریم ....، نباشه !ه
...............................................
واراند – نیمه ی آذر ...ماه آخر پائیز ( نام مجموعه ای از ابراهیم گلستان )

مَکان .... خونه ..... محل آسایش !

2008-11-17T19:43:00.000-08:00

Home sweet home!
یک : ( یک دوست استریت < دگرجنسگرا > که نمی دونه من همجنسگرا هستم ) ه

-الو .....سلام ه
-سلام ...چطوری ؟... چه عجب ..... ! یادی از ما کردی ؟!ه
-اختیار دارین ما همیشه یاد شما هستیم ..... امروز خونه ای ؟ بیرون کاری نداری ؟
-آره خونه ام ..... چطور مگه ؟
-میشه یکی دو ساعتی کلیدت رو بگیرم ..... تو هم اگر کاری داری با ماشین من برو بیرون ....!
می دونستم واسه چی کلید آپارتمان من رو می خواد اما خودم رو زدم به اون راه ! ه
-حالا واسه چی تو بیایی من برم بیرون ؟
-یعنی تو نمی دونی ؟ ...خوب می خوام با دوست دخترم بیام " مَکان "تو !ه
-اوه .... جدی ؟ کدومشون ؟ ...... ببین متاسفانه نمیشه ...چون مادرم اینجاس ( البته نبودش ! ... دروغ مصلحتی که اشکالی نداره ؟؟؟) ه
-جدی ؟ .... باشه بهش سلام برسون ..... بعد می بینمت
می دونستم این بعدش میره تا با یه دختر دیگه دوست بشه ...... و اگر بر" حسب اتفاق" ماشینش رو بخوام ( ............. ) هزار عذر و بهونه میاره .. اما اینبار بر"حسب اتفاق" چقدر دست و دلباز بود طفلک ! ه
...........................................................................................

دو : ( یه دوست همجنسگرا ) ه

-الو..... سلام ..... ه
-به به سلاااااااااااام ...چطوری عزیز؟ خوبی؟ چه خبر ؟ معلوم هست کجایی ؟
-ای بابا ...گرفتاری .... کار .... تو هم که اون ور شهری بابا
-ولی جداً بیا دور هم باشیم یه شب ..... دلمون واست تنگ شده ..... چرا از همه بریدی تو ؟
-وقتش نیست بخدا ...... اما یه زحمتی داشتم واست ..... ه
می دونستم چی می خواد بگه ... دفعه ی اولش نبود ..... شهیاد ..... می نشس پای اینترنت .... بعد با یه ای دی مجازی چت می کرد بعد باهاش قرار می گذاشت .... بعد جا نداشت ..... بعد یاد کی می افتاد ؟..... دفعه ی چندمش بود ... اما اینبار رو کور خونده ! ه
-بگو عزیز ..... ه
-امشب خونه ای ؟ با یکی آشنا شدم که فقط همین چند روز اینجاس و میره .... می خواستم ببینم اگر که میشه از " مَکان " تو ...... !ه
-هان ... اااا ... می دونی ..... امشب خودم مهمون دارم .... شرمندتم .... خیلی دلم می خواست کاری واست بکنم ..... اما می بخشی دیگه .....!ه
-باشه اشکالی نداره ....." بعد " می بینمت !ه
می دونستم این " بعدش " .... میره تا یه بار دیگه که با کسی دیگه چَت کنه و دنبال " مَکان " بگرده .... اما فکر نمی کنم دیگه ببینمش چون نمی تونم کاری واسش بکنم .... خوبیش این بود که دیگه لازم نبود اگر اون بیاد من برم بیرون .... چون همراهش حداقل از جنس خودم بود !ه
...........................................................................................

سه : ( همکارهای اداره ) ه
سرم به کار خودمه .... همین چند دقیقه ی پیش یه کلمه ی غیر قابل هضم و زشت نسبت به همجنسگراها شنیدم ...... گرچه بارها و بارها این کلمات رو شنیدم و رفتارهای منزجر کننده رو دیدم وباید تا بحال عادت کرده باشم به عکس العملهای وحشتناکی که بعضا از آدمهایی می بینم که انتظارش رو ندارم .... اما متاسفانه هنوز عادت نکردم ......ه
به هر حال ..... هنوز عادت نکردم به زخم خوردنهای هر روز از حرفها و لیچارهایی که بار جماعت همجنسگرا می کنن و من هم باید بشنوم و بعضا دم نزنم ...... بعضی وقتا که شرایط خوب باشه ..... مخاطبهام مذهبی مآب و خشکه مقدس نباشن و مشکلشون فقط مسایل اجتماعی و عدم آگاهی باشه ..... چن کلمه ای نطق می کنم در مورد ازادی های اجتماعی و زندگی خصوصی افراد ........ بعضی وقتها هم مورد ظن دیگران قرار می گرم که : نکنه تو هم ؟؟؟
مطمئن باشین اگر در یه اجتماع دیگه زندگی می کردم حتما می گفتم .. : بله ، مشکلی هست ؟
.
.
بگذریم ..... اقایی که همین چن دقیقه پیش طی یه حمله ی ناجوانمردانه .... در حالی که نمی تونستم از خودم دفاع کنم ..... همجنسگراها رو به صفتی مذین کرده بود که محتملاً لایق دوران کودکی خودش بود ! .... با خنده اومد توی اتاق من
-امشب خونه ای ؟
من که به شنیدن این جمله عادت کردم ...حواسم رو جمع می کنم که چه جوابی باید بدم
-شاید ... نمی دونم .... واسه چی می پرسی ؟
-.... امشب میرم باشگاه شام میگیرم ..... من و " ح " و " ر" میام پیشت .... شام نمی خواد دُرُس کنی واسه خودت !ه
فکر کردم : اوه ... متشکرم قربان ! چه لطفی ... چه سخاوتمندیی ! ه
-خُب ..می دونی .... من امشب با دوستام قرار دارم .... فکر نمی کنم زود برگردم
طرف دَس وَردار نبود
-تو که گفتی شاید خونه باشی ؟
-گفتم شاید ! ..... اما یهو یادم افتاد که قرار دارم ..... حالا یه شب دیگه ..... خیلی واجبه ؟
-نه ... اما یه دی وی دی باحال تازه دستم اومده .... می خواسیم بیاییم چارتایی ببینمش ..... تو که دی وی دی پلیرت براهه؟
-اااا...... لابد باز یه فیلم پورنو یا یه فیلم ترسناک دیگه اس .... تو که می دونی من این چیزا رو نیگاه نمی کنم ... .... نه پورنو نه ترسناک ! ه
-چقدر ضد حالی بابا ..... حالا یه " مَکان " داری .... هی ما رو اذیت کن ....ه
...
.......
...........
یه بار با چند تا از دوستای همجنسگرا که همگی یا فارغ التحصیل شده بودند یا هنوز دانشجو بودن در مورد اینده و کار و زندگی و این چیزا حرف میزدیم .... بیشتر اونها عقیده شون این بود که دلشون نمی خواد در یه جای رسمی و اداری که روابط خیلی خشک و رسمی هست کار کنند ...... وهمکارهای استریتی ( دگر جنسگرا ) داشته باشند که اونها رو نادانسته مورد توهین قرار بدند .......... البته اگر همکار همجنسگرایی هم داشته باشند بر اساس عرف جامعه و محلهای کار دراداره ها و کارخانه ها در ایران ، آنچنان خودش رو زیر یه نقاب ضخیم مخفی می کنه که تشخیصش مشکل میشه و از تنهایی در جمعی که هیچ سنخیتی با اون نداری دچار روزمرگی و افسردگی میشی ! ه
شاید یکی از دلایل بزرگی که در ایران همجنسگراهای تحصیلکرده ی نسل جدید زیر بار کاردر محیطهای اینچنین نمی رند همین باشه ! ه
( این رو توی پرانتز نوشتم ... پراتنتز نداشت خودتون واسش بذارین ) ه
.
.
این رو هم اضافه کنم که البته : من از معاشرت با دوستان نزدکیم .... افراد فامیلم و حتی استریتهایی که دید مثبت یا حتی بی طرفانه نسبت به قضیه ی همجنسگرایی دارند هیچ وقت خسته نمیشم ..... دوستای خیلی خوبی اینجا ، در شهری که زندگی می کنم دارم ، که معاشرت با اونها رو با هیچی عوض نمی کنم ( خودشون می دونن کیا رو می گم ) ..... اما واقعا اجباری ندارم با کسایی معاشرت کنم که من رو مورد توهین قرار میدند ...گرایشم رو تحقیر می کنن و یا این که من رو واسه منافعشون می خوان : اینم توضیح واسه این که مورد قضاوت قرار نگیرم خدایی نکرده !
.

می خواستم یه نتیجه گیری بکنم .... اما یادم اومد که نباید نتیجه گیری بکنم ..... !!! ه
.
.
میشه یه نفر به من بگه اگر تنها زندگی می کنی ..... اگر جایی داری که می خوای ساعات بودن درش رو با آرامش سپری کنی و مزاحم نخوای ...... باید دایم شریک بشی اونجا رو با دیگران ..... چون تنها هستی و اسم محل زندگی ات در عرف مزخرف و کثیف جامعه ی ما " مَکان " هست ؟
.
.
.
.

می خوام روی یه تابلو بنوسم : اینجا " مَکان " نیست ... اینجا خونه ی منه .. محل آسایش من ... جایی که هر چیزی رو دوست دارم و بهش تعلق خاطری دارم جمع کردم ..... محلی که تنها بودنم در جامعه و مورد توهین های هر روزه قرار گرفتنم رو فراموش می کنم ..... اینجا ...... اینجاست ... خونه ی من !
و بزنمش سر در خونه ام .... خونه ...خونه
Home sweet Home
.........................................
دلتنگی های واراند . 20 اَبان 1387

آبادان

2008-11-04T02:46:00.000-08:00

در غربی ترین نقطه ی جنوب ایران .... وسط یه جزیره که دور و برش رو شاخه های رود کارون و بهمنشیر فراگرفته ...... یه شهر هست که اسمش رو همه می دونن ... آبادان ..... اولین شهر مدرن ایران در زمان پهلوی .... جایی که اولین ها رو در خودش جای داده بود .... اولین زمین گلف .... اولین بیمارستان مجهز به آخرین تجهیرات پزشکی دنیای آن روزها ... سینما رکس ..... سینماهایی بیشتر از نیاز جمعیت شهری . سینماهایی با سقف باز در فضای آزاد .... تالار شهر .. باشگاه .. نایت کلاب ..... فرودگاهی که پرواز های خارجیش از مهرآباد هم بیشتر بوده ...... ساختمان رادیو و تلویزیون مستقل از مرکز استان ...... و خیلی چیزهای دیگه که آبادانی های قدیم هنوز به یاد دارن .....ه
از میانه ی شهر که میگذری مخازن بزرگ آب رو می بینی ، که با هیبتی غول آسا چندین دهه هست که پا برجا موندن و هنوزم به یاد دارن ، مهاجرینی که از سراسر ایران برای کار در شرکت نفت و پالایشگاه آبادان به این شهر گرم و سوزان اما سبز آمدند ..... چطور بعداز ظهرهای کشدار و نمور رو در خیابونهای بریم و بوارده قدم می زدند و از بالای پرچینهای سبز شمشاد و مورد به همسایه هاشون سلام می دادند ! ه
.
خیلی رویایی شد نه ؟ ..... اما اینها همه وجود داشته ..... ویلاهای وسیع سازمانی با سقفهای مسطح دربریم ...... ویلاهای به هم چسبیده با سقفهای شیب دار در محله ی پالایشگاه..... ویلاهای کوچکتر و جمع و جور تر بوارده ..... همه هنوزم جزو میراث فرهنگی آبادان هستند ..... اما چطور ؟
تمام نماهای آجری و سبک انگلیسی ویلاها از بین رفته ..... نماهای آجری و بند کشی شده رو رنگ کردند و دیگه حال و هوای قدیم رو نداره .... تنها در بریم و قسمتهایی از بوارده اونم به خاطر سختگیری های سازمان میراث فرهنگی ، می تونی پرچینهای سبز شمشاد و مورد رو ببینی و بقیه ی ویلاها یا با ورقه های پلیتی دیوار شده یا با آجرهای زشت و بیریختی که نمای ویلاها رو پوشانده و شهر رو از آنچه که هست غمبارتر کرده !
.
روزگاری در آبادانی ها اولینها رو داشتند .... خیلی چیزایی که تنها خانواده های فوق العاده مرفه اونم در پایتخت می تونستند داشته باشند ... اما به برکت وجود نفت و درآمدی سرشار که بیشترش برای کارگرها و کارمندهای شرکت نفت هزینه میشد تا در رفاه کامل باشند و دغدغه ای برای کار و ادامه ی خدماتشون نداشته باشند ..... زندگی برای شرکت نفتی های آبادان اونقدر راحت بود که فکر می کردند اگر اعتصاب کنند و لوله های نفت رو ببندند و پهلوی ها را مجبور کنند تا از ایران بروند ..... در روی همان پاشنه ی همیشگی خواهد چرخید و آب از آب تکان نخواهد خورد .... اما زهی خیال باطل! ... پهلوی ها رفتند ...... و بعد از اون هجوم غیر منتظره ی دشمنی که هیچ نمی خواست جز چاه های نفت و تجهیزات مدرنی که در پالایشگاه و شرکت نفت جنوب بود و ماحصل یک عمر ! ...... همه چیز از بین رفت ..... دیوارها آبله رو شد از شلیک بی امان عراقی ها ..... خیابانها زیباییشون رو از دست دادن ..... و دیگه آبادانی وجود نداشت تا کسی بهش افتخار کنه !ه
.
.
این روزها از میانه ی آبادان که می گذری روی دیوارهای خیابان کناره ی اروند جای گلوله های دشمنی را می بینی که دولت امروزسرزمین گل و بلبل ، به آشوبگرهاش پول و اسلحه میده تا روزی دوباره قدرت رو در دست بگیرن و دوباره شهرهای مرزی رو آماج گلوله هاشون قرار بدند ...
اما گذشته از اینها ...... هنوزم آبادان جاهای دیدنی زیادی داره ..... و زیباترین دیدنی این شهر دور از پایتخت که همچون یک فراموش شده در کنج جنوب غربی ایران ، لم داده ....... شور و حالیه که در دختر ها و پسرهای آبادانی می بینی ..... شور و حالی که از آدمایی که در شهری بدون هیچ امکانات چشمگیر زندگی می کنن و سینماهای بدون سقفشون تبدیل به زباله دونی شده ... نایت کلابشون تبدیل به یه مخروبه شده ...... و خیلی چیزایی دیگه که هیچ وقت بوجود نخواهند آمد ..... بعید به نظر میرسه ... اما حقیقت داره و لمس شدنیه
وقتی توی خیابون باریک و شلوغ امیری قدم می زنی انگار به یه باشگاه وارد شدی که پر از دخترها و پسرهای شیک پوش و زیبا روئه ، که خودشون رو آراسته می کنن تا شب آخر هفته رو با دلخوشی این که آزاد بخندند و کمی رنگ بی قیدی رو به تلخی روزهای تکراریشون بزنند..... اما در ته چهره ی همشون یک غم رو می بینی ... غم روزهایی که اونها ندیدند ... اما پدر و مادرهاشون دیدند و اونقدر برای اونها تعریف کردند که انگار خودشون هم از همون روزها میان ..... اونها اونقدر مفتخر به شهرشون هستن که مثال نزدنیه ... شهری که دیگه هیچی ازش باقی نمونده جز خاطراتی که هیچ وقت دیگه تکرار نمیشند ..... هیچ وقت
.
نوشتار زیرتنها قسمتهایی از یه نوشتار بلند هست که چند سال پیش وقتی برای اولین بار آبادان رو دیدم نوشتم ...... برای من اولین بار شوک بزرگی بود .... شوکی که از دیدن شهر بهم وارد شد هیچ وقت تجربه نکرده بودم ...... پیشنهاد می کنم برای یه بار هم که شده به این شهر برید
یک شهر
با خانه هایش
سپید
با ایوانهای آفتابی معطر
با شب بوها و گلهای سرخ
پنجره های گشوده به اصوات دلنشین
درگاههای وسیع امیدوار
به روزهای روشن
به ورود خوش آیند... آدمهای اشنا ....ه
.....
....
....
آن روز که اتفاق افتاد
روز غمگینی بود
ذهن شهر تیره شد
مردم
نمی خواستند خاطرات خود را رها کنند
نمی خواستند شیرینی روزهای افتابی را فراموش کنند
روزها
از خوشی های گذشته
عقیم شد
خیابانها از امواج اهریمنی شکافته شد
نخلها بی سر شد
هیچ پناهی نبود
زمستان 81
..
....
......
بعد از سالها ، هنوزم وقتی این نوشتار رو می خونم چشمهام از اشک پر میشه ..... اگر به سرزمینی که درش زندگی می کنیم با تمام کج مداری هاش و آزاری که از گردانندگانش می بینیم ... بازهم عشق بورزیم ...... وقتی شهری مثل ابادان رو ببینی که مردمش هنوز امیدوار به روزهای آینده با تمام نداری ها و کمبودها می سازند و هیچ نمی گند ...... با دیدن شهری که هنوز هواش بوی مواد پالایشگاه میده و مین آفیس شرکت نفت و استور رو با انگشت بهت نشون میدن و با غرور می گند .... " هنوزم جای خودشون هستند " ....... و دیدن غرور در چشم مردمی که می گند هیچ جای دنیا رو با آبادان عوض نمی کنند ...... حتما چشمهای شما هم از اشک خیس خواهد شد.

عکس : کلیسای ارمنی گارابد مقدس در ابادان ..... تاسیس 1958

ویلاهای شرکت نفت در بریم

جمعه 10 اَبان 1387

غم نان اگر بگذارد !ه

2008-10-26T20:44:00.000-07:00

هی می خوام هیچی نگم نمیشه ..... هی می خوام دندون رو جیگر بزارم بازم نمیشه .... شپلوتکا مثل خل و چلا شده ..... دیوونه شده ... چرا؟ واسه این که مدتهاست کارهایی رو که دلش می خواد من انجام بدم رو انجام نمیدم !.... حالا چرا اون دلش می خواد؟..... کاملا واضحه چون اون خود منم ! .... خود من که جلوم وا میسه و ازم انتقاد می کنه ...میزنه تو سرم ..... و کارایی که من نمی تونم هرجایی بکنم رو انجام میده .... مثل این که توی یه مهمونی که پر از آدم مهمه به حرف کسی گوش ندم ..... سر میز شام خونه ی عمو جان فقط یه جور غذا بخورم و به ناراحت شدن "خانوم عمو" توجهی نکنم .... توی خونه ی مامان با شورت و زیر پوش راه برم و دیگه خجالت نکشم ..... و .... و .... هیچ کدوم از این کارا رو من انجام نمیدم ... اما اونه که انجام میده !..... "خود واقعی من" .... اما این روزا دیگه واقعا کلافه شده ... چرا ؟
.
.
مدتهاست که یه نقاشی روی میز مونده بدون این که تموم بشه ( همین عکسی که می بینین ) ..... چرا ؟ ... چون غم نان و کار و زندگی ...نمیذاره تموم بشه ... من نابغه نیستم ..هوشم در حد معمولیه و ادم متوسطی هم هستم ..... دست و دلم به کار روی نقاشی های نیمه کاره ای که انگار هیچ وقت خیال تموم شدن ندارن ...... نمیره .... چون خیلی وقتا تا میایی کاری رو تموم کنی یه دلیل ، از یه جای که توی فضا معلق مونده ............جرم میگیره و می افته روی سرت و تو رو گیج می کنه و نمیذاره کارت رو انجام بدی و بهش فکر نکنی !ه

.

خیلیا می گن آدما هر کاری بخوان می تونن انجامش بدن ... این موضوع هم شامل خیلی از اگرها .. اماها .... شایدها و باید و نباید ها میشه ............... که البته همونطور که قبلا هم گفتم و هممون میدونیم اینجا مجالی برای بحثهای هزار خطی نیست - چون همین نوشته های کوتاه هم خوندشون حوصله می خواد چه برسه به شرح مشروح و این چیزا و اینا !!! - ...... بگذریم ... کجا بودم ؟ آهان ..... غم و نان و مشکلات کاری و زندگی ........ بله !..... حتی همون لئوناردو داوینچی که شد برجسته ترین نقاش رنسانس ثروتی ارثی داشت که اون رو از کارهای متفرقه انجام دادن معاف می کرد .... ه
.
.
شپلوتکا با دلخوری نگاهم می کنه ..... دلش می خواد از صبح تا شب بشینه توی خونه و نقاشی کنه .. اونقدر که چشمهاش پف کن و خوابش بگیره ...... اما وقتی میره لای پتو و ملافه ها ...... از هیجان هر طرحی که روی مقوا می کشه و هر خطی که قلمگیری می کنه خوابش نبره ! ...... شپلوتکا دلش می خواد خیلی کارا بکنه ..... دوست داره ... دلش می خواد .... اما ... اما نمی تونه !!!ه

.

چون معلول های زیادی داره که انگار هیچ وقت علتی براشون پیدا نمی کنه ! ه

.

راستی چرا بیشتر وقتا اون چیزی که دلمون می خواد نمیشیم ؟ ....... چرا ؟

...............................................................................

عکس : قسمتی از نقاشی "زنی در باغ "

دلتنگی های واراند – اوایل اَبان 1387

cheating

2008-10-18T20:41:00.000-07:00

توی پاگرد ، پای راستم رو می گذارم روی پله های کنار در ....... بند کفشم رو می بندم ، هوای گرم توی راهرو و پله ها سنگین و مرطوبه ...... عرق شر شر از سر و کولم می ریزه ..... همسایه ی بالایی ...... با کلی خرت و پرت هن و هن کنان از پله ها بالا اومد .... سلام می کنه و رد میشه .

.

آپارتمان روبرویی یه خانوم و اقای کرد هستن.... ساکت هستن و زیاد پیداشون نیست ... شایدم من زیاد آفتابی نمی شم که اونها رو هیچ وقت نمی بینم .... واحد کنار آپارتمان روبرویی ... یه مهندس جوونه که هیچ وقت خونه نیست ..... فقط یه بار دیدمش ... اونم وقتی که داشت اسباب کشی می کرد .. اما از کجا فهمیدم یه مهندس جوونه ....! بماند !!!!............. آپارتمان کناری ، دو هفته ای هست که یه زن و شوهر خیلی جوون رو توی خودش جا داده ..... شوهره انگار هیچ وقت خونه نیست .... چون صدای بلند موزیک همیشه از دیوارای نازک آپارتمان من رد میشه و میگه .... "من تنهام ! دارم موزیک گوش میدم !."... یکی دوبار اقاهه رو دیدمش ..... یه مرد بلند و باریک و لاغره که موهای کم پشت داره ... جوونه اما فکر می کنم اونقدر کار از خودش کشیده که رنگ و رو واسش نمونده ..... خانومه رو دو بار دیدم ..... یه بار اون روزی که نمی دونست چرا اب توی لوله های اپارتمانشون نیست .... همون روزی که طوفان خاکی به پا شد که بیا و ببین ! ... اب قطع شد ... برق قطع شد ...... وقتی برق وصل شد همه جا رو خاک گرفته بود ..... یکی دو ساعت بعد اومد در زد و پرسید شما اب دارین توی لوله هاتون یا نه؟ ... دقیقا همین رو پرسید ! ..... بهش گفتم باید بره پمپ رو روشن کنه چون اونها رو خاموش کرده مدیر ساختمان ..... چون بلد نبود و می ترسید احیانا .... واسش پمپ رو روشن کردم و اب توی لوله های آپارتمانشون بر قرار شد ! ه
با کلی معذرت و پوزش و اینا ! ...ازم تشکر کرد ...... جلوی درب آپارتمان برگشت گفت ..... " میشه از خانومتون بپرسین از کجا می تونم ...... !!!" نذاشتم حرفش رو تموم کنه و گفتم : " من ازدواج نکردم ." لبخندی زد و بازم معذرت خواهی کرد و خدا رو شکر..... رفت !!!! ه
دفعه ی دوم ..... صدای زنگ از خواب بیدارم کرد ...... هوا گرم بود و حال بیرون رفتن هم نداشتم ..بهترین کار خوابیدن بود توی بعد از ظهر گرم و داغ اینجا ..... با موهای ژولیده .. شلوار کوتاه و زیر پوش ... از چشم نگاه کردم .... هیچ کی نبود .... خواستم برگردم توی اتاقم و ادامه خواب شیرین رو برم که دستی به در خورد ..... برگشتم و بدون این که از چشمی نگاه کنم در رو باز کردم ... ای وای خانومه بود ..... با کلی آرایش خفن در ساعت 4 بعد ازظهر !...... معذرت خواهی کرد و یه ظرف روبه طرفم دراز کرد .... می بخشین توی خونه آرد دارین ؟ ..... ای داد آردم کجا بود حالا !!!ه
دست بر قضا یکم ارد توی خونه داشتم .... من خر ! بی هوا ظرف رو گرفتم از دستش و رفتم سر یخچال تا آرد رو براش بیارم ...... برگشتم ..ایستاده بود توی درگاه و بِرو بِر من رو دید می زد ..... سریع تر از اونچه که فکرش رو بکنی ... ظرف رو دادم دستش و گفتم سلام به اقاتون برسونید و بدون حتی یه کلمه در رو بستم .......
.
ساعت 7 عصر همون روز ....

توی پاگرد ، پای راستم رو می گذارم روی پله های کنار در ....... بند کفشم رو می بندم ، هوای گرم توی راهرو و پله ها سنگین و مرطوبه ...... عرق شر شر از سر و کولم می ریزه ..... همسایه ی بالایی ...... با کلی خرت و پرت هن و هن کنان از پله ها بالا اومد .... سلام می کنه و رد میشه .
.
صدای باز شدن در از پشت سرم ...... بعد عبور تند و تیز یه پسر خیلی جوون با شلوار جین فاق کوتاهی که نصف باسنش رو به نمایش می گذاشت و کفشهای کتونی ..... برگشتم و از کنار بازوم به پشت سرم نگاهی کردم .... خانومه لای در ایستاده بود و چشمهاش گرد شده بود ...... بیچاره مرد لاغر اندامی که موهای کم پشت داشت و به خاطر کار توی فضای باز رنگ به رخسار نداشت ..... تا زندگیی رو بچرخونه که بار خیانت و دو رویی رو به دوش می کشه
.
.
نتیجه گیری اخلاقی : به شخصه فکر می کنم وقتی شما از هیچ چیزی در زندگیتون از ظرفهای اشپزخونتون گرفت تا دستی که در بستر شما رو لمس می کنه لذت نمی برین .... باید این زندگی رو رها کرد و یه زندگی دوباره ساخت ... اما ....و اگر و شایدم نداره ...... خیانت خیانته و هیچ جنسیت و گرایش جنسی و هویت و اینا رو هم نمیشناسه !ه

واراند آخر مهر ماه 1387

تولد

2008-10-13T21:29:00.001-07:00

از هر دری حرف زد بغیر از این که بهش بگه تولدت مبارک ...... براش زیاد مهم نبود .... کسی بهش بگه یا نگه .. روز تولد هم مثل روزهای دیگه اس ... تنها تفاوتش اینه که یادت میاره که یه سال بزرگتر شدی و باید به فکر اینده باشی ..... از اول صبح تلفن .. مسیج و ایمیل تولدت مبارک بود که براش میرسید ..... اما منتظر هیچ کدومشون نبود ...... نه این که مهم نباشن ..... خیلی هم خوشحال میشد که هنوز یادش هستند ..... اما انتظار از اون چیز دیگه ای بود ....... البته هیچ وقت عادت نداشت که خیلی زود بهش زنگ بزنه یا بیاد پیشش .... همیشه غروب روز تولدش این کار رو می کرد .... سالهای اول و دوم و سوم ...... می امد پیشش .... اما بعدش فقط تلفن می زد و تبریکی می گفت ...... سالها از دوستیشون گذشته بود ..... شاید نباید توقع داشت که مثل سالهای اول که هم جوونتر بودند و هم دوستیشون شوق و حرارتی داشت ، باشه .... اما به نظر خودش توقع زیادی هم نبود که به خاطر تمام سالهای گذشته ..... روزهای خوبی که با هم داشتند و خیلی چیزای دیگه ..... روز تولدش رو یادش نره ... اما یادش رفته بود ..... اسمش که افتاد روی صفحه دیجیتال تلفن ... ذوق کرد ...خوشحال شد .... یه چیزی توی دلش وول خورد ..... جوابش رو که داد... سعی کرد صداش نلرزه ... خوشحالیش رو پنهون کنه که یادش نرفته .... اما از هر دری حرف زد جز این که بگه تولدت مبارک ...... انتظارش به گِل نشست .... روز تولدش رو فراموش کرده بود ..... و هیچ نشونه ای بهتر از این نبود که بدونه هیچ خاطره ای از تمام اون روزها .... سالها و خاطره ها واسش نمونده ..... و هر چه هست عادته ... شاید هم ..... : اجبار و اجبار و اجباره !ه

................
این متن کاملا تخیلی هستش !ه

دروغ بزرگی به نام پیروزی و الویتهایی برای جمع آوری خاطرات

2008-09-23T22:46:00.000-07:00

دروغ بزرگی به نام پیروزی و الویتهایی برای جمع آوری خاطرات

شپلوتکا از اتاق خواب داد کشید : "تو واقعا بوی سوختگی به دماغت نمی خوره ؟"
حواسم پاک پرت شده بود به اخباری که تلویزیون ایران از حرفهای بی سروته ی رییس جمهورکوتوله پخش می کرد . تکه هایی انتخاب شده و ادیت کرده را نشان می داد که حالم را بد می کرد . پر از دروغ و ضد و نقیض. ریموت را برداشتم تا کانال را عوض کنم . حالم از شنیدن خبرهای دروغ و پر از امیدواری های مبالغه آمیز و احمقانه به هم می خوره.
..
..
عصر ، برای خرید رفته بودیم . من و شپلوتکا . محل زندگی من محلی متوسط اما عجیب است که همه قشر آدمی در آن پیدا می شود از خانواده هایی که با حداقل درآمد ماهانه زندگی می کنند تا کسانی که سیتروئن سی فایو و سانتافه می رانند و حساب بانکی شان سر به فلک می زند. همسایه ایی که پسر جوانشان نلی فورتادو گوش می دهد و شبها صدای موزیکش از دیوارهای نازک آپارتمان من به درون اتاق خوابم می خزد و کیفورم می کند تا آپارتمان روبرویی که دخترشان چادر و مقنعه سر می کند درگرمای پنجاه درجه !
سوپر مارکت محل ما ، کوچک است اما هر چه بخواهی دارد . از شیر مرغ تا جان نا قابل آدمها.
زنی که عبایی عربی به سر داشت و دخترک همراهش دمپایی های تا به تا به پا ، جلوتر از من جلوی پیشخان آقای بختیاری ، صاحب فروشکاه ، ایستاده بود و ظاهرا خرید می کرد . وقتی وارد شدم سلام کردم و گوشه ای ایستادم . زن برگشت و عبایش را جلوتر کشید تا موهایی که ریشه هاش سفید بود را پنهان کند . یک دویست تومانی مچاله روی پیشخوان گذاشت و با خجالتی آشکار قند خواست . دویست تومان قند ! دخترک این پا و آن پا می کرد و نق می زد . زن ویشگونی از بازوی دخترک گرفت و به عربی گفت که ساکت باشد . آقای بختیاری خندید و آب نباتی را به دخترک داد تا آرام بگیرد . زن نگاهی دیگر به من انداخت .
"شما خرید بکنید ...من عجله ای ندارم . "
معلوم بود می خواهد نسیه بردارد و رو ندارد از منی که ایستاده ام تا او خرید ش را بکند و برود .
شانه ای بالا انداختم و لبخند احمقانه ای تحویلش دادم . سریع چیزهایی که می خواستم و شپلوتکا توی گوشم می خوند تا فراموش نشه رو به آقای بختیاری گفتم ، پولش رو دادم و آمدم بیرون . از آقای بختیاری به قول اصفهانی ها چلسمه خریدم تا وقتی با شپلوتکا تلویزیون تماشا می کنیم بیکار نباشیم ! شام امشب بادمجون سرخ شده با گوجه فرنگی کبابیه و البته سیب زمینی سرخ کرده و خوراک لوبیا ، شپلوتکا هم دوست داره و غذای دلبخواه هر دوی ماست .
هه هه هه خنده ام می گیره ..... مادرم همیشه میگه بادمجون ...... مسمای فقراست ! و این واژه ها چه با مسما شدن این روزا !!!!!!!
.
.
بعضی وقتها فکر می کنم عاقبت مردم و البته منی که جزئی از آنها هستم چه می شود؟
اکثر مردم سرشان را کرده اند توی ....... برف که اینجا نیست می توانیم بگوییم توی شن ، .............. و خودشون رو به بیخیالی زدن که آه ! بیخیال .... بالاخره یه جوری میشه دیگه ! واقعا چه جوری میشه؟ این روزها که همگی فکر می کنیم بحران گذشته و ایران دیگر زیر فشار بین المللی نیست ، نشانه ای همچون ارامش قبل از توفان نیست ؟
فکر می کنین توفانی در راهه ؟ ......
کسانی که با تفاخر می گوییم هیچ کسی نیستند و حق ندارند برای کشوری با عظمت فرهنگ و تاریخ ایران ، تعیین تکلیف کنند در واقع تمام اینده ی ما را رقم می زنند ! و ما غافل از اینیم همین قدرتهایی که رییس جمهور محبوب ! آنها را هیچ می خواند آنقدر قدرت دارند که می توانند ظرف چند روز همه ی ما را به عزای روزهایی بنشانند که فارق از وحشت روزهای جنگ به خزعبلات آنها می خندیدیم و دل ساده لوحمان را به گفته های مرد کوتاه قدی خوش می کردیم که دنیا برایش تره هم خورد نمی کند.
آیا مایی که شبها را در بستری نرم می خوابیم و روزها سرکارهامان هستیم و بعد از ظهر ها را در بازارها و کوچه وخیابان و یا کنار دوستان و خانواده می گذرانیم ، روزهای آتی ، سال بعد و یا سالهای بعد نیز همینگونه خواهیم بود ؟ آیا فشارهای اقتصادی و تنگناهای مالیی که همنوع هامان متحمل می شوند را نمی بینیم ؟ ایا چون ما می توانیم بیشتر از دویست تومان قند بخریم ............. فقیر نیستیم و اصلا فقری وجود نداره ؟
مسلما از دست خیلی از ما کاری بر نمی آید اما غم خواری چیزی نیست که بتوان آن را به فراموشی سپرد و یا این که با دیدن مردمی که قدرت خرید مایحتاج روزانه ی خویش را ندارند حساسیتهای بشریمان در پس ذهنمان هل دهیم و بگوییم" از دست من که کاری ساخته نیست" .... نه این درست نیست !!!!! ..... ...
خوب معلوم است که همه ی کارها از دست همه ساخته نیست . ! ما که قدرت تغییر جهان پیرامونمان را نداریم ..داریم ؟
مسلما خیر! ولی حداقل می تونیم اون رو منعکس کنیم . می تونیم اون را به تصویر بکشیم . می تونیم در جایی مثل اینجا بدبختی و فشاری که روی همه هست از فقیر و غنی را فریاد کشید نه این که بگوییم خوب به ما چه مربوط.... من که غذایی در شکم و بالشی زیر و سقفی بالای سر دارم .!
اما اگر فردا دیگر هیچ کدام اینها را از صدقه سر دولت مردان کاردانمان نداشته باشیم ....آن وقت چه ؟ ؟؟؟
.
.در این جا شپلوتکا ضربه ای با کف دستش به پس سر اینجانب وارد اورد ! اَه ! با صدایی که سعی می کرد اوج عصابینتش را نشون بده بیخ گوشم فریاد زد :" تو حق نداری به دیگران بگی چرا توجه نمی کنن...تو از کجا می دونی توجه نمی کنن؟ "....... با چشمانی گرد و ذهنی که گیج بود و سری سنگین از ضربه ی کارسازی که خورده بودم به صورت عصبانی و سرخ اون نگاه کردم. اوه بله ..... من نمی تونم بگم چه کسی چه کار باید بکنه "..... اصلا مگه من کیم ؟ "
..
..
شپلوتکا باز فریاد کشید ....بابا بادمجونهای نازنین کباب شدن ...حواست کجاست ؟ با عجله به طرف اجاق برگشتم و باقی بادمجونهای دوست داشتنی رو ! نجات دادم .
میزی برای دو نفر اما با یک بشقاب ، یک لیوان !
شپلوتکا روی لبه ی میز نشسته بود و از بشقاب من لقمه های پر و پیمان برای خودش می گرفت و دهان می گذاشت و به به! می گفت . چه بی توقع است او !
با دهان پر ، آمد چیزی بگوید که لقمه راه گلویش رابست . لیوانی آب دستش دادم . لقمه را فرو داد. با چشمانی که ازشان محبت می بارید نگاهم کرد ." چرا این اخبار رو گوش می دی ...تو که می دونی بالاخره این قائله ختم میشه..... از دست تو هم کار خاصی ساخته نیست ...پس بچسب به زندگیت و سیاست رو بسپر به اهلش ..... "
تکه ای گوجه فرنگی را با چنگال توی بشقاب چرخاندم . غذا به دهانم مزه نمی داد . علتش را خوب می دانستم . هر وقت دلتنگی برای مادر و خواهرهام زیاد میشه مثل آدمهای مالیخولیایی به همه چیز مشکوک میشم و از زمین و زمان ایراد میگیرم ..... شپلوتکا دستش را جلوی چشمم تکانی داد. شاید حواسم به او جمع شود..... "می بخشین ها داریم حرف میزنیم کاه گل لگد نمی کنیم ......" باز خوب شد نگفت یابو آب نمی دهیم......! اینم از آن حرفهایی هست که توی این مجتمع یاد گرفته ...... خوشبختانه تمام اصطلاحات اصفهانی را از یاد برده وگرنه توی این غربت تا می توانست بارم می کرد با گوشه کنایه های اصفهانی غیر قابل هضم !
"حالا به چی فکر می کنی آقا پسر ....؟ "
حواسم رو جمع کردم :
"..... داشتم فکر می کردم اگر مجبور بشم ظرف چند ساعت از این جا فرار کنم ...... چی ها رو باید با خودم ببرم و از چی ها می تونم چشم پوشی کنم ..... فکر کن.... حتی مثل مرگ نمی مونه که بدونی بعد از این دیگه حجم فیزیکی نداری که بخواهی به چیزی که دوستش داری ویا ازش خاطره داری احساس تملک کنی ...... بازم زندگی می کنی اما نمی دونی بعد از این بدون چیزهایی که سالها از این جا و اون جا خریدی و بهشون دلبستگی داری چطوری زندگی کنی ..... !!! " ..............
گرچه فیزیک آنها هیچ مهم نبود ، جهان پیرامونشان که پر از صحبتها و رفتارهایی بود که با طی شدن هر کدام اثری در آنها جا گذاشته بود و به نوعی آنها ضابط ( عجب کلمه ای !!!) تمام روزهای گذشته ی من بودند !
شپلوتکا ، سری تکان دادو مثل فیلسوفها دستهاش را گره زده بود پشت کمرش و طول اتاق را می رفت و می آمد.شلوارک و زیر پوشش را عوض کرده بود و با ردا و پیراهنی بلند برای خودش جولان می داد. بازهم می خواست متفکر جلوه کند .... می خواست بگوید بیشتراز من می داند و حتی بیشتراز خودم ازکارهام سردر می آورد . ...................
" خوب ..خوب باید ببینیم تو به چه چیزهایی علاقه ای خاص داری .... کتابهات؟ نقاشی هات؟ سی دی های موسیقی ؟ وسایل زندگیت ؟ پرده ها ؟ آه اون پارچه ی سوزن دوزی که تو مثل یه پرده ی سینما آویزونش کردی به دیوار هال ...اَه چقدر بی سلیقه ای تو !!!! ... ..... یا ..... ..... یا عکسهای مامان و خــواهرهات که همه جا پخش و پلاشون کردی ؟ کدومشون واست مهم تره ؟ ببینم اگر دشمن یهو بیاد و تو نتونی هیچی رو برداری .... می مونی و توی خونه ات از اونها استقبال می کنی ؟ ...... ؟؟؟؟؟"
خسته شد. این رو از نگاهش می شد فهمید . شاید هم از دست خیال بافی های من خسته شد. لباسهاش عوض شد همانهایی که تنش بود را دوباره تن کرد و دوباره لبه ی میز نشست . بشقاب نیم خورده را جلوش گذاشتم و بلند شدم و به اتاق خوابم رفتم . به قاب بزرگی که عکسهای سیاه و سپید دخترانگی های مامان و دوران خدمت نظام بابا و خانواده ی پدری ام را کنار هم درونش گذاشته بودم نگاه کردم . چقدر دلتنگ همه ی اونها هستم .
..
..
می گویند روزهای اول جنگ وقتی همه جانهاشان در خطر بود ... وانتها و ون هایی بود که از اسباب و اثاث خانه پر میشد اما خیلی از آنها هیچ گاه به مقصد امنی نرسید ..... جانهای زیادی هم در راه حفظ مال و عقار ، از کف داده شد... من که ندیدم ... پدرم می گوید ....هر چه باشد او در بطن جنگ بوده و همه چیز را به چشم دیده.... اما این روزها ما چه می توانیم با خود ببریم ؟ چه ببریم ؟ فکر نمی کنم دشمنی که با امواج الکترونیکی و مبدائی نا معلوم اما مقصدی معلوم ، می آید ، برای این که کتابهایم را جمع کنم و یا این که عکسهای خانوادگیم را در کیف بگذارم ، مهلتی به من دهد.
..
..
راستی چه چیز برای من از همه مهمتر است ؟ وقتی نگاه می کنم ...... می بینم هیچ کدام از چیزهایی که به نظر خودم مهم هستند و دوستشان دارم در لحظه ای که دیگر فرصت انتخاب نداری ، آنقدر مهم نیستند که افکار و عقایدم !
آه ... بله ! چیزهایی که می توانم با خودم ببرم و همیشه داشته باشم اصولی است که سعی می کنم با آنها زندگی کنم و حقوق دیگران را فراموش نکنم ..... اما چطور می توانم لیوان کریستالی که خواهر از دست رفته ام بارها آن را به لب گذاشته بود را فراموش کنم و یا عکسهایی که دیگر هیچ گاه انداخته نخواهند شد را بگذارم تا در آتش خشم دشمنی که نمی دانم از کدام پنجره وارد خواهد شد بسوزند؟ اما به هر حال دلبستگی های کوچک و بزرگ ما آنقدر ما را وابسته به خود کرده اند که جدا شدن از آنها به منزله ی جدایی قطعه ای از روحمان است از اصل خویش .
اما شما چه ..... اگر لازم باشد چیزهایی با خود ببرید تا از گزند جنگ در امان باشند .... کدام الویت دارند؟
واراند/ اول مهرماه 1387

مار باش یا ماهی

2008-09-15T20:57:00.000-07:00

هر شب

گاهی که

روی سقف خانه ی پایینی

راه می روم

پسر همسایه ی پایینی

حبابهای آروزهایش را

فوت می کند

در حلقه ای که از روزمرگی ساخته است

و من

با انگشتی که دچار دیر باوری شده است

می ترکانم

حبابها را

تا از ابروهای برداشته اش

و اندام لغزنده اش
صبح فردا

از پیله ای که به دور خود تنیده است

پروانه ای با بالهای رنگین کمانی خارج شود

نه موجودی که

نه مار را ماند و نه ماهی ...
.
.
واراند – 23 از – اَمرداد ماه 1386

حریم خصوصی من و متجاوزان هر روزه به اون !

2008-09-08T20:55:00.000-07:00

می تونم دستهام رو ، زیر شیر آب بشورم ، لم بدم – بدون این که توجهی به حرفهاش کنم - و بگم : بله شما درست می گین ....برگردم و به اون اقایی که کراوات (......) بسته ، بگم : اوه ! شما هم درست می گین .... اما این کار رو نمی کنم و استدلالها و حرفهای من و دوستم باعث میشه که آقایی که پشت سرم هم اب نباتهایی که از اصفهان آووردم رو توی لپش بگذاره و با لذت (.....)......... روی مبل لم بده و بگه .... خُب فکر می کنم قانعم کردی ..... و به این صورت دیگه لازم نیست دستهام رو بشورم و بگم حق با شماست ... چون واقعا حق با او نیست !!!!
.
خسته شده ام ! ؟ ! ..... آه .... می تونم همین امروز یه مدت مدید ( گرچه سنگ روی سنگ بند نیست در محل کارم ) مرخصی بگیرم ..... ساکم رو از لباسهام ... و چند تا کتاب ... پر کنم ، از دوستهام برای مدتی خداحافظی کنمُ .... برم خونه ی پدریُ ..... شمعی در کلیسای مریم روشن کنم یا گونه ام رو بچسبونم به کاشی هایِ خنکِ معرقِ مسجد شاه .... یا هر روز صبح که چشم باز می کنم صورت مادرم رو ببینم و دستهاش که به تکرار روزها عادت کرده اند و آهی بکشم و بگم ... بیخیال همه چی ! ... اما میشه ؟ ... نمیشـــــــــه .
چرا ؟
چون که دیگه بزرگ شدم ... گرچه باورم نمیشه ..... و هنوزم کارتون پت پستچی رو به فیلم اقا و خانوم اسمیت ترجیح میدم ...( چیکار کنم خُب !!!! )
داشتم می گفتم !.. کجا بودم ؟ آها ! داشتم می گفتم بزرگ شدم ... کلی مسئولیت دارم ..... باید زندگی رو پیش ببرم ..به آرزوهای کوچیک و بزرگم برسم ... کتابهایی که نخوندم ..... نقاشی هایی که نکشیدم ..... جاهایی که ندیدم ..... آدمهایی که هنوز باهاشون اشنا نشدم ..... آهان ! ..... باید حریم خصوصی زندگیمُ حراست کنم ... خط قرمزها رو پررنگ کنمُ و مواظب باشم کسی به عقاید و روش زندگیم توهین نکنه.
.
.
.
بیشتر وقتا می مونم توی کار دنیا ... منی که کاری به روش زندگی دیگران ندارم ... چرا اینقدر آدمای فضول توی زندگیم سرک میشکن؟
پرده ی اول :
خاله جان .... هیکل چاق و گوشت آلودش رو توی مبل جابجا می کنه .... لیوان شربت رو بلند می کنه ...... بدون این که به من نیگاه کنه ..... توی گوش مامان پچ پچ می کنه که کی شیرینی این گل پسرت رو میخوریم .... ؟؟؟
عمه جان .... یقه ی پیراهن مشکی گرون قیمتش رو که ماهاست برای عزای شوهرش پوشیده ....روی سینه ی لاغر و استخونیش صاف و صوف می کنه و از بالای عینکش نگاهی بهم میندازه و لبخند کجی میزنه ..... نوه ی پسری اش که چند روز قبل از سال نو به دنیا اومده رو نشون میده و به مامان می گه ..... پسر کوچیکت هنوز بچه دار نشده ؟
- منظورش برادرمه –
و من برای این که هنوز ازدواج نکردم در راه برگشت کلی توبیخ میشم !
.
حالا چرا من به جای برادرم که هنوز بچه دار نشده توبیخ میشم ... فکر کنم دلایل پیچیده ی مستدل زنانه ای داره که به ذهن مادرم میرسه و من از اونها معافم ! ( می بخشین اما نیمه ی زنانه ی من نمی تونه به این چیزا فکر کنه !) و به این صورت من ترجیح میدم هزار کیلومتر از مادر و دستهای گرم او و صورت مهربون بابام دور بشم شاید دیگه مورد توبیخهای هر روزه قرار نگیرم.
پرده ی دوم :
سرم به کارم گرمه ... ! اسناد قیمت تمام شده ی قطعات تعویضی دستگاه ها و خیلی چیزهای دیگه ، روی میزم تلانبار شده.... کارخونه ها چندین ماهه که یه خط در میون تولید می کنن و از پاداش و کارانه هیچ خبری نیست ...
- پایه حقوقی فقط به اندازه ی کرایه ی آپارتمان یه خوابه و خرج روزمره کفاف میده .... بیچاره کارگرهایی که مزایای چندرغاز بیشترِ چهار تا کلاس بالاترِ ما رو هم نمی گیرن !..... چطور زندگی آویزون به خط فقر رو می چرخونن ... خدا عالمه !.... -
رییس با صورت بر افروخته میاد توی اتاق ما.... یه بخشنامه دستشه که می گذاره روی میز.... بهتون می گم برین زن بگیرین ... یکم رو به خدا بیارین ! همینجوریه که شماها باعث میشین تولید نباشه و ماها بد بخت شیم ...!!! ما ( من و همکارم ) به هم نگاه می کنیم !... رو به من برمیگرده و می گه ..تو چرا ازدواج نمی کنی ؟
( البته چون نمی تونه در مورد نماز خوندن و تدین به من گیر بده از این راه وارد میشه ! )
بهش می گم : ... با این اوضاع ؟
میگه: خوب وقتی مجردی کارهایی می کنی که اثر منفی اش توی فضایی که زندگی می کنی می مونه و باعث میشه انرژی منفی اون روی کارت هم تاثیر بگذاره .... همین میشه که تولید نیست .... پول نیست ... دو ماهه حقوق نیست .... و اینا ! .......
من و همکارم ( که می دونه من همــ جنســ گرا هستم و مطمئنا از اعمالی که اون میگه مبری هستم !!!!! ساعتها به معادله ای که اون من و اعمالم رو بصورت مجهولاتش در اورده بود ، فکر کردیم اما نتونستیم حلش کنیم.... خلاصه این که آخرش فهمیدم باید ازدواج کنم تا مشکلات مملکت و اقتصادُ اینا ! حل بشه !!!
پرده ی سوم :
یارو بدون این که من رو بشناسه تنها از روی کینه ورزی و تعصبی کور .... با انگشتهای هنرمندش کلماتی رو به نگارش درآورده که بدون تردید از ذهنی بیمار و روانپریش ترشح میشه و من رو کسی که تنها به فکر همخــ وابــ گی با دوست پسرم و لایی دادن به شپلوتکا ( این شپلوتکا دوست ذهنی منه که همه جا باهامه !!!! ) هستم تعریف کرده ! خیلی جالبه نه ؟
به هر حال زیاد جدی نگرفتم ..... چون پوستم کلفت شده و حوصله ی کل کل کردن با این آدم رو ندارم .... کسی که در پروفایلش ، تجاوز و ازاله ی بکارت دختران باکره در خرابه ها و ساختمانهای نیمه کاره رو جزو مختصات شخصیتیش معرفی کرده ... جل الخالق !!!!!!! و البته چون این کلمات و جملات در محدوده ی مخالفت هم نمی گنجه و البته هیچ منطق و استدلالی نمی تونه ایشون رو سر عقل بیاره ... اون رو در دسته ی افراد هموفوب روانپریش قرار دادم و بیخیال حرفاش شدم
.
.
.
اینجوری میشه که حس می کنم حریم خصوصی ام مورد تجاوز قرار گرفته .... و حس می کنم در تنگناهایی هستم که هیچ تنابنده ای با گــ رایش دگــ ر جنــ ســـ گرایی به همین راحتی در اون قرار نمی گیره ، ممکنه که همه ی ماها ( اینجا مرزبندی نمی کنم همه ی ماها یعنی همه ی ماهایی که در این جامعه و فرهنگ زندگی می کنیم ) در مقاطعی تحت این فشارهای اجتماعی و فرهنگی قرار گرفته باشیم اما ماها ( همجـــ نســـ گراها ) شاید تا آخر عمر دست به گریبان با این سو تفاهم ها... پیشداوریها و توقعات بیجای خانواده ها و دوستان و همکاران و اجتماع باشیم ..... ای کاش بتونیم خودمون رو جای دیگران قرار بدیم و هر چیزی رو از منظر دیگران هم نگاه کنیم تا سطح درک و تحملون نسبت به مردمان اجتماعی که مجبورا رازهاشون رو در سینه نگاه دارن بالا بره
آخرای تابستان 87 --- واراند

کز حاصل عمر ما همین یک نفس است

2008-09-06T00:52:00.000-07:00

ده ، دوازده سال پیش وقتی تنها بیست ساله بودم و دانشجو، آدمهای درآستانه ی سی سالگی رو که می دیدم ، حس خاصی داشتم نسبت به اینده ای که برایم پر از رمز و راز بود . خیال پرداز قویی بودم و احساس می کردم پشت دروازه های دهه ی چهارم زندگی دنیایی وجود داره که با تمام گذشته ام توفیر داره!
سی ساله ها برام جذاب بودند و فکر می کردم ادمهایی هستند که از پس هر کاری بر میان اما با گذشت زمان همه چیز تغییر کرد ، حتی ایده آلهام و خیال پردازی هام در مورد آینده ، در بیست سالگی اطمینانی که امروز از درست بودن شیوه ی زندگیم داشتم را نداشتم ، برادری دارم که هر روز عاشق بود و من هم از روی نا پختگی های جوانی احساس می کرم باید عاشق شد ! عاشق یک دختر! خیلی سعی کردم اما هر چه ریسیدم پنبه شد ! در بیست و دو سالگی ام برادربیست و یک ساله ام با دوست دخترش ازدواج کرد و من برای این که از قافله عقب نمانم خواستم تا ..... ازدواج کنم !
اوه ! خدای من ! هیچ کدام از سالهایی که پشت سر گذاشته ام به وحشتناکی روزهایی که مثل مالیخولیایی ها برای انکار گرایشات و آرزوهام می خواستم به سیاه بختی دختری که همه ی آرزویش در کنار من بودن بود ، دامن بزنم ، نبود.
.
............... شپلوتکا با غیض نگاهی به من می اندازه و تذکر می ده :
"باید ادب رو رعایت کرد کلمات بار منفی می دن به نوشته و تو خودت می دونی که این دنیای سایبر اونقدرها هم تابو زدایی نکرده پس مراقب باش لطفا، ساقی قهرمان رو که یادت نرفته ."
نگاهی محتاطانه بهش می اندازم و سعی می کنم کلمات رو در ذهنم جوری ردیف کنم که آقا به تریش قباشون بر نخوره ! بعضی وقتها یادم میره که من اون رو خلق کردم یا اون من رو ؟! ظاهرا که ایشون افسار من رو در دستان مبارکشون گرفتن !
.
الان که به عقب نگاه می کنم می بینم روزهای زیادی گذشته و انگار که قرنها از بیست سالگی فاصله گرفتم اما در واقع به اندازه ی چند روز گذشته و احساس خاصی ندارم . فکر می کنم اگر سلایقم ، مثل برادرم بود الان بچه یا بچه هایی در خونه ی قد غربیل ! من وول می خوردن و کدبانویی در خانه داشتم که در عین این که تحصیل کرده بود اما کاملا سنتی به خانه داری می پرداخت و من رو تر و خشک می کرد و نمی گذاشت آب تو دلم تکون بخوره!!!!!!! زندگیی مثل خیلی از زندگی هایی که می شناسم .
.
اما حقیقت این است که حتی اگر همجنـــ سگـــ راییم باعث نمیشد تا ازدواج نکنم ، شاید مثل برادرم زندگیی که تکرار هر روز بود نداشتم و یا تمایلات و سلایقم را هیچ گاه نمی تونستم با دیگری برای تمام عمر شریک بشم ، گرچه همجــ نســ گرایی با تصوری که غالب مردم دارند ، نه به خاطر نوع رفتار جنسی که به خاطر عدم دلبستگی روحی و جسمی به زن ، آنقدر برایم مهم هست که هیچ گاه باعث نشد به خاطر عرف و خوب جلوه کردن در نظر مردمی که ، زندگی اجتماعی را وابسته به وجود زن و مردی کنار هم می دانند ، ازدواج کنم ، کاری که خیلی از زنها و مردهای همجنــ سگــ را برای رضایت خانواده ها و موجه جلوه کردن در دید جامعه انجام می دهند و خیانتی آشکار به خود و همراهشان تا آخر عمر روا می کنند.
.
پووووووووووووووف ! من رو باش ! ( شپلوتکا نیشخند تمسخر آمیزی می زنه )
"..... تو واقعا این رو می خواستی ؟ ه"
سعی می کنم توی چشمهاش نگاه نکنم . خوب این که بد نیست که زندگیم مثل زندگی مامان و بابا بود ! می بینی مامان هنوزم با وجود این که دهه ی ششم زندگیش رو هم گذرونده نمی گذاره بابا دست به سیاه و سفید بزنه اونوقت من چی ..... ؟؟؟!!!!
یه چیزی ته دلم ول می خورد ....یه حباب بزرگ از دروغهایی که می گفتم ( در مورد خواسته هام ...........نه زندگی مامان و بابا !) در جایی که انگار از امعاء خالی بود درست زیر پرده ی دیافراگم ) داشت شکل می گرفت ، بزرگ میشد و اونقدر حجم می گرفت که نزدیک بود آروغ بزنم و پاک آبروم بره !
آخه من و شپلوتکا خیلی رودربایستی داریم ! ........ خوب معلومه که من خودم اون رو خلقش کردم اما معنی نمیده وقتی تنهایی روی میز غذا نخوری و یا چون تنهایی لباسها توی کمد آویزون نباشه و یا وقتی داری میری سرکار تخت رو مرتب نکنی ! خوب ، من و شپلوتکا هم کلی با هم تعارف داریم ...آروغ زدن از هر کجا ! ( معذرت می خوام ) ممنوعه حتی وقتی تنهام و او داره با مخلوقات عجیب و غریب همسایه های دیگه غیبت می کنه و کلی راه وروش یادشون میده ! حتی اون موقع !
دزدکی نگاهی به او انداختم ، عصبانی نبود و مدادش را با دندان های جلویی گرفته بود و الاکلنگی به بینی اش می زد یعنی داره فکر می کنه ، فکر می کرد چطور این شرح ماوقع رو تمام کنیم ! آخه وقتی تصمیم می گیرم مطلبی بنویسم بیشترش رو او فکر می کنه و من تنها تایپ می کنم ...... مخلوق خودمه دیگه ..چیکار می تونم بکنم ؟
.
دختر طفلکی ! ............روزی که قرار بود یه مهمانی خانوادگی برای آشنایی بیشتر ماها ( من و اون خانومه !!! ) در خانه ی ما انجام بشه رو هیچ وقت فراموش نمی کنم و همیشه از یادآوریش احساس عذاب وجدان می کنم ، همسر! آینده ام کنارم بود اما چشم من دنبال برادری بود که دهه ی چهارم زندگیش را شروع می کرد و بسیار جذاب بود با صورتی همیشه خندان و دندانهایی سپید که پشت لبهایی گوشت آلود جا خوش کرده بودند و ادم وسوسه می شد مزه ی اونها رو ( منظورم لبهاست نه دندانها !) بچشه!
.
شپلوتکا با مدادش ضربه ای به بینی ام زد .
"مگه نمی گم اروتیکی نباشه ..... ؟ "
سعی کردم نگاهم انتهای مظلومیتم رو برسونه و با چشمهایی که احساس کردم نگاهی به سرگشتگی نگاه یک گربه ی ختایی دارند ، نگاهی به شپلوتکا بندازم و مظلوم نمایی کردم . خوب چطوری باید احساسم برای بوسیدن او رو شرح بدم که خواننده متوجه بشه چه حسی داشتم اون موقع ؟
.
به هر حال اون مراسم معارفه به هر بدبختیی بود انجام شد اما هفته ی بعد من زدم زیر همه چیز.
هفته ی بعد زنگ زدم به او و بهش گفتم متاسفم ! باید بگم من لیاقت تو رو ندارم ! و خلاص. کاری که همه می کنن تا از چیزی خلاص بشن ....... کار بدی کردم ؟
شپلوتکا دستی به موهام کشید و لبخندی زد ( از مواقع نادری که اتفاق می افته فکر میکنم هردو هزار سال یکبار او لبخندی زده و الان دو هازر سال از آخرین لبخند او گذشته هه هه هه ...دلخوشی های من چقدر کوچکند)
" تو گناهی نداشتی خودت هم می دونی ! کار بدی هم نکردی در واقع نجاتش دادی !"
.
شاید چون دلم نمی خواست دختری که شاگرد اول دانشکده ی روانشناسی دانشگاه آزاد خوراسگان ( اصفهان) بود با کوچکترین نگاه من و لمس دستهای سرد من بفهمه که به او علاقه ای ندارم و بیشتر به خاطر دیدن رضایت در چشمهای مادرم هست که تن به ازدواجی این چنین می دهم . گرچه او هیچ گناهی نداشت و باید همه چیز را در فرهنگ غلطی جستجو کرد که سعادتمندی را در ازدواجی مناسب و فراخور حال می داند و مادر و پدرهایی باید عقایدشان عوض بشه که فکر می کنند وقتی بچه دار شدند تمام اون فرزند مایملک اونهاست و باید مطابق میل آنها رفتار کند.
.
ماه آینده و درست 15 مهر ماه ، 31 از عمرم می گذره بدون این که حاصلی به نظر جامعه ی اطرافم از زندگیم داشته باشم . اما به نظر خودم خیلی کارها کرده ام .
دوستهای زیادی پیدا کرده ام . روابط خوبی برقرار کردم . نقاشی های زیادی کشیده ام . کلمات زیادی را از ذهنم روی کاغذ سراندم و حک کردم . نظر دادم .نظر شنیدم . خودم را شناختم و شاید ...شاید به دیگرانی کمک کردم تا خودشون رو بشناسند ، درس خواندم و کار کردم . یاد گرفتم از خودم مراقبت کنم و از تنهایی نترسم . گریه کردم .خندیدم . غصه دار شدم . خوشحال شدم. دلبسته شدم . عاشق شدم ...... رنجور شدم از عشقی که به بار ننشت. از درد و رنج آدمها ماتم گرفتم و ..... و ...........
اما هیچ کدام از این ها را با داشتن زندگیی کنار انسان دیگری که با من احساس خوشبختی نکند عوض نخواهم کرد . حتی اگر به بهای تنهاییم تا آخر عمر تمام شود . حداقل می دانم آنطور که فکر می کنم صحیحه زندگی کردم و خودم رو به دیگری تحمیل نکردم و از این بابت خوشحالم .
( باید اعتراف کنم وقتی بچه بودم از هیچی بیشتر از این که توی اتاقی تنها بخوابم هراس نداشتم ...................خوب ما از مردم متوسط جامعه بوده و هستیم ، من تا بزرگ سالیم هیچگاه اتاق شخصی نداشتم ........ اما از روزی که مستقل شدم ، تنهایی آنچنان با من اخت شده ..... و شاید هم من با او .... که از هیچ اتاق خالی و تنها خوابیدنی نمی ترسم....عجب که ادمی عجیبترین مخلوق خداوندگار است !!!!!)
به هر حال سه دهه را پشت سر گذاشتم و فکر می کنم اگر هفتاد سال هم عمر کنم ( که فکر نمی کنم ! ) وقتی به پشت سر نگاه کنم انگار که همین دیروز 15 مهر 1355 بوده و من به دنیا آمده ام . و هیچ نمی ماند جز همین یک جمله . کز حاصل عمر ما همین یک نفس است .
وارند 15 شهریور 1387

گــــاراژ

2008-08-31T19:06:00.000-07:00

خیابان رو تا انتها رفت و برگشت . از دکه ی روزنامه فروشی که ، انگار جای روزنامه و مجله فقط آدامس و سیگار توی بساطش بود یه نخ سیگار خرید . روشنش کرد و با ولع بهش پک زد . نه این که دوست داشته باشه سیگار بکشه ، اما خیلی وقتا دیده بود ادما وقتی عصبانین ، وقتی غمگینن ، وقتی جایی واسه رفتن ندارن یا کسی واسه درد و دل کردن ، سیگار می کشن ، اونم سیگاری خرید ، روشنش کرد و بهش پک زد ، شاید اعصابش اروم بگیره ..... اما نگرفت ! ... یه وقتایی زور خونه آرومش می کرد .... اما اونم دیگه کارساز نبود ..... حسابی از خواب و خوراک و زندگی افتاده بود ! ه
چشمهاش رو تنگ کرد. با دل دستش اشک چشمش رو از دود سیگار پاک کرد و به در زرد رنگی که جابجا رنگش ریخته بود یه جاهاییش باد کرده بود ، خیره شد ...... "چرا بیرون نمیایی د ِ لامصب ! "ه
.
.
هیچ وقت به این فکر نکرده بود که ممکنه واسه ی خودشم اینجوری اتفاق بیافته ، همیشه این چیزا رو واسه اونایی که رفقاش و اوستاش ، از ما بهترون بهشون می گفتن ، تصور کرده . اصلا تا بحال فکرشم نکرده بود که این چیزا واسه کسایی مثل اون اتفاق بیافته ..... اتفاقی که مربوط به چیزایی میشد که یه جایی توی بچگی هاش گم شده بود .... چیزی که یادش نرفته بود اما اونقدر در پیچ و خم روزهای پر از روغن ماشین و رینگ و پیچ و مهره ، درگیر شده بود ، که تقریبا نمی دونست اون اتفاق چی بوده و کی فهمیده که اصلا افتاده ! ه

ننه اش می گفت : " تو سرت به کار خودت باشه ... چیکار داری که فلانی چی می گه ، چیکار می کنه یا بهمانی گوشه ی گاراژ بساط دود و منتقل راه میندازه .... توزور خونه ات رو برو ، یه لقمه نون در بیار و کارت نباشه !!" ه

دلش نمی خواست توی گاراژ تابلو بشه .....اما اینبار انگار نمیشد بیخیال شد ..... از وقتی تابستون کلاس پنجم ننه اش دیگه اسمش رو توی مدرسه ی راهنمایی ننوشت و دستش رو گرفت و اووردش پیش اوستا جعفر ، چیزایی دیده بود شنیده بود که اگر جایی دیگه بود هیچ وقت ندیده بود و نشنیده بود ..... تا همین سال قبل سرش به کار خودش گرم بود ..... دیگه توی کار اوستا شده بود و دستمزدش از همه ی وردستا بیشتر بود .... دیگه بهش نمی گفتن وردست ! ..... مشتریا که اغلبشون شوفر تاکسیای تبدیلی بودن و منتظر تا نوبت تحویل تاکسیای قراضشون برسه ، صداش میزدن اوستا بهمن ...... ه

تا همین سال قبل سرش به کار خودش گرم بود ...... همین تابستون قبل ..... که اوستا جعفر که دیگه زیر ماشین نمی رفت و کارش شده بود جلوی گاراژ بشینه و زاغ سیاه همسایه ها رو چوب بزنه و مو رو از ماست بکشه تا مبادا یه قرون بیشتر کسی به وردستا انعام بده ، دست علیرضا رو گرفت و آووردش توی گاراژ ...... ه

دلش نمی خواست توی گاراژ تابلو بشه ..... اما وقتی صورت گل انداخته ی علیرضا رو دید دلش هری ریخت ...ترسید .... یه چیزی توی دلش غنج زد .... انگار چنگ زدن به قلبش و گلوش گرفت ..... یه قطره عرق ریخت توی چشمش .... چشمش رو مالید ..... اون زیر ... زیر اون تاکسی زه وار در رفته ی نارنجی .... دیگه نه بوی بنزین میشنفت .... نه بوی خاک و روغن سوخته ..... انگار همه چی رفت کنار و فقط صورت گل انداخته ی سفید علیرضا تنها چیزی بود که توی اون گاراژ افتاب گیر و داغ میشد دید ..... یه چیزی توی دلش جمع شد .... توی ذهنش ... اونجایی که دیگه کلمه ای برای توصیف زیبایی نمی تونست پیدا کنه گشت ..شاید بتونه کلمه ای که لیچار نباشه پیدا کنه ..... شاید بتونه لعنت نگه به این همه خوشگلی که باعث شده توی دلش آشوب بشه و گلوش بگیره ..... ای بر پدر ***** .... بچه خوشگل ! ...... دلش نمی خواست بگه بچه خوشگل ... این رو هم توی ذهنش گفت .... اما چی می تونست بگه ....؟ اما اون یه چیزی بود بیشتر از یه بچه خوشگل ..... بیشتر .... "این تحویل تو بهمن ..... کار یادش بده ... می خوام ببینم چیکار می کنیا !"..... پسر دستش رو دراز کرده بود که دست بده ... یعنی آشنا بشن .... از زیر ماشین در اومد ..... دستمالی که به پیشونیش بسته بود که عرق صورتش توی چشمش نره روباز کرد عرق صورتش رو گرفت .... دستش رو با یه دستمال روغنی پاک کرد ..... دست پسر توی هوا موند ..... سریع پایین آووردش و کردش توی جیبش .... اوستا جعفر سیگاری آتیش زد و از کارگاه دور شد ..... برگشت که از کارگاه بیرون بیرون بره و دستش رو بشوره تا ناهاری که ننه اش واسش پیچیده بود رو به بدن بزنه ! .... وردستا با نیشای باز و دستای روغنی و لباسای پر از لک ف جلوی کارگاه جمع شدن و هر کدوم یه چیزی بار پسر می کردن
هی تو رو چه به اینجا ؟
"اوهوکی دستاش و ببین .... لابد می خواد با اینا دیفرانسیل وا کنه ! "ه
"هی پسر .... تو مگه درس و مقش نداری ؟"ه
"ببین یه وقت بند و اب ندی ..... ول بدی رو هوا زدنت ...!" ه
با این اخری شلیک خنده توی کارگاه پیچید ...." ای بر پدر پدر سگتون ..." ... اوستا بهمن یه آجر برداشت و پرت کرد طرف وردستا که هر کدومشون به یه طرف خیز برداشته بودن ..... "ولشون کن این چلمنا رو ..... ناهار خوردی ..؟" .... پسر با سر جواب داد... که یعنی آره ! .... "چن سالته ؟" .... "هفده سال ..... "ه
.
.
تا همین عید امسال .... فقط وردست خودش بود ..... هیچ اوستایی حق نداشت ازش یه آچار بخواد .... کارم یادش داده بود.... دیگه می تونست یه موتور رو روی زمین وا کنه ..... با بنزین بشوره و تمام قطعه هاش رو سر جاش دوباره ببنده ..... باهوش بود ..... یه جورایی از بقیه ی وردستا یه سر و گردن بالاتر ..... چیزی که دیگران توی دوس ال یاد می گرفتن تو هفت هشت ماه یاد گرفته بود ..... از اون گذشته .... خوشگل بود .... موهای قهوه ای ..... پوست سفید ..... – گرچه حالا دیگه از افتاب خوردگی زیر چشماش ، روی گونه هاش کمی تیره شده بود ... اما مثل بقیه نبود ... – چشمهای زاغ ! ..... بی پدر از هر چی دختر توی محله بود خوشگلتر بود .... چشمای خیلیا دنبالش بود ... اما هیچ کی جرات نمی کرد تو بهش بگه ..... بهمنی که ضربه یپنجه بکسش توی محل زبون زد با خودش میآوردش و با خودش می بردش ..... انگاری داداش بزرگترش بود ..... شبا که می خوابید فکرش مث بختک می افتاد بجونش ..... نه این که دلش بخواد ترتیبش رو بده .... نه ! یه چیز دیگه توی دلش بود .... انگار که تا حالا کسی عاشق یه دختر شده باشه و نتونسته باشه عشقش رو اعتراف کنه ..... شایدم یکم بیشتر و بدتر ..... ننه اش که چیزی یادش نداده بود ..... از وقتی ام یادش بود اقاش زیر خاک توی خاکستون بود ..... هیچ کی هم نبود که بهش بگه اصلا عاشقی چه مزه ای داره .... خیلی که خواسته بود بفهمه دردش چیه .... واسه اوستا اکبر که جوشکار بود توی گاراژ دردو دل کرده بود و اونم داستانخسور و شیرین رو واسش تعریف کرده بود که بله ! عشق یعنی این ... یعنی دوری و به وصال یار نرسیدن .... اما اون که عاشق علیرضا نبود ... بود؟ خودشم نمی دونست دردش چیه .... یه وقتایی ... وقتی ننه اش رو سر سجاده می دید که نمازش رو غلط و غلوط و جابجا می خونه ... اما می خونه ! احساس گناه می کرد ... ننه اش خیلی می خواست نماز خونش بکنه ...که نشده بود ! ..... اما حالا احساس می کرد چون نماز خون نبوده به این درد دچار شده .... دردی که با دین علیرضا اروم میشد و با رفتنش به خونه شروع میشد .....
.
تا همین عید امسال .... فقط وردست خودش بود ... بعد ننه اش خواسته بود بره زیارت .... باید می بردش ... چیکار می تونس بکنه ؟ ننه اش بود و حق داشت به گردنش .... پیرزن پاشم کرده بود توی یه کفش که حتمی اونم باید باهاش بره ! می خواست ببرتش واسش دخیل ببنده تا یه دختر خوب نصیبش کنه .... حرف ننه که کارساز نبود ... دیگه بیست و پنج رو تموم کرده بود و وقتش بود تا سرو سامون بگیره ... اما مگه اون بخرجش می رفت .... از ننه اصرار و از اون انکار که زن نمی خوام ! ... حالا چرا ؟ ...... کی می تونست از این ... گنده بک بپرسه واسه چی زن نمی خوای ..... مگه مرد نیستی تو آخه ؟
علیرضا روبرد پیش اوستا جعفر ...سفارش کرد که تا خودش نیست ، نیاد گاراژ ... اوستا جعفرم گفت باشه ..... دلش توی دستش بود ..... تمام راه تا مشهد ، توی قطار از جلو چشمش دور نمیشد ... اون چشمای زاغ ... اون پیشونی بلند ..... ننه اش دایم تسبیح می گردوند و ورد می خوند ..... چشماش رو می بست و سعی می کرد بخوابه شاید صورت علیرضا بره ازذهنش ... اما نمی رفت لامصب ..نمی رفت ....... ه
ننه اش به جای یه هفته ..... دو هفته نگه اش داشت ...شاید دعا و نماز بیشتر افاقه کنه و امسال پسرش داماد بشه !!!! ه
.
.
ننه من میرم گاراژ !...... ننه اش هول ورش داشت .... چشه این بچه ؟ نیومده می خواد بره سرکار ؟ .... "ننه حالا بمون ... یکم بخواب .... تو که اصلا توی قطار نخوابیدی ".... اما صدای ننه اش بهش نرسید ..... بهمن در رو بست ! .... ه
مشهد که بودن به اوستا جعفر تلفن زده بود و گفته بود که کی می میرسه و به وردستش بگه بیاد ... اونم گفته بود ..باشه ! ه
از همون جلوی گاراژ همه از جلوش فرار می کردن ... .... جعفر نشسه بود دم در گاراژ ... نشئه ی نشئه بود .... خودش رو توپ کرده و دلش نمی اومد از جاش بلند شه ..... وردستا هر کدوم خزیدن توی یه سوراخ ..... هر کی سرش به کار خودش گرم بود .... رفت طرف کارگاهش .... درش بسته بود .. کرکره اش پایین بود .... د ... پس کو این پسر .... برگشت که بره از جعفر بپرسه ..... پشت سرش وردستا با دستای روغنی و صورتای کثیف و لباسای لک افتاده ایستاده بودن .... توی صورت هیچ کدومشون خنده نبود ..... هیچ کی حرفی نداشت بزنه ..... بهمن ایستاد و به تک تک صورتای کثیف نگاه کرد. ه
.
.
جعفر از لیوان لب پریده ی پر لک ، یه قلپ چای کشید بالا .... ه
"تو که رفتی .... وردست خلیل مریض شد .... خلیل دو تا ماشین دستش بود ... هیش کی بیکار نبود .... فرستادم دنبال علیرضا ..... ماشین اول که تموم شد ... .... یه مشتری ماشینش توی جاده مونده بود ..... خلیل رو فرستادم بره درستش کنه .... رانندهه آشنا بود ... نمیشد روش رو زمین انداخت ..... خلیل رو فرستادم بره ماشینه رو بکسل کنه بیاره گاراژ.... اصلا علیرضا انگار اینجا نبود اون موقع .... اما بعد بهرام گفت که با خلیل دیدتش ..... نمی خواستم باهاش باشه .... بی پیر به گربه هم رحم نمی کنه ..... اینجا که بود خودم هواش رو داشتم ..... چن بارم از من سراغ تو رو گرفت پسره .... تو هم هیچ تلفنی نداشتی .... چرا یه موبایل نمیخری؟ ..... خلاصه دلش میخواست باهات حرف بزنه .... اما تو که بی موقع زنگ میزدی و اونم نبود .... سیگار می خوای ؟ ..... خلاصه دردسرت ندم ..... پسره رو خلیل با خودش برد توی جاده ... لاکردار جوری ترتیبش رو داده بود که پسره انگار دیگه نایی واسه راه رفتن نداشته ...... انگار تهیدشم کرده بوده که اگر حرفی بزنه ننه اش رو .... ه

دیگه هیچی نمیشنفت و..... هیچی ...... ترتیبش رو داده ....... نمی تونست راه بره ...... تهدیدش کرده بود. ه
.
.
صدای فریاد های خلیل از توی کارگاهش آنقدر بلند بود که تمام محله رو به گاراژ کشوند .... خون دلمه بسته روی زمین جابجا پخش بود و صورت خلیل انگار که یه حفره ی پر خون بود. با نفس کشیدنهاش خون روی صورتش حباب میزد و همینطور از بینی و دهانش خون می ریخت روی کف کارگاه ..... خلیل بد و بیراه ی گفت و بهمن زیر شیر آب پنج بوکسش رو از خونهای دلمه بسته روش می شست ..... ه
.
.
خیابان رو تا انتها رفت و برگشت. ه
دلش رو به دریا زد ... یه هفته بود که هر شب می امد در خونه ی علیرضا ..... شاید بیرون بیاد و ببینتش ... اما لاکردا بیرون بیا نبود ...... تصمیمش رو گرفت ...... رفت جلو ..... انگشتش رو گذاشت روی زنگ و فشار داد ...... منتظر موند اما هیچ کس جواب نداد ...... همینطور ایستاد و به درب زرد رنگ خیره شد ..... روی رد با گچ یه سری علامت زده بودن .... پلاک گاز یه وری شده بود ..... ایستاده بود و خیره شده بودبه در ... فکر می کرد همین حالاست که علیرضا در رو وا کنه ..... ه

"جوون .... چن روزه که خانوم احمدی با پسرش از اینجا اسباب کشی کرده ..... " ه
.
.
حالا دیگه می دونستم که عشق هم وجود داره ...... عشق چیزی نیست که بشه تعریفش کرد .... یا بشه گفت از امروز عاشق شدم و می خوام ادامه اش بدم ..لاکردا انگار که اصلا هیچ نشونه ای نداره ... خودش میاد ..... خونه می کنه .... ریشه می کنه .... همینجور پیش میره .... بعد یهو ولت می کنه به امون خدا و تو رو میزاره رو یه دنیا حسرت .... واقعا اوستا اکبر راس می گفت .... عشق واقعی هیچ وصلی نداره ..... ه

اما کاش یه بار دیگه می دیدمت لامصب .... یه بار دیگه ...عشق من ! ه

واراند – 10 شهریور 1387

صندلی داغ

2008-08-29T20:36:00.002-07:00

صندلی داغ .... کناره ی کارون ..... باد گرم و مرطوب از سطح آب ...... نمناکی هوای شهر و گرد و غباری که هر لباس روشنی رو تیره می کنه ..... انگشتهام رو قفل می کنم در هم ... فکر می کنم .. فکر می کنم ..به چی ؟ ..... به این که سی و دوسالم شده ؟ نه .... به این فکر نمی کنم ..سن و سال فقط عدد و رقمه .....! .. فکر می کنم .... کلماتی که در ذهنم رسوب کرده ..... تو فرق داری ؟ ... من فرق دارم ! ... هیچ فرقی ندارم ..... اما چرا نباید بتونم مثل تو به کسایی که جذبم می کنن نیگاه کنم ..... نفس عمیقی می کشم ..... هوای داغ ، گلوم رو می سوزونه ..... بیخیال ..... هیچی بدتر از این نیست که به خوشبختیی که نمی دونی وجود داره یا نه غبطه بخوریم ... پس بیخیال ..... من همونقدر خوش بختم که تو ! .... همونقدر تنها می تونم باشم که تو ..... خانوم و آقایی .... دخترک روی دو چرخه ی کوچک قرمزش وول می زد ... نق می زد ... زن دستی به موهای سیاه و بلند دختر کشید ..... مرد روزنامه می خواند و زن کنار دخترک راه می رفت .... گونه هاش از گرما سرخ بود و من گوشهام از گرما !..... هیچ بچه ای ...شاید ! ( قطعی و نسبیش هنوز معلوم نیستش !) ... توی سرنوشتم نخواهد بود ! ... دلت میخواد بچه داشتی ؟ ... هم آره ..هم نه ! ... وی ی ی زززززز ... پشه ای دور سرم می چرخه... کنار کارون هزار تا جک و جوونور هست ! .... چی می گفتم ...؟ اهان ..بچه ! خُب دلم می خواد ... چون احساس خوبیه وقتی می بینی یکی جلوی چشمت رشد می کنه ..قد می کشه ..... یاد می گیره و می خنده و گریه می کنه ..... دلم نمی خواد ... چون این بچه باید از زهدان یک زن بیرون بیاد ! ... توضیحم کافیه ؟ .... کافی بود؟ ..مرسی ! ....اما من پدر خوبی خواهم بود ؟ ... شاید ... تا اونجایی که می دونم ..آره ! ...خودبینم ..نه؟ اما همسر خوبی برای یک زن ؟ .... نه ! مطمئنا نه ! ... پس بیخیال بچه ! ...خُب از این یکی از هم گذشتم ...... سرم رو برمی گردونم .... خانوم و آقایی مسن ... کنار هم راه می رن .... پیرزن راحتتر راه میره .... پیرمرد اما .... با واکر ..... پیرزن دستش رو روی دست پیرمرد گذاشته .... مثل یه انرژی مضاعف ! ...مثل یه امید ....! به چی ؟ به این که تنهاش نمیذاره !... خُب این می تونه باشه ..می تونه هم نباشه ...... اما من چی ؟ .... پیررررررررر می شووووویم .... همه پیر میشن ..البته اونهایی که عمرشون درازه ..... خُب ... دلم می خواست ....... نه نمیشه ..! این خیلی بده ... دل من نباید بخواد ! ..باید موقعش برسه ...... وقتی دلیل خواستن دلم ... تنهایی باشه ..می خوام اصلا نخواد !.... پس کاش ! ( اینجوری بهتره !!!! ) سر منم در پیری بدون همسر نمونه ....! اما ... توی این کشور گل و بلبل .... توی این شهر خاک الود ..... هیچ سری که به من سامون بده هست ؟ ..... نمی دونم ! ..هست ... اما ...شاید .... بگذریم ...... خُب پس این هم شد یه آرزوی دراز مدت ... پس می گذرم ازش !.... یه طرف زن و مردی با دخترکشون ..... یه طرف ... زن و مردی سن و سال دار !.... وسطشون ..من ... یه همجـــ نسگـــ را که می دونه جایگاهش کجاست ... می دونه کی هست ... چی می خواد .... اما جامعه اش اون رو نمی خواد ... جایگاهی براش نداره و دست اخر بدون این که کسی تمام روزهای گذشته اش رو بخاطربیاره ....... مثل تمام آدمای دیگه ..... داشته هاش رو جمع می کنه و ازپیش آدمایی که می شناختنش اما نمی دیدنش ! میره ..... ه
بگذریم ..... صندلی این پارک کناره ی کارون چقدر داغه !ه
دلتنگی های واراند – تابستان 1387

از زن کمترم اگر .......!!!

2008-08-23T18:46:00.000-07:00

"از ز. ن کمترم اگر ........ " دقت کردین این جمله رو چن بار شنیدین؟ یا اصلا چند بار تکرارش کردین ؟ شاید یه روزایی خود من هم این جمله ی ابلهانه رو گفته باشم اما حتما اون روزا به قول یه دوست ، هم بچه بودم و هم نفهم ! اما مدتهاست که این جمله از دهان این جانب فضا رو آلوده نکرده ! ......

باید اعتراف کنیم که غلبه ی فرهنگ مــ ردســ الاری در صد سال گذشته مخصوصا با وجود ورود عناصر مدرنیته به کشورمون و آشنایی ایرونی های دهه ی چهل شمسی ( دهه ی 60 میلادی ) ، حالا .... در پایتخت شاید فقط !.... با فرهنگهایی مثل هیپی ، جاز و .... ( گرچه همشون وارداتی بودند !) اما با همه ی این اوصاف باعث نشد تا در فرهنگ سنتی مرد سالاری ایرونی خللی وارد بشه و مردان ایرونی خودشون رو برتر از جنس دوم و ضعیفه هایی ندونن ، ...... که اون روزا یاد گرفته بودن بزک دوزک کنن ، دامنهای کوتاه بپوشن ، موهاشون رو پوش بدن و با ماشینای وارداتی پت و پهن اون روزا به فروشگاه های جدید التاسیس ( مرده شور ترکیبهای عربی رو ببرن !!! ) برن ، ...... به هر حال .... این فرهنگ خوشگل و به نفع اجناس ذکور ! همینطور ریشه هاش رو محکمتر کرد تا به روزگار ما رسید و توی خیابون ... توی دانشگاه .... توی محل کار ..... یا هر جای دیگه .... بعضی وقتها هم از دهان میک آپ شده ی یک خانوم محترم می شنویم که : " از ز. ن کمترم ... اگر ..... !!!! " خب حالا چیکار باید بکنیم این معضل فرهنگی وخیم رو ؟

خب این موضع ذهن من رو خیلی مشغول کرده .... نه این که از نون خوردن افتاده باشم و همش به این فکر کنم که چی کار کنیم تا این فرهنگ ور بیافته ... گرچه موضوع مهمیه اما این چند وقته به یه موضع دیگه فکر می کردم که البته ربط مستقیم به همین موضوع برتری جنس ذکور ایرونی داره ..... که الان می نویسم تا شما هم بدونین ( گرچه می دونم اصلا مهم نیس براتون.... اما بدونین بد نیست حداقل یه چیزی یاد میگیرین ( وینک وینک وینک ) ! ) ه

موضوع اینه که خیلی نگاه کردم و گوش کردم به حرفهای دوستان استریتم ( دگـــ رجنـــ سگــ را ) ..... اعضای خانواده ام ..... به پدرم ..برادرم ..... خلاصه هر مرد دم دستی که بود توی فامیل .... خیلی از اونها ممکن بود ظاهرا با این موضوع که برابری حق هر ادمیه و خانومها کمتر از مرد ها قابلیت ندارند ظاهرا معترف باشند اما وقتی پای عمل در میونه !..... برادرم خطاب به خانومش : نخیر ... تو ز. نی ... هرچی شوهرت گفت قبول می کنی ! ( کاملا حق بجانب !!) ه

البته این چیزا همش نسبیه و مطلقا مطلق نیست ( چی گفتم ؟) و شامل حال همه نمیشه در همه ی ادمها با فرهنگها و پیشینه ی خانوادگی و تربیت اجتماعی ، همه جور اخلاقی دیده میشه
اما چیز دیگه ای که کاملا توجه من رو جلب کرد در همجـــ نسگـــ راهای مرد هستش
اکثر قریب به اتفاق ( جدا خیلی می خوام از ترکیبای عربی استفاده نکنم اما نمیشه !!!! ) مردان همــ جنــ سگرا ناخواسته هیچ وقت خودشون رو از یه ز. ن برتر نمی بینن .... این به خاطر احساسات و عواطف منعطفتر مردان همجـــ نسگـــ را هستش .... نه این که مردان دگر جنــ سگــ را عاطفه ندارند و نمی تونن این مسایل رو درک کنن..... خدا کورم کنه اگر بخوام بهتون بزنم به کسی ......... اما علم پزشکی و روانپزشکی ثابت کرده که مردان همجـــ نسگـــ را قابلیت فراوانی در انجام کارهایی دارند که در عرف و افواه ( عجب کلمه ی به جایی واقعا !!! ) به ز. ن انه معروف شده ، از این رو خودشون رو در مقامی بالاتر از ز. ن ان یک جامعه ی تو سری خورده ی انقلابــ ی اســ لامی نمی بینن ..... کمی بیشتر به اطرافتون توجه کنین ..... خودتون متوجه قضایا میشین

به هر حال این جمله ی معروف " از ز. ن کمترم اگر ..... " رو هیچ وقت نمی تونن در مکالمات روزمره ی یه مرد همجنسگرا بشنوید .... قصدم مرزبندی کردن و خوب جلوه دادن بعضی از آدمها نیست چون اخلاق و منش انسانی و ارزشهای بشری بیانگر مزیت افراد به همدیگه اس از نظر من و البته در همه ی اقشار خوب و بد و ذهن پلید هم پیدا میشه .... اما از نظر فرهنگی و ارتباطات اجتماعی اگر شماها هم کمی بیشتر با دقت نگاه کنین متوجه میشین که چی میگم و شاید در آینده اگر عصبانی شدید .... اگر دلت خون شد یا هر چیز دیگه .... نخواهید گفت : " از ز. ن کمترم اگر ...... !!! "

واراند – اول شهریور 1387

عکس : یک ترانس واستــ ایت ( مرد ز. نانه پوش ) در گـــ ــی پراید 2008
www.corbis.com

دیوانگی

2008-08-08T22:21:00.000-07:00

جمعه غروبه !.... ه
هوا شرجیه !.....ه
نه اینطور که مثل شمال باشه ..... یه جور خاصه ..... جنوبیا بهش می گن خرماپزون ..... گرم و سنگین .... باد می وزه .... اما عرق مثل جوی آب از تمام درز و دورز بدنت سرازیر میشه ...... روی صندلی سیمانی که شبیه کنده ی درخته میشینم ..تنهام و یه بطری آب دویست تومنی خریدم و هی هُرت و هُرت ازش سرمی کشم ....... چند نفری توی پارک کوچیک نشستن ...... یه پارک / میدون وسط شهره ... یه چیزی توی این مایه ها .... پارک / میدون ..... نزدیکیایی میدون راه آهنه ..... پارک تاریکیه ..... قدیمترها روشنتر بود ... یعنی یه نموره روشناییش از حالا بیشتر بود که به برکت دولت عدالت محور ... عدالت گستر و حامی قشر زیر خط فقر جامعه !!!!!! همون روشنایی کمش هم از بین رفته .... درعوض فواره هاش خنکی عجیبی توی فضا پخش می کنه ..... میشینم روی صندلی سیمانی داغی که شبیه کنده ی درخته ..... فواره ی روبرویی من کج شده و ذرات ریزآب رو به طرف من پخش می کنه .... اینجوری یکم خنک میشم .... بقیه ی اب ولرم بطری پلاستیکی رو سر می کشم و بطری رو توی دستم می چرخونم ..... فکر می کنم .. فکر می کنم و ... فکر می کنم به این که ..... بیخیال چرا باید بگم به چی فکر می کردم ؟؟؟؟
.
وقتی شمایی که پشت مانیتورهاتون نشستین و هزار تا فکر توی کلتون می چرخه و میایین اینجا تا چیز جدیدی بخونین و شاید دلتون وا بشه ... چراباید بگم به انتهای دوستیی فکر می کردم که بدون هیچ دلیلی فقط به خاطر کهنه شدن ..... تمام شد و ما شدیم دو تا آدم غربیه که انگار فقط دورا دور همدیگه رو میشناسیم وبس ! ... پس بیخیال !!ه
.
یکم به ادمای اطرافم نگاه کردم .... چند تا جوون که واسه خودشون خوش بودن ..... یه چیزی از توی یه بطری پلاستیکی می ریختن توی لیوانای کوچیک شیشه ای و با یه چرخش خوشگل مچشون اون رو میریختن توی گلو..... البته ..... هیچی دیگه جلوی دستشون نبود تا من شکم به یقین تبدیل بشه که چی می خوردن ... اما چه اهمیتی داره ... بذار خوش باشن .... ه
اون طرفتر یه خانوم و آقای خیلی جوون ... ساندویچشون رو گاز می زدن و می خندیدن ... به چی؟ نمی دونم ..... دلم می خواست بدونم ...... دو تا آدم که ممکنه تازه با هم زندگی رو شروع کرده باشن به چی می خندن ..... اصلا چیزی برای خندیدن وجود داره ؟ ..... ه
یه گربه ی چاق و چله از جلوم رد شد ..... رفت پشت قسمتی از اون ساندویچ فروشی کنار میدون که بوی روغن سوخته اش تا اینجا می اومد .... فکر کردم اگر منم جای اون بودم از خوشی داشتن یه جایی مث اینجا .............از چاقی می ترکیدم !ه
روبروی من دو تا پسر تین ایجر نشسه بودن ...... حشیش می کشیدن و یکیشون چارزانو نشسه بود روی صندلیی که شبیه هیچ کدوم از صندلیایی دیگه نبود ..... بوی حشیش از اون طرف حوض و فواره تا اینجایی که من نشسه بودم می اومد ... حالم بهم خورد ..... گرچه زیاد اهمیت نداشت .. بزار مردم هر کاری دلشون می خواد بکنن..... ه
دوباره داشتم فکر می کردم ..بدون این که خودم بخوام ..... احساس تهوع داشتم از گرما .... و از ابی که خورده بودم ... آهی کشیدم ... دیر شده بود و باید می رفتم خونه ...... هه ! خونه !
دوربینم رو در آووردم و از آدمای اطرافم عکس گرفتم ...... از بادکنک های رنگیی که مرد میانسالی ریس کرده بود وسط میدون عکس گرفتم ... به خوشی بچه هایی که تمام خواستشون یه بادکنک شبیه یه زرافه یا گربه بود حسودیم شد ..... ه
داشتم بساطم رو جمع می کردم تا برم ..... یه یه اقایی از صندلیای اون طرف میدون بلند شد و آمد طرف من .... حوصله ی این که یکی بشینه کنارم و بخواد حرف بزنه رو نداشتم می خواستم پاشم ... نگاهی بهش انداختم ... پشتش روشن بود و نمیتونستم صورتش رو ببینم ...... بطری پلاستیک اب رو انداختم توی سطل زباله
:" ای اقا ..... کاش نمینداختیش ..می خواستم توش آب بخورم !!!"
با تعجب نگاش کردم
: "می دونی قدیما به این جا چی می گفتن ؟"
صداش آشنا بود ... مث یه خاطره ی گنگ .....
:" نه !"
خندید .... یه دفه یادم اومدم ..... آره .... دیدمش .! خیلی وقتا توی یکی از خیابونای اصلی مرکز شهر .... واسه خودش رژه میره و شعار میده ..... شعارایی که اگر من و شما بدیم ایکی ثانیه میگیرنمون و چوب می کنن اونجای..******..... !!!!! اما اون مصونیت داشت .... مصونیت عقلانی .... البته ظاهراً ! ............به هرحال !....خندیدم ... یه خنده ی عصبی !

: "قبلنا به اینجا می گفتن فلکه ی سه دختر !... سه تا دختر لخت و عور اینجا بودن ... نه این که خودشون باشن ..یعنی آدم نبودن ..... سه تا مجسمه بودن .... سه تا مجسمه ی سفید که لوندی می کردن ( دقیقا این کلمه رو گفت ...لوندی !!! .... ) ... اینجا چن تا عرق فروشی بود ... اونجایی که الان ساندویچیه ..... تو یادت نمیاد حتما !!! .... "

خندیدم ... بیخودی .... یادم اومد هر وقت می دیدمش ازش دور میشدم ... نه این که بترسم که مثلا مریض بشم ... نه ... ! اما یه حسی من رو دور می کرد ... شاید ترس از این که این آدم عقل تو کلش نیست و ممکنه به منم سرایت کنه ..... خلُ چلی رو میگم !!!!
.
.
.
نیم ساعت از وقتی که می خواستم پاشم برم گذشته بود و توی این نیم ساعت فهمیدم آدمی که ما فکر می کردیم خلُ چله و هیچی بارش نیست .... به استادی یه کارشناس علوم سیاسی حرف میزنه و از همه چی و همه کس و همه جا خبر داره ..... شایدم مامور حفاظت اطلاعات حکومت مذهبی و عادلمون بود ! خدا عالمه ! ... زیاد مهم نبود چون من فقط شنونده بودم ..... حتی اگرم می خواستم حوصله ی حرف زدن نداشتم اما خوبی بودن اون کنارم این بود که از فکر کردن .. و فکر کردن ... و فکر کردن من جلوگیری می کرد .....
.
.
می دونین فکر می کنم خیلی از ماها مثل اون دلمون می خواد بریم توی خیابون .... لباسای شندره بپوشیم و حرفای مفت و صد من یه غاز بزنیم .... اما کلاس .... تربیت خانوادگی ..... جلوه ی اجتماعی و خیلی چیزای دیگه نمیذاره و هی دست به عصا راه میریم ..... آدمی که ظاهرا عقل تو کلش نبود و ما فکر می کردیم دیوونه تر از هر دیوونه ای هستش ... اونقدر عاقل بود که حرفاش اشک به چشم آدم می اوورد ..... آدم تو کار این دنیا می مونه بخدا !!!! ه
.
.

از فلکه ی سه دختر سابق و میدون نمیدونم چی چی حالا ..... تا فلکه ی ساعت پیاده رفتم تا تاکسی بگیرم و برم خونه و در همین مدت آدمایی رو نگاه می کردم که هرکدومشون می تونن یه دیوونه ی بالقوه باشن... مثل اون اقاهه با ظاهری شندره و کثیف که حرفای خوب میزنه و شعارای مردمی میده ..... هرکسی می تونست جای اون باشه ..... چرا من نباشم ..... دیووونگی رو عشقه .... بیخیال همه چی .... بیخیال !!!

دلتنگی های واراند – 18 امرداد 1387

ogle in fast-food

2008-08-03T02:02:00.000-07:00

روی ساعد دست راستش یه تاتوی سلیمی نقش بسته بود . چشمهام رو تنگ کردم تا بتونم تشخیص بدم که از این تاتوهای جدیده یا واقعا به روش قدیمی روی ساعدش نقش بسته شده . آخه سبز بود . .... اما نه !.... از این تازه هاش بود ..... اسلیمی و تو در تو !..... لباساش و اندامش به آدامایی که از طبقه ی پایین جامعه هستند نمی خورد ..... نگاهش پر از شیطنت بود ..... پر از شیطنت ..... زیر چشمی می پاییدمش ..... کنار اون یه دختره نشسه بود ... یه دختر با یه مانتوی کوتاه که لبه هاش از روی رونهاش بالاتر رفته بود ...... پسره .... اما دستاش رو گذاشته بود روی لبه ی میزی که جلوش بود ... واسه همین توجه ام به ساعدش جلب شد .... بعد دستش رو آوورد پایین ، و عدل گذاشت روی پای دختره .... چشمام گرد شد ..... یه باره به صورتش نگاه کردم .... یه لبخند کج تحویلم داد .... چشمهام رو دزدیم و سعی کردم دیگه بهش نیگاه نکنم ..... اما نمیشد ..... چطور ممکنه وقتی تایپ آدم نشسه باشه روبروش نیگاش نکنی .... صندلی رو کمی جابجا کردم تا حداقل دیگه نتونم مستقیم نیگاش کنم و کمتر تابلو بشم ...... بعضیا می گن ..اینم میشه چش چرونی ... اما من می گم این میشه رفع نیاز چشم .... خدا رو چه دیدی شاید زد و طرف مثل من بود ..... اما خداییش خیلی کم اتفاق اتفاده که گی دار من اشتباه کنه .... نه این که چشم و ابرو بیام و ضایع بازی در بیارم .... نه ...! .... اما هروقت خواستم ببینم نگاهم چه تاثیری روی مخاطب نگاهم داره .... خیلی وقتا اشتباه نکردم .... اما این بار انگار فرق داشت .... طرف استریت ( دگر جنسگرا ) بود ..... این رو از مغازله ای با دختر کنار دستش داشت می شد فهمید .... اما ... سینه ی پر مو و پهنش ..... دستهای خوش فرم و مردونه اش .... طرز لباس پوشیدنش ..... همه و همه .... انگار از تخیل من روی تن و بدن این پسر نشسه بود ..... آهی کشیدم ..... سهیل سقلمه ای به پهلوم زد ..... "چته باز ؟" ..... "هیچی "..... "هان باز یکی رو دیدی آب از لب و لوچه ات آویزون شد ؟"..... ..."نه بابا توام بیکاریاااااا... حواست به خودت باشه ".......... "نه جدا واقعا می خواییش ؟ "........ نگاهی به صورتش کردم .... نیشخند مسخره ای روی صورتش بود که حالمُ بهم زد ...... چشم از صورتش ورچیدم و لبم رو به نی لیوان نوشابه ام چسبوندم و هُرت از نوشابه ی بدون گازو ولرمش کشیدم بالا ..... سهیل خنده ی ریزی کرد ...." می شناسمت ، اگر دلت نرفته بود براش اینجوری خودت رو بیخیال نشون نمی دادی ! " ........." خب حالا می گی چی؟ دلم باهاشه !؟ خب باشه ، به تو ربطی داره ؟ " .... سهیل پاهاش رو انداخت روی هم و با فویل ساندویچش ور رفت .... "به من چه .... گفتم یه دفه هوایی نشی بری به طرف پیشنهاد بدی" .....سامان یه گاز بزرگ به ساندویچش زد ...... " نه ، اگر طرف این کاره بود که اصلا از همون اول کیو رو می داد بابا ..... !!!!" ........... سامان مچم رو گرفت و فشار داد .... "حالا برنگرد خره ..... ای وااااااااااای "......... "جناب من و شما جایی همدیگه رو دیدیم ؟ " ...... سهیل با دهان باز به جوون قد بلندی که تقریبا همقد خودم بود و روی ساعدش یه تاتوی اسلیمی بود زل زده بود ... سامان نگاهش به دست طرف روی شونه ی من میخ شده بود و من گردنم رو تا جایی که می تونستم برگردوندم ..... "جان ؟ نمی دونم... شما چی فکر می کنین؟" ..... جوون خندید ..دندونهاش برق می زد از تمیزی ..... خنده اش هم خوشگل بود و خواستنی ...باز دلم غنج رفت ...... "جمع خوبی دارین" .... سهیل و سامان انگاری که صاعقه زده باشدشون یهو از جاشون بلند شدن ..... "دوست دارین کنار ما بشینین ؟ ..... جا هست "و صندلی چهارم رو عقب کشیدن .... "این سامانه منم سهیلم این خوش تیپم مهرداده .... بفرمایین" ..... جوون بازم خندید و شونه ی من رو فشار داد ..... دیگه داشتم پس می افتادم .... دستش رو کرد توی جیب عقب شلوار جین خوش دوختش و یه کارت ویزیت رد آوورد که شماره تلفن و آدرسی روش بود و دادش به من ..... خیلی واضح و علنی !!!! ...."مرسی ..من مهمون دارم" ......... ادرس یه جایی حوالی مرکز شهر بود یه فروشگاه لوازم جانبی موبایل ... "این شماره ی منه .... دوست داشتی تماس بگیر".... مخاطبش من بودم ..... کارت رو گرفتم و اون برگشت و کنار اون دختر نشست ...... از روی شانه ام ، دوباره بهش نگاهی انداختم و این بار خندید و چشمکی زد ... سهیل و سامان هر دوشون پس افتادن.
.
.
.
.
بازوش رو زیر گردنم جابجا کرد ..... "اگر خسته شدی می خوای برش دار" ...... "نه خوبه راحت باش" ..... یهو برگشت و دهانش رو نزدیک گوشم آوورد و زمزمه کرد .... "می تونم یه چیزی ازت بخوام ؟" .... دلم هری ریخت .... دلم می خواست چیزی ازم بخواد ... یه کاری یا یه چیزی که بتونم دوست داشتنم روبهش ثابت کنم ... گرچه سامان همیشه میگه .... اینجور خوابیدنا فقط تفریحش خوبه و نه چیز دیگه! اما خُب نباید از حق گذشت که سهراب اولین کسی بود که بعد از مدتها به تورم خورده بود و هیچی کم نداشت . گفتم : "بگو ... چیزی می خواستی بگی ؟ "...... خندید ..ریز و آروم .... گوشم رو گاز گرفت ..... "میشه اون دوستت که توی فست فود کنارت نشسه بود روبهم معرفی کنی !!!!!"
.
.
"اینجور خوابیدنا فقط تفریحش خوبه و بس "..... این رو سامان وقتی از خونه ی سهراب برمیگشت توی ماشین یادآوری کرد !!!!!!

واراند – نیمه ی امرداد 1387

زبانها ...چشمها ..... ذهنها

2008-07-27T22:00:00.001-07:00

آقا یعضی وقتا از دست آدمای سطحیی که دور و برم رو گرفتن اینقده لجم میگیره که می خوام سرشون داد بکشم ........" تو بیجا می کنی پشت سر مردم حرف میزنی ...... واسه اینکه از جنس تو نیست .... واسه اینکه ادب رو رعایت می کنه ... واسه این که تو نمی تونی بفهمی که اون با بقیه فرق نداره .... فقط محدودیتهای کار در جایی مثل " اینجا " باعث شده تا اون برجسته تر از بقیه باشه و به چشم بیاد وقتی میگه : ".... سلام قربان حالتون خوبه امروز ؟ ...... سایتون کم نشه ....."
یا با کسی دست نمیده ..... چون دلش نمی خواد دست بده ...مگه زوره ؟ ........ ه
حالا نه این که خودمم ادم سطحیی نباشم .... هستم ....شاید بیشتر از دیگران هم ..... اما هیچ وقت تا کسی رو نشناختم در موردش قضاوت نمی کنم
آقایی که درموردش حرف میزنم ..... مردی میانسال هستش در حدود 50 سال ..... عرب زبانه اما اصلا لهجه نداره ..... شما اینجا نیستین اما عرب زبانها وقتی فارسی رو بدون لهجه حرف میزنن خیلی خوب صحبت می کنن ..... اون فوق لیسانس مدیریت و لیسانس زبان انگلیسی داره ..... رییس یه بخش هستش ..... گــ ی دارش ( مثل رادار) قویه .... مثلا از من خوشش میاد چون میدونه یه طور یقین که منم مثل خودش همجــ نســ گرا هستم ...... اما مثلا چشم نداره رییس من رو ببینه چون یه ادم خشکه مقدس و مذهبی و خشک مغزه که هیچی تو کتش نمیره و برای حل یه مساله ی مکانیکی هم قرآن رو باز می کنه یا از توی نهج البلاغه راه حل در میاره
........... خلاصه رفتار و کردارش خیلی مودبانه ... کلاسی ... با اجتناب از برخوردهای جدی و بحثهای کاری بغرنج هستش ..... اما همین الان .... درست همین الان ..... همکار من ..... که فکر می کردم در مورد مسایل جنسی و مسایل انسانی دیدی باز داره و می تونه همه چیز رو درک کنه ..... پشت تلفن به یکی دیگه می گفت ..... : ه اون فرم رو از کی بگیرم .....؟....... اقای عـــــ ........ زاده ؟ ...... اون اوا خــ واهره ؟.......نه بابا من رو نفرست پیش اون ..اخه کمرم دیشب خالی شده ...... !!!! ( تو رو خدا می بینین بی فرهنگی رو ؟؟؟) ...... بعدشم یه چیزی گفت که من شرمم میاد در یه جای پابلیک مثل اینجا بنویسمش ...... خلاصه هنوز از لگد زدن به قلبم راهیی پیدا نکردم باید گوشهام رو هم گل بگیرم ..... ذهنم رو هم از جایی که هستم دور کنم ..... و هزار تا کار دیگه بکنم ..شاید تونستم عادی باشم ..عصبانی نباشم ...... و ... و..... و .ه
کاش سایمون توی سرزمین نقاشیا واقعیت داشت .... اون وقت تمام ادما رو پاک میکردم جاش ادمایی با زبانها ...چشمها ..... ذهنها ی مثبت می کشیدم ...کاش

عکس : بی ربط
دلتگی های واراند – هفتم امرداد ماه 1387 ساعت 8:30 صبح

سعی می کنم ..... اما نمی توانم

2008-07-25T21:18:00.000-07:00

سعی می کنم

آرام باشم

حسود نباشم

عصبانی نباشم

اما

نمیشود!

من بازیگرخوبی نمی شوم.

اگر به کلاس سمندریان بروم....هم !

واراند _ _ _ اوایل اَمُرداد87

عدم آینده نگری اســ لام... و ایــ مانی که دست آویز قرار میگیرد!

2008-07-19T19:05:00.000-07:00

چند روز قبل یک فیلم مستند به اسم تولد دیدم ، که در مورد چند نفر ترانســ کشــ وال در ایران ساخته شده ..... موضوعی که می خوام مطرح کنم ..... تغیـــ یر جنســـ یت اونها نیست که اون رو در موقع مناسب بهش می پردازم ، موضوعی که توجه من رو جلب کرد .... ادعای آینده نگری کتــ ب آسمانی!؟ پیروان ادیان اســ لام و یهودیــ ت است.
خیلی از روشنفکران سکولار عقیده دارن که اسلام کپی بی نقص یهودیــ ت هستش و خیلی از تابوها ...حرامها و ممنوعها و حلالها در یهودیت در اسلام هم وجود داره .... مثل عدم ارتقا زنـــ ان به مدارج روحانی بالا ..... عدم قرارگرفن زنــ ان در مکانهای مذهبی کنار مردان ..... ممنوعیت شـــ راب ... و خیلی چیزای دیگه الان حضور ذهن ندارم ، و پیروان این دو دین عقده ای راسخ دارن که کتاب مقدسشون بلا فصل از جانب خدایی که در یهود به یهوه معروفه و در اســ لام به الـــ له ...... به پیامبر این دو دین نازل شده .... در حالی که یپروان منعطفتر مسیحیت هیچ گاه چنین ادعا هایی نداشتند .... به هر حال بحثم در مورد حقانیت ادیان نیست چون من اصولا انسانی مذهبی نیستم ..... موضوعی که می خوام در موردش توجهتون رو جلب کنم همون آینده نگری این دو دین هستش .... بخصوص اســ لام.... خب آقایی در این فیلم مستند مورد مصاحبه قرار می گیرند که روحانی هستن و موضع تز دکترای ایشون ترانســ کشــ والها هستند ... ایشون می گند که در اسلام هر چیزی که ممنوع و حرامه و گناهه یا جایز و مباح و مشروع و حلاله ، در قرآن و احادیث و نص صریح پیامبر و سخنان امامان شیــ عه اومده و اونها مورد قبولند ...... مثلا شرابـــ خواری ممنوعه ... همجـــ نسبازی ( شو ما بخونید همجنســـ گرایی ) ممنوعه!.... زنــ ا و این چیزا ..... ممنوعه ... اینها در قران و احادیث امده اما چون در مورد ترانســـ کــ شوالها و تغییر جنسیت موضوعی مطرح نشده بوده پس اقای خمینی اون رو بررسی کردن و بعد اجازه دادن از نظر شرعی که این کار ( تغییرجنـــ سیت ترانسها ) انجام بگیره و بعد از سی سال از گذشت اون ایران بشه بهشت تغییر جنسیت ترانــ سکــ شوالها و سالانه چندین صد تا تغییر چنســـ یت انجام بگیره !!!!
خب سوالی که مطرح میشه اینه : اگر دین مبین اســـ لام ..... آینده نگری داشته ..اگر هر چیزی در کتاب مقدس این دین مطرح شده و در موردش قصه و داستان و آیه و حدیثی اومده چرا در مورد ترانســـ کشوالی هیچی نیست ؟ چرا ممنوعش نکردن ؟ چرا ؟
شاید بشه گفت که چون اون زمان محمد اصلا از این چنین پدیده ای خبر نداشت .... اما موضوعات انسانی دیگه ای که ربط مستقیم به جنسیت و عواطف انسانی داشته رو، به خاطر منافع سیاسی و حکومتی و به تقلید از یهودیان که دینی سخت و خشن نسبت به مسیحیت است ، ممنوع کرد و حرام دونست
لازمه که در مورد ترانسکشـــ والی واقعی توضیح مختصری بدم :
درصد خیلی کمی ازانسانهای که بدنیا میان ... ترانسکـــ شوال واقعی بدنیا میان .... یعنی با اندام ظاهری زنـــ انه اما الت تناســـ لی مردانه و برعکس آن مردانی با اندام ظاهری مردانه حتی ریش و سبیل ، گاهی با الت تناســـ لی بسیار کوچک مردانه در خارج بدنشون و تخم دان در داخل بدن و یا حتی با الــ ت تناســ لی زنـــ انه .... اما این دسته از انسانها بسیار اندکند که با یک عمل جراحی به جنسیـــ ت واقعیشان در می آیند .... این افراد در روزگاران گذشته جزو افراد برتر جامعه محسوب می شند و دو جنــ سه های واقعی نامیده میشنوند.
در گذشته در معابد ...مهرابه ها ...... و نیایشگاه ها به عنوان کاهن و کاهن و جادوگر قبیله مورد تقدیس قرار میگرفتند و انسانهایی مقدس شناخته می شدند ... در حالی که شاید بیشتر کسانی که امروز برای تغییر جنـــ سیت اقدام می کنند ترانســ کشــ والهای کاذب باشند که شرح اون در اینجا نمی گنجه
.
اما شاید در روزگار تدوین تورات و جمع اوری قرآن این افراد از قلم افتادند و نا دیده گرفته شدند که در تــ ورات و قــ رآن در موردشون سخنی نیامده و فقط در مورد زنـــ ان و مردان همجــ نس باز و زنــ ا و کار و غیره حکم صادر شده !!
.
به هر صورت با دیدن این فیلم مستند از عدم اینده نگری مکاتب اســـ لام و یهــ ود اطمینان پیدا کردم
و البته در همین کشور بحران زده ی مذهب پیشه ی دیکتـــ اتورنشین ! ( مثل دوک نشین )! مرد و زنی که درتلاش برای تغییر جنســـ یت هستن و مراحل اولیه را انجام داده اند با داشتن یه گواهی کاغذی از پزشکی قانونی حتی اگر با لباس جنـــ س مخالف ( که پوشیدنش در ملاعام در ایران جرم محسوب میشه ) دستگیر بشن به خاطر مشــ روع شمرده شدن تغییر جنسیت در ایران ! مورد تعدی قرار نمی گیرد اما .... اگر همجنســـ گرای زن یا مردی ، تنها به داشتن رابطه با همجــ نســ ش مورد ظن قرار بگیرد ...... خدا می دونه چه بلایی سرش میارن !!
بینید داشتن یه کلاه شرعی که سی ساله در کشورمون مد روز هستش چقدر در قانونی جلوه دادن موضوعی موثر واقع میشه !!!
پیشنهاد میکنم این فیلم مستند رو اگر اینترنت پر سرعت دارین از سایت پرشین هاب دانلود کنین و ببینید و اگر دیدین نظرت رو در این مورد بگین

وارانــ د – تیرماه 1384

دور دستهای نزدیک

2008-07-11T18:56:00.000-07:00

این روزها

در دوردست ترین جایی هستم

که فکرش را بکنی ،

و دور دستها را

از نزدیک می بینم.

فکر می کنم :" نجات پیدا کرده ام !"
.
این روزها

نزدیکی های جایی

که قلبم را جا گذاشته ام

".......یعنی: دوردستهای دیروز"

اما

کسی را می بینم

که می خندد

و می گوید :

می خواهی راهب بشی ؟
.
.
مادرم را می گویم !

واراند _____26 خرداد 87

An adventure in taxi

2008-07-07T20:18:00.000-07:00

یادتون میاد چند ماه قبل احـ مـــ دی نژاد یه سوتی وحشتناک در دانشگاه کلمبیا داد..... ماجرا رو همه تون کم و بیش می دونین ..... عصر فردای روزی که احـ مـــ دی نژاد سوتی رو تحویل مردم دنیا داد و باعث مضحکه شدنش در خاص و عام شد ، اتفاقی برای من افتاد که خیلی جالب بود .... .... امروز می خوام اون خاطره رو با شما شریک بشم .
.....................................................................
"لطف می کنین شیشه رو کمی پایین بکشین ؟ ".....
مسافر سمت راستی ، زنــ ی است میان سال ، آنقدر لباس پوشیده که ، احساس گرما می کنم و تصور می کنم تمام لباسهای زیر او خیس شده ! پشت چشمی نازک می کند و کمی شیشه را پایین میکشد.
مسافر سمت چپی پسر جوان خوشپوشی است ، عینک بزرگی به چشم دارد و کیف قهوه ایش را روی پایش گذاشته . صندلی جلو مرد جوانی که به نظر سی و چند ساله می رسد نشسته و دایم به ساعتش نگاه می کند .
راننده ، از گرمی هوا می گوید و این که چقدر لوازم یدکی گران است و دیروز سیب زمینی را کیلویی 400 تومان خریده و خیلی چیزهای دیگر که سر در نمیارم . رادیوی تاکسی روی رادیو فردا تنظیم شده . ترانه ای که از رادیو پخش میشد ، قطع شد ، اخبار با صدای آشنای گوینده ی خبرها شروع شد..... اولین خبر در مورد سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیاست.
صدای احـ مـــ دی نژاد: " در ایران هــ مـــ جــ نــ س باز ( یا هـــ مـــ جـــ نــ ســـگـــ را !!( نداریم ...به صورتی که در کشور شما هست ! "..... صدای خنده ی حاضرین ......" همچین چیزی اصلا در کشور ما وجود نداره ! ....... و بعد : در ایران زندانی ســ یــ اســ ی نداریم ".... صدای هم همه ی حضار ! ..... راننده ، صدای رادیو را کم می کنه ، زنی که کنار من نشسته ، کرایه اش را می دهد و پیاده میشود ، کمی جابجا می شوم و از کنار پسر بغل دستم دور می شوم .
راننده ، لبخند کجی می زند ....
" این خارجیا هم شاســ کولـــ ن هاااااا !!! آخه شما رو چه به این که توی این مملکت چی می گذره .... مردم نون ندارن بخورن دنبال یه مشت بچه کـــ......ــی ! راه افتادین ؟ ؟؟؟؟ خوب معلومه که توی ایران اونجوری نیستن............. یه مشت اُبــــ....... ای توی پارکا و بازار راه می رن و دنبال مشترین ! .... حالا اونا دنبال اینن که چرا حقوق اینا رعایت نمیشه ..! جل الخالق ! مردم نون ندارن بخورن ..... راس می کین بیایین مملکتُ از این گُهی که بهش زدن در بیارین"
...... چشمهام از شنیدن حرفهاش گرد شد .... نا خود آگاه برمیگردم و به پسر کنار دستم نگاه میکنم ..... در یک لحظه هر دو به هم نگاه می کردیم .... از پشت عینک بزرگش چشمهایش پیدا نیست .... مردک انگاری منتظر بود تا خانوم محترمی که ممکنه گوشهاش ار شنیدن لیــ چــ ارهای او به خارش بیوفته پیاده بشه تا اظهار نظرهای کارشناسانه اش رو به خورد ماها بده ......! احساس میکنم گونه هام داغ شده ..... راه گلویم بسته شده ! ..... نفهمیدم چیزی گفتم یا نه ........... اما راننده توی آیینه ی جلو نگاهی میاندازه ....
" پیاده می شی؟"
" نه !".....
سرفه ای میکنم .....
" می گم که .... اینایی که میگین ... کجاها هستن ؟ "
" کیا ؟" ....
پسر کنار دستم نگاهی دیگر به من انداخت و مسافر جلویی برگشت تا از گوشه ی چشم من رو نگاه کنه اما نتونست ، چون من درست پشت سرش هستم ! آب دهانم رو قورت می دهم ....
" همینایی که می گین توی پارکا و بازار دنبال مشترین ...... ؟
" آهان ...همین ابـــ...... ای ها رو می گی ؟ خوب اگر دنبالشون باشی پیداشون می کنی ...! چرا می پرسی ؟ "
" آخه برام جالبه ..... شما رادیو فردا گوش می دین ..... به نظرهم نمیاد که مذهــ بـــ ی باشین و یا موافق نــ ظـــ ام ! اما به راحتی در مورد مردمی که نمیشناسین حرف میزنین" ....
راننده دوباره توی آیینه نگاهی انداخت ..... به نظرمی رسید که دوست داشت ببینه کسی که اینطور او را زیر سوال می برد کیه ... گرچه او اصلا کسی نبود که زیر سوال بره ! ...به مقصد نزدیک شدیم ..... کرایه ام رو بهش دادم ..... از تاکسی اش پیاده شدم ..... خم شدم و از پنجره ی جلوی تاکسی اش خیره به چشمهاش نگاه کردم ....
" اونایی که دربارشون حرف میزدی و احــ مـــ دی نژاد هم میگه وجود ندارن ..... اونایی نیستن که تو می شناسیشون ..... یکی از اونا منم جناب و فکر می کنم تو حتی نمی دونی جریان سر چی بوده ! "
بقیه ی پولم را از دستش قاپ زدم واز بین تاکسی و مسافرکشهایی که در هم پیچیده بودند به پیاده رو می رم ...... از بالای شانه به او نگاه می کنم که از تاکسی اش پیاده شده و خیره به من نگاه می کنه ..... صداهای عجیب و غریب در گوشم می پیچه و ذهنم پر می شود از هم همه ای مهیب ، توهــ ینها و کلمات رکــ یکــ ی که هر روز می شنوم ... توهینهایی که اگر گردونه ی دنیا جور دیگر چرخیده بود و امروز در میان منجلاب مذهــ بــ یون افراطی و فرهنگ غلط مردمی که تعاریف را نمی دانند ، غوطه نمی خوردیم ..... شاید ..... کمتر می شنیدیم ..... کنار روزنامه فروشیــ ی که مشتری اش هستم می ایستم ..... شماره ی جدید ایران آذین روی پشخوانش بود .... برداشتمش و برگش زدم ....." منم ایران آذین رو ارشیو می کنم ... شما هم دوستش دارین ؟"
کنار من ، پسری با کیف قهوه ای کج روی شانه و عینک آفتابی بزرگ ایستاده و روزنامه ای دستش است .... نگاهم به عینک بزرگش خیره می ماند ...لبخندی می زند
".منم مثل توام ... همونهایی که وجودشون انکار میشه "
" از آشناییت خوشبختم"
پول مجله رو به روزنامه فروش میدم ....... کنار هم قدم میزنیم ..... یک دوست جدید ! یک هــ مــ وســ کشـــ وال دیگه ! به این فکر می کنم که در این شهر بزرگ .... چند نفر هستند که نمی توانند بگند که مورد سانــ سور قرار گرفته و می گیرند و نمی خواهند که با کلماتی که چند دقیقه ی قبل شنیدم تعریف بشند ..... . و نتیجه این بود که ...... چاره ای نیست ...فعلا چاره ای نیست ! ..... شاید اگر به مقصد نمی رسیدیم هیچ گاه به راننده ی آن تاکسی نمی گفتم که من هم هــ مــ جـــ نســـ گــ را هستم .... اما فرصت بود ........ گفتم ............ و رفتم......... تا هــ ومــ وفـــ وبیـــ ای معلق در فضا ، به اعترافم نچسبه !

قندیل بی توقع

2008-07-06T02:23:00.000-07:00

دلم یه قندیل بزرگ می خواد ، یه قندیل بزرگ ، که توی بغل جا بشه ..... بشه بغلش کردُ ...بعد ..... جای دستها ، پاها و لبهای من از گرمای تنم ..... فرو بره توی قندیل بزرگ .... یه حجم دلپذیر بشه ..... گرچه سرده ... اما منُ بغل می کنه.. ..بدون تکلف ...بدون اعتراض ...بدون توقع ..... اونم مثل آغوش همه ی آدما آب میشه و میره به خاطره ها .... اما حداقلش اینه که ، فرو رفتگی ها و برآمدگی های همُ پر می کنیم .... فرورفتگی ها و برآمدگی های ذهنمون و تنمون ..... یه قندیل بزرگ .... که هیچ توقعی نداره .... جز محبتی که بهش نثار میشه ....!

داستانکی متقاطع در چند پرده (part 2 )

2008-06-27T10:13:00.000-07:00

مرد درشت انــ دام نــ یـــ مه بــ رهـــ نـــه ، دستش را پیش برد و دست دخترک را گرفت ، سعی کرد بهش بفهماند که چقدر دوستش دارد ، اما دخترک دستش را پس کشید ، از بوی بــ دنـــ ش ، از برق چشمانش و از انــ دام درشتش چندشش می شد و وحشت می کرد ، مرد اما، چشمهایش از اشک پر شد ، می خواست توضیح بده ، اما ، دخـــ ترک بدون مقدمه بلند شد ، کیفش را از پشتی صندلی برداشت ، در آستانه ی در تامل کرد ، برگشت و به مردی که احساس می کرد نباید پدرش می بود ، نگاه کرد ، واژه ی نباید ! در ذهنش چرخید و لبخند کجی بر لبش آورد ، چطور می توانست پدرش را انتخاب کند ، مردی که یک همــ جنـــ سگـــرا بود ! ..... دلش غنج رفت که مثل بچگی هاش صلیب طلای آویخته به گردن او ، روی سینه ی پر موی پدر- که دیگر خاکستری شده بود - را با لبهاش بگیرد و او ، وارونه اش کند به خاطر شیطنتهای بچگی ، اما او دیگر بچه نبود ... حقیقتی که او دیده بود تلخ و گزنده بود .... اما بعد از سالهایی که مادرش رفته بود و دلیلش را هیچ وقت نگفته بود ... پدر - کسی که دیگر یک مرد هـــ مــ جنــ سگـــ را بود- از مادری مهربانتر بود ... شاید باید فراموش می کرد و ..... اما .......ولی... !!!!
دستگیره را چرخاند ..... باز برگشت و به مرد نگاه کرد ... مرد چهره اش را با دل دستهاش پوشانده بود و شانه هاش می لرزید ...... دخترک ...اما ..شتابان برگشت و موهای مجعد و خاکستری مرد را در آغوش گرفت ...... مرد دستهای دخترک را در دستهاش گرفت ... به چشمهای خیسش نگاه کرد ....
"من رو به خاطر چیزی که هستم دور ننداز ..... ! "
.
.
زن پشت میز آشپزخانه نشست سیگاری روشن کرد ... جرعه ای از قهوه اش نوشید .... لپ تاپش را باز کرد و وارد میل باکسش شد .... ایمیل اول را با خوشحالی باز کرد ... تنها یکی دو ساعت از ارسالش می کذشت
: " سلام مامان ..... خوبی؟ اینجا هوا گرمتر شده و روزا بلند تر !... هوای خارج شما چطوره ؟ شنیدم لندن هنوزم هوا سرده ! .... بگذریم ..... چند روز پیش با بابا به اولین جایی که تو رو دیده بود رفتیم ... هیچ وقت بهم نگفته بودی که تو ازش خواستگاری کردی !...... بابا هیچ وقت دروغ نمیگه ) وینک ) ! مطمئنم تو این کار رو کردی !.. به هر حال خیلی خوش گذشت و ما کلی به اون روزا خندیدیم ( اسمایل) ..... راسی همین روزا پدر می خواد بره به مسافرت .... .... البته من تنها نیسم ... میرم پیش ماما بزرگ ...... نگران نشی هاااااااا........ الان چن وقته که می خوام چیزی رو ازت بپرسم .... اما روم نمیشه .... میشه دلیل جداییت رو بهم بگی ؟ هیچ وقت نگفتی چرا از بابا جدا شدی ...... فکر نمی کنم بابا مردی باشه که اذیتت کرده باشه ......گرچه ، من یه حقیقت بزرگ رو در مورد اون کشف کردم ..... –
زن چشمهاش را تنگ کرد .... به روزی که صدای آن پسر جوان را اتاق خوابــ شان شنیده بود فکر کرد
"فکر می کنم تو می دونستی ... گرچه بابا هیچ وقت نگفته که تو می دونستی ...اما من حدس می زنم که می دونستی ، بابا یه هـــ مــ جنــ سگـــ را هست ! ..... تو این رو می دونستی ؟ "
می دونستم
" اما ما این مشکل رو حل کردیم .... اون الان یه پارتـــ نـــ ر داره .... خودش میگه سالهاست که اون رو مخفی کرده ... تا من دیدمش . فکر کن ! الان می خوان با هم برن مسافرت و ........ –
مرد دستش را روی شانه ی زن گذاشت .
"گریه می کنی ؟"
زن لپ تاپش را بست و از پشت میز بلند شد"
.... قهوه می خوری ؟ "
مرد دستش را دور کمر زن حــــ لقـــ ــه کرد و لبهاش را کنار گوشش برد ، بوی خوش کرم اصلاح مرد به مشامش رسید .... – هنوزم مث سالهای قبل خوش بو و مرتبه - ....مرد گوش زن را بوســـ ید
" دلت واسه دخترت تنگ شده ؟ "
.
.
زنــ ی که قدی بلند ، اندامی استخوانی و لکه ای مادر زاد روی شانه ی چپش داشت ، سعی کرد به دخترکی که برای امتحان لباس نیمه آماده اش ، برهـــ نه میشد ، نگاه نکند ..... دخترک – شرمــ گین - .، برگشت ، پشتش را به او کرد و سوتینش را باز کرد .... زن خیره به کمر خوش فرم دخترک چشم دوخت ..... سوزن در انگشــ تــ ش فرو رفت و قطره ی کوچک خون روی انگشتش ظاهر شد ....- آه !..- انگشتش را در دهان گذاشت و خون را مکید ..... دخترک لباس نیمه اماده به تن جلوی او ایستاد و دور خود چرخید .... زن ، کوکهای لباس را کامل کرد و آن را روی انــــ دام او صاف و صوف کرد ، ...... دخترک به او نگاه می کرد و متعجب از این که چرا هیچ گاه این خانم خوش لباس و برازنده آرایشی روی صورتش ندارد – دلم می خواست بدونم چطور موهای به این صافی رو اینقدر کوتاه می کنه ؟؟!! - پرده ای که اتاق امتحان لباس را از خیاط خانه جدا می کرد کنار رفت و زنی که در اواسط سالهای سی بود و انـــ دامــ ی فـــ ربه داشت داخل شد ، زنی که لکه ای مادر زاد روی شانه داشت ، برگشت و به او لبخندی زد ... لبخندش ناخوداگاه و از روی دست پاچگی بود ... زن جوانترچشمــ کی به او زد ..... – باز داشت چشم چــ رونی می کرد ! – دستی به کپل زن بلند قد زد و تلفن همراه دخترک را دستش داد....." خیلی زنگ خورد ....فکر کنم کسی کار مهمی داره باهات ."... دخترک شماره های ورودی را نگاهی انداخت .... خندید ... ای بی تحمل !
" الو ، سلام بابا ... آره من کارم تمامه ! زود میام پایین ....!" ...
دخترک لباسش را پوشید ، شالش را بی دقت روی سرش انداخت .... تشکر کرد و از در خارج شد .
جلوی ساختمان .... مرد درشت انــ دام ... تکیه داده به اتوموبیلش ایستاده بود ... دخترک از در خارج شد.. به گردن مرد آویخت و گونه اش رابوسید .
" خیلی دیر که نشد ؟ این خانومه خیلی یواش یواش کار می کنه ..... ! "
مرد در دل خندید ... مرد جوانی که بسیار خوش پوش و جذاب بود ، روی صندلی جلو نشسته بود ..... دخترک سرخ شد .... هنوز به این که پدرش را با مرد دیگری ببیند عادت نکرده بود .. "اما چه میشه کرد ! ؟!..". دخترک لبخند زد و روی صندلی عقب اتوموبیل نشست .
زن بلند قد به اتاق دیگر رفت ..... مسکنی خورد ..... و روی رانـــ های گوشت الود زن جوانتر نشست .، بوسه ای بر لبهای سرخ او گذاشت و دستش را دور گردن او حلقه کرد ... زن جوانتر لبخندی زد – مثل همیشه فراموش می کرد چشم چرانی های او را ! –
"می دونی که چقدر دوستت دارم ....؟"
زن جوانتر سرش را عقب دادو بلند خندید .....
"یادته چقدر دوست داشتی موهات رو کوتاه کنی ؟ .... حالا مال تو کوتاهه ..اما نمیذاری مال من کوتاه باشه ... خیلی بد جنسی !!!! "
.
.
"آدمها بدون این که بخوان ممکنه چیزایی باشن که به مذاق دیگران خوش نیاد ... ممکنه رازهایی داشته باشن که هیچ وقت به زبون نیارن ... ممکنه از چیزی که هستن احساس بدی داشته باشن ... بعد هی سعی کنن درستش کنن اما چون توی تار و پودشونه هیچ وقت درست نشه ..ممکنه راه رو اشتباه برن .... اما یه روز می فهمن که نباید جوری که دیگران می خواستن رفتار کنن .... ممکنه دیر شده باشه و فرصتهای خوب زندگی رو از دست داده باشن ... اما اگر خوش شانس باشن و زود فهمیده باشن که از زندگیشون چی می خوان و چه روشی رو باید انتخاب کنن تا زندگی بهتری داشته باشن ..زندگیی که در اون حق کسی رو ازش نگیرن ...برای عاشق شدن ...عشق ورزی کردن .... و چیزای دیگه ..!.. می تونن احساس خوش بختی کنن ..... ادما به نظر من خیلی پیچیده نیستن ... ما به اونها شبیه یه پازل نیگاه می کنیم .... پازلی که بیشتر وقتا خودمون نمی خواییم درست بچینیمش ...! در حالی که ادما باید حق داشته باشن اون چیزی که می خوان و باید ، باشند خیلی وقتا لازم نیس ادما واسه اونچه که هستن دلیلی بیارن و خودشون رو توجیه کنن .... هـــ مــ جنــ سگـــ را یی بابا چیزی نیست که به من و تو مربوط باشه .... تو فقط دوست پسر من هستی ..... اما از این به بعد بودی !... چون دیگه نمی خوام ببینمت ! هر کسی حق داره اونطور که می خواد زندگی کنه ... اینا چیزاییه که من سالهاست می دونم اما تویی که ادعا می کنی همه چیز می دونی برای کسی که سنی ازش گذشته و خوب و بد زندگیش رو می دونه حق زندگی قائل نیستی ... برام مهم نیست از کی و کجا شنیدی که بابای من هـــ مــ جنــ سگـــ را ست ....! ترجیح می دم با پدری که دونسته از زندگیش چی می خواد زندگی کنم تا توئی که واسه ادما حق انتخاب قائل نیستی !...... "
دخــ تـــ ر جوان .... تلفن را قطع کرد ..... موهای مشکی اش را از روی صورتش کنار زد .... اشکهای روی گونه اش را پاک کرد و نفس عمیقی کشید ..... مرد درشت اندام با احتیاط کنار او نشست و دستش را دور شانه اش حلقه کرد ... دخــ تـــ ر سرش را روی شانه ی او گذاشت و اشک ریخت .....مرد برای بار اول در زندگی احساس کرد که موجودی زاید است ... دخــ تـــ ر اما انگار که ذهن مرد را خوانده باشه .... به چشمهای او نگاه کرد ....
" بابا ... این رو بدون من بهت افتخار می کنم .... تو هیچ کسری از هیچ مــ ردی نداری ... شاید اشتباه کردی با ازدواجت ... اما تقصیر تو که نبود ... بود ؟ .. تو هیچ وقت پدر بدی نبودی و نیستی .... و همیشه باعث افتخار منی ... و هیچ وقت از بودن با تو و این که پدرم تو هستی سرافکنده نیستم ! "
واراند 1386

داستانکی متقاطع در چند پرده ( Part 1)

2008-06-16T18:50:00.000-07:00

اگه یه بـ وس دیگه بدی .... تمومش می کنم " .... صورتش را جلو برد و بـ وسه ی صدا داری از لبهای او گرفت ......مرد دشت اندام ، تن عرق کرده اش را روی ملافه های لک شده انداخت ..... هم آغوشش روی سینه اش خم شد و سرش را روی سینه ی پر مو ، گرم و خیسش گذاشت . سردی صلیب طلایی که به گردن مرد بود گونه اش را قلقلک داد ... عاشق این بود که درخشش طلا را بین موهای پر پشت سینه ی ورزیده و پهن او نگاه کنه ! صدای نفسهاش را همیشه دوست داشت. هیچ چیزی مثل نفسها و صدای منظم قلب او باعث آرامشش نمیشد. دستش را حلقه کرد دور بدن گوشت آلود و پر موی مرد. ...... مرد دستش را لابلای موهای مجعد و تاب دار او فرو برد. لبهاش را با زبانش خیس کرد . صورتش رو دوباره جلو بردُ از لبهاش بوسه ی دیگری گرفت. چانه ی ظریف پسر را میان دست بزرگش گرفت و به چشمهای او خیره شد . "دلم می خواد تا ابد با هم باشیم .... کاش زودتر پیدات می کردم ! " .... و این جمله ی اخر را واقعا از ته دل می گفت !
.
.
زن روی پا تختی خم شد و سیگارش را توی زیر سیگاری خاموش کرد . دستی به گردن و شانه اش کشید و رطوبت لبهای مرد را روی گردنش حس کرد. لبخندی زد. به طرف مرد برگشت که پشتش را کرده به او و با تلفنش ور می رفت . زن خودش را چسباند به کمر مرد . سینه هاش تیر کشید اما فشار را بیشتر کرد تا مرد تلفنش را رها کرد. چرخید و زن را در آغوش گرفت . زن جوان صورت اصلاح شده و خوش بوی مرد را به صورتش چسباند، دهانش را نزدیک گوشش برد و زمزمه کرد : "هیچ وقت همچین آغوشی رو تجربه نکرده بودم ".
.
.
زنی که روی شانه ی چپش لکه ای مادر زاد داشت روی آرنج لم داد و به دختری که اندامش کمی فربه بود و سینه هایی گرد و سفت ، و کپلی خوش تراش داشت ، با علاقه نگاه کرد ، دختر جوان خندید . زن ، موهای کوتاه دختر را نوازش کرد و دهان باز دختر را بوسید . بوسه اش روی دندانهای درشت و زیبای او نشست. زن ، همیشه دلش می خواست موهایی به کوتاهی موهای دختر داشته باشد اما ....... ! روی دختر که دستهایش را صلیب کرده بود پشت گردنش خم شد و صورتش را در گودی گردن او پنهان کرد . دختر انگشتهای کوتاه و تپلش را در موهای رنگ شده ی پر پشت زن کشید. " هیچی نمی تونه تو رو از من جدا کنه .... هیچی ....! "
.
.
مرد درشت اندام ، یقه ی پیراهنش راباز کرده بود و سینه ی پهن و مو آلودش را نمایش می داد . زن میز شام را می چید که چشمش به صلیب طلا خورده بود اما به روی او نیاورد. تلفن در جیب لباس خانه اش تکانی خورد . اس ام اس ! ... به میز شام نگاهی انداخت ...." آه .... بازم فراموش کردم بطری اب رو بیارم " .... و از پشت میز بلند شد ........ اس ام اس از مردی بود که همان روز با او هم آغوش شده بود ...... مردی که آغوشش از سینه ی پهن و پر موی همسرش گرمتر بود ....... و صورتش بوی خوبی می داد ! ..... : "عزیزم من و .... داریم اماده میشیم تا به مهمانی اقای ..... ای کاش تو کنارم بودی ...." زن اهی از سرخوشی کشید و تلفنش را در جیب لباس خانه اش گذاشت .
.
.
.
مرد دکمه ارسال تلفنش را فشار داد و لبخند روشنی روی صورتش نشست .... " می تونی زیپ لباسمُ ببندی ؟" .... مرد دستی به کمر برهنه ی زن کشید.زنی که لکه ای مادر زاد روی شانه ی چپش داشت و هیچ وقت سعی نمی کرد پنهــان اش کند ، با لمس دست مرد ، پره هــای بینی اش لرزید و چشمهاش رو بست تا خاطره ی همبستری با دختری که اندامی فربه داشت را تداعی کند ، مرد به پوست صاف و سبزه ی زن چشــــم دوخت و زیپ لباس دو کولته ی همسرش را که تا میان کتفهاش میرسید بـــالا کــــشید ، عطرهای همسرش تند و تحریک کننده بود اما نه آنقدر که خاطره ی عطر ملایم و سبک زنی که امروز در آغوش کشیده بود را پاک کنه !ه
واراند – آخرین روز از دی ماه 1386

از یاد رفتگی

2008-06-14T20:47:00.000-07:00

آدمها عاشق می شوند.
اما بلد نیستند نگاهش دارند.
آن را ، از قصد دور می اندازند.
بعد
دنیا را می چرخند و می چرخند و می چرخند ...

و در انتها

آن را – عشق را – در لابلای دورریختنی ها

زیـر پلــه ها

بالای گنجه ها

و میان روزنامه های کهنه پیدا می کنند

آه .. اما..... خیلی دیر .. خیلی دیر ...

واراند – یک چهارشنبه ی خاکستری و لاغر

آلزایمر !

2008-06-13T21:19:00.000-07:00

فکر می کنم آلزایمر گرفتم !
حالا فعلش رو نمی دونم درست می گم یا نه !
.
دچار آلزایمر شدم ... یا این که آلزایمر گرفتم !
.
بیخیال... حالا مهم اینه که به این نتیجه رسیدم !.... آره دیگه نشونه های کهولت کم کم پیدا میشن .!
نیستش که سنم داره بالا میره .....! هی فراموش می کنم کی به کیه و چی به چیه !
فراموشی .... وووووووووووووای خدای من !
دیروز وقتی رسیدم به آپارتمانم ..... برق قطع بود به تبع قدوم مبارک آقای احمدی نژاد یا به قول جمشید چارلنگی مجری تفسیر خبر صدای آمریکا ..دکتر احمدی نژاد ..... .. آب هم قطع بود !
چرا ؟ خب سوال نداره...... چون پمپهایی که برای فرستادن آب به طبقات بالای ساختمان استفاده میشه با برق کار می کنه ..... نمی دونستین ؟ اشکالی نداره .... مطالعتون کمه !
باید بگم علاوه بر همه ی اینها .... خاکی که از آسمون میباره هم نورعلی نور بود !
یعنی چی ؟ خب جونم واستون بگه که بین ایران و عربستان و عراق یه صحرای بزرگ هستش .... به برکت حکومت مبتکر .... خلاق .... عدالت گستر و عادل پرور ما ..... نه این که خشکسالی بی داد می کنه .... پوشش گیاهی این صحرا که به صحرای عرعر معروفه در جنوب .... از بین رفته .... اینه که وقتی یه نسیم کوچولو میاد همچین گرد و خاک بپا می کنه که باید همه ی درز و دورز و سوراخ موراخای خودت و جاهای دیگه رو کیپ کنی ...مبادا پر از خاک بشه ..... خلاصه یه آسمون قهوه ای خوشگل هر از گاهی واسمون می سازه اقای خداوندگار که نگو ....!
روزای اول که طوفان خاک به پا میشد از خونه و اداره بیرون نمی رفتم .... اگرم می خواستم برم از ماسک استفاده می کردم ..... اما وقتی مدت روزهای غبار آلود و پر گرد و خاک و قهوه ای رنگ ( اونم از بدترین درجه ی رنگ !!!) بطولانی تر شد ...ماسک هم جای خودش رو توی کشوی کمد و میز کارم باز کرد و دیگه ماسک به صورتم نزدم .. فکر کنین ...... توی گرمای بالای 40 درجه ..... و هوای خاک الود ... یه چیز اضافی هم روی صورتت باشه ... و نفس کشیدن رو برات زجر اور کنه ..... خب منم عطاش رو به لقاش بخشیدم !
شپلوتکـا روی صندلی کنار پیشخوان نشسته بود ویه ماسک نمدی روی صورتش بود .... تا در رو با چشم ابرو فریاد زد که در رو ببیند .... بعدشم قهر کرد ورفت توی کمد لباسها !
بگذریم !
به هر حال ..آب نبود .... برق هم نبود .... آپارتمان فسقلی انگار که کوره پز خونه باشه ..داغِ داغ بود ..... لباسم رو درآووردم و روی تخت دراز کشیدم .... انگشتم رو روی پاتختی کشیدم .... خدا بدور ! ... یه وجب خاک همه جا نشسته بود !... احساس کردم مشامم از بوی خاک پر شده ..... آهی کشیدم ... همین دیروز همه جا رو دستمال کشیده بودم ..انگار نه انگار ...... دستهام رو صلیب کردم پشت گردنم ..... داشتم فکر می کردم به گندی هوا .... به بد طعمی آب .... به این که قسطهام عقب افتاده ..... به این که مامانم داره چیکار می کنه .... به این که شام چی درست کنم ..... نفهمیدم کی خوابم برد!
خب این یه نمونه از حواس پرتیه دیگه ...وقتی نفهمی کی خوابت میبره یعنی ..حواست پرته ! .... شاید بشه گفت از گرما بی حس شدم که خوابم برد ..... . اما یهو مث صاعقه زده ها بیدار شدم ..... گردنم خیس خیس بود و ملافه ی زیر بدنم ...از اون نمناکتر ... انگار یه بچه ی سه چار ساله روش بلانسبت شما جیش کرده باشه.
بیدار شدم ... برق وصل شده بود و به طبع اون آب هم ! خوشحال شدم .... اما زیاد طول نکشید ..... به کولر نگاهی انداختم ..... دریچه ی اون پر از گرد و غبار بود .... باور کنین هر هفته تمیزش می کنم .... دریچه و فیلتر روبرداشتم ....روی پره های رادیاتور اون پر از پرز فرش و خاک بود ... ... فیلتر رو برداشتم بردم توی حمام و شستم ..خشک کردم و برگشتم ..... صندلهام رو جا گذاشتم .... اینم یکی دیگه از فراموشکاری هام ...... پاهام خیس بود .... .... فیلتر رو گذاشتم روی رادیاتور و دریچه رو نصب کردم ..... یادم افتاد رادیاتور رو تمیز نکردم .... همچین که دریچه رو گذاشتم روی زمین نگاهم به پاهام افتاد .... واااااااااااااا ... چرا پاهام خیس بود ؟ ...... باور کنین سی ثانیه طول کشید تا یادم بیاد چرا پاهام خیس بود !!!!!
رادیاتور رو تمیز کردم ، دریچه و فیلتر رو نصب کردم و کولر رو روشن کردم ..... رفتم توی آشپزخونه .... کتری رو دستم گرفتم ... اما یادم رفت چرا دستمه !...... با کتری رفتم طرف حمام ..... نگاهی داخلش انداختم .... چرا دیوار پشت دوش خیس بود ؟ ...... این بار هم بیشتر از سی ثانیه طول کشید ..... تا یادم بیاد که فیلتر کولر رو اونجا شستم ...... برگشتم .... درب یخچال رو باز کردم ... یه بسته نون در آووردم و کتری و اونجا گذاشتم ..... بسته ی نون رو گذاشتم روی پیشخون اشپزخونه و دنبال کبریت گشتم تا اجاق رو روشن کنم ..... اما ...!!!! کتری نبود !...... یعنی کجا بود ؟ .... خب .... در اینجا باید اعتراف کنم که وسط هال نسشتم و کمی فکر کردم ... فکر کردم که چرا یهویی مث خل و چلا همه چی یادم میره !..... ( واقعا خل و چلا فراموشکار میشن ؟؟؟) ... به هر حال کمی فکر کردم .... از شکلاتهایی که گرما باعث شده بود کمی شل بشن از روی میز جلوی مبل برداشتم و دهانم گذاشتم که یهوووووووو ...... بله ..... ! اصلا یادم اومد که هوس چای کرده بودم ....... کتری و از یخچال برداشتم ... بسته ی نون رو گذاشتم سرجاش ..... زیر کتری رو روشن کردم ... و با خیال راحت نشستم و به آلبوم قدیمی سلین دیان گوش کردم ...... !!!
اما با این حال اصلا فراموشم نشد این آلزامیری که داره در من پیدا میشه از کهولت سنمه .... بله دیگه پا به سن گذاشتن این چیزا رو هم داره ..!!! گرچه خودم اصلا باورم نمیشه که سه ماه و نیم دیگه سی و دو سالم تموم میشه !!!!!
.
راستی چرا ما بعضی وقتا فراموشکار میشیم ؟ شاید دلمون نخواد اما گاهی اتفاق می افته ..... و بعضی وقتا این فراموشکاری .... باعث میشه دوستای نزدیکمون از ما دلخور بشن و اونقدر گناه فراموشکاریت بزرگ باشه که حتی نتونن ببخشنت ! .......... و شاید باعث خنده بشه اما واقعیتش اینه که زندگی تکراری ما شاید باعث همه ی این اتفاقات مسخره و شایدم تلخ شده .... زندگیی که هر طرفش رو بگیری یه جوری کنترلش از دستت خارج میشه و برات اتفاقاتی میسازه که در عین سادگی و کم اهمیتی ..... نشون از آینده ای دارن که شاید منتظر همه ی ماست .... فراموشکاری .... از یاد رفتگی ..... شاید روزی برسه که همدیگر رو فراموش کنیم .... آلبوم عکسها رو بزاریم توی یخچال و بطری آب رو بزاریم توی کابینت زیر ظرفشویی و پودر رختشویی رو بگذاریم توی کمد لباسا ! .... شاید ! ... اما هر چی بشه ..این روزهای سیاه .... این روزای گرد و خاکی .... اشتباهاتی که باعث میشه ادم دوستاش رو از دست بده ! ....... این روزایی که احمدی نژاد رو به ضیافت شام سران کشورهای عضو فائو دعوت نمی کنن ...... رو فرامووووووووووش نمی کنم ! ه
واراند – 23 خرداد ماه 1387